KAN IK VRAGEN OM IETS DAT IK GRAAG WIL?

Het is fascinerend om te zien dat simpele dingen zo moeilijk kunnen lijken! Vragen om iets wat ik wil, bijvoorbeeld, behoort tot de ingewikkeldste uitdagingen in mijn beleving. 

Maar, ik heb besloten dat de regels die ik heb opgepikt tijdens mijn leven niet in steen gebeiteld zijn, maar uitgehakt, bijgewerkt, bijgevijld en gepolijst kunnen worden!

Op zondag waren we naar een feestje waar een band speelde. Aan iedereen was gevraagd om wat te eten mee te nemen. Met onze kom rijstsalade en gevulde tomaatjes  wandelden we de zaal in. We verwachtten eerlijk gezegd de Franse manier van doen waarbij iedereen zijn bijdrage op een grote tafel zet, zodat iedereen vervolgens van het hele aanbod wat kan kiezen.  

In dit geval hadden de voornamelijk Engelse aanwezigen zich opgedeeld in verspreide groepjes en aten ze het hun eigen meegebrachte eten dat voor hun neus stond en spraken ze met de mensen die ze al kenden.

Nadat we ons eten hadden gehad ( en gedeeld met onze tafelgenoten) begon de band te spelen.  Wij vonden een mooi plekje in de zaal waar we de muzikanten goed konden zien  en horen.

Terwijl ik daar stond, werd ik me langzaam maar zeker bewust van een enorme, pas half opgegeten chocoladetaart.  In de tijd die het de band koste om drie nummers te spelen, werd de taart het onderwerp van een dialoog die ik met mezelf had.

“ I zou graag een stukje proeven.... MAAR....” .en dat word was het begin van een hele lijst bezwaren:

• “ De mensen delen hun eten vanavond zo te zien niet.”
• “ Ik ken die mensen niet, zij kennen mij ook niet.”
• “Iedereen luistert nu naar de band.... geen tijd voor ’ eten’  .”
• “ Als ik wat zou vragen (zeeeeer onwaarschijnlijk, uiteraard)  hoe krijg ik dan hun aandacht boven het geluid van de band uit?”
• “  Het is nogal een gesloten cirkel van mensen … wiens taart is het eigenlijk?”
• “ Ik ben Nederlandse ( een wereldburger die toch al bekend staat als veel te direct in het buitenland) , zij zijn Engels.. wat zullen ze wel niet denken?”

Tijdens de volgende twee nummer s van de band, zag ik dat er twee stukken taart werden gegeven aan een paar Engelsen aan een andere tafel. Mijn zin in een stukje groeide per seconde.

Ik dacht aan mijn bezwarenlijst en besloot dat er eigenlijk weinig op het spel stond, als ik om een stukje zou vragen.

Op dat moment had ik geen chocoladetaart en het ergste wat er kon gebeuren was dat ik na afloop nog steeds geen chocoladetaart zou hebben, als ze ‘ nee’ zouden zeggen. Het eindresultaat zou dan niet echt verschillen van de huidige stand van zaken.

En inderdaad, ik ken die mensen niet.  Dat is meteen een voordeel, want de kans dat ik ze ooit weer zie is vrij klein.  Dus zelfs als ze me maar een raar direct mens vinden (typisch Nederlands J ), dan is er geen waardevolle relatie onherstelbaar beschadigd.

Dus, besloot ik mijn moed bij elkaar te rapen. Met een vette glimlach sprak ik de mensen in de kring rond de taart aan om te zegen dat hij er zo aantrekkelijk uitzag dat ik me afvroeg of ik er een stukje van kon proberen.

Binnen een minuut na het stellen van mijn vraag, wist ik uit eigen ervaring dat de taart net zo goed smaakte als hij eruit zag.

Daarbij kreeg ik niet alleen het resultaat waar ik op gehoopt had:  een tevreden knorrende maag en een bord met wat overgebleven kruimels van een zalig stuk taart....

Ik had met dit experiment ook een fragment los gebeiteld van de steen waarin staat dat ergens om vragen een slechte zaak is.  De bonus was dat het zien van het steengruis van deze actie me een nog intenser gevoel van tevredenheid gaf.

Zend = ontvang J

GELOOF JIJ IN MAGIE?

Twee mannen vertrouwden me onlangs toe dat diep van binnen, ze het liefst zouden zien dat dingen vanzelf gaan, op magische wijze.  Keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen en ondertussen de frustraties over wat er mis gaat in het gareel houden, passen niet zo goed in dit ideaalplaatje.  Het hele werkwoord ‘ doen’ is regelmatig een vloek voor ze, met een afschuwelijke en frustrerende lading.

Beide mannen luisterden zeer geïnteresseerd naar mijn visie op  ‘ keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen’ en  ‘ omgaan met frustraties’ .  Mijn aanpak had wel aantrekkelijke kanten voor ze, maar het bevat nog altijd het vermaledijde werkwoord ‘ doen’ .

Ik legde ze uit dat ik ( meer en meer) luister naar de signalen die aangeven dat  ik niet blij meer ben met wat ik aan het doen ben.  Wanneer ik dat opmerk, dan besluit ik simpelweg :” Doe iets anders.”  

Dat hoeft helemaal niet iets drastisch te zijn, zoals mijn kwast in de verf kwakken en de boel de boel laten. Ik kan kalm beslissen dat het tijd is om iets anders te gaan doen en bekijken wat de mogelijkheden zijn om dat op een goede manier te realiseren.

Het kan van alles zijn; van het wassen van mijn handen, even de benen strekken, even een praatje maken (en dan terugkomen om de taak af te maken) tot het vinden van een oplossing om er voor vandaag helemaal mee op te houden.

Het simpele feit vaststellen dat het niet meer prettig voelt om te doen waar ik mee bezig was en  vervolgens actief op zoek gaan naar een manier om het los te laten op een bevredigende manier, is genoeg om in een goede stemming te blijven.  

“ Maar dan komt het werk niet af?!”
Opvallend genoeg.. Ik krijg meer werk gedaan als ik me aan dit principe houd, dan als ik toch koste wat het kost besluit om dingen voor elkaar te krijgen, ondanks dat het misgaat en ik er absoluut geen plezier meer in heb.  

Als ik zeg:” Ik wil nu iets anders gaan doen” , dan betekent dat zelden dat ik helmaal niets ga doen, hooguit als ik voel dat ik even wil uitrusten.
Het betekent wel dat ik mijn aandacht op iets anders ga focussen. Daar volbreng ik dan weer iets en ik heb niet alleen plezier in dat resultaat, maar ook in de activiteit zelf.

“ Maar je kan mensen toch niet laten wachten als je voor een ander iets doet?!”
Opvallend genoeg.... Ik ben me ervan bewust dat als dingen mis gaan en ik daar niet blijmoedig mee om kan gaan en de spanning en irritatie toeneemt…..
a) de meeste mensen het niet prettig vinden om dat bij te wonen..
b) de meeste mensen  ( desgevraagd) zeer welwillend zijn om meet e denken in hoe het kan worden opgelost op een andere manier: een andere keer, ergens anders, door iemand anders…...
c) heel veel dingen zijn minder urgent dan ze op het eerste gezicht lijken.

Een van de mannen lichtte toe dat het voor een man extra moeilijk is om ‘ op te geven’  of  ‘ een zwakheid te tonen’ .
Persoonlijk denk ik niet dat mijn aanpak iet s te maken heeft met ‘ opgeven’ of ‘ zwak zijn’ . Ik beschouw het als ‘ empowering’ , zowel voor mezelf als voor de mensen voor wie ik werk doe als ik kalm en vol vertrouwen kan  zeggen dat er betere resultaten geboekt kunnen worden door ‘ iets anders te doen’ .

Het is soms zelfs magisch, hoe het dan gaat, hoe dingen op zijn plaats vallen. .

Ik hoef minder inspanning te plegen ( lees: hard onbevredigd en frustrerend werk te doen)  en (meer) dingen komen voor elkaar terwijl ik lachend geniet van wat ik doe.

Dus ja, ik geloof wel in magie… maar ik geloof ook dat magie mij kan vinden via mijn acties, ook wel bekend in het woordenboek onder het fraaie creatiever wonderbaarlijke werkwoord ‘ doen’ .

RUILHANDEL

Vanmorgen stond ik op met een interessant idee.

Ik ben niet alleen een schrijver, die vrolijk en open haar gedachten deelt over ‘ het leven’ ; zoals op dit blog mijn eigen ervaringen gezien door de bril van de Wet van de Aantrekkingskracht ( je ontvangt wat je uitzendt).

Ik heb ook een opleiding gedaan die me in staat stelt om als life coach mensen persoonlijk te ondersteunen in gesprekken bij het vinden van hun eigen antwoorden op hun eigen vragen.  In gesprekken luister ik actief naar wat ze zeggen (en hoe) en geef respons die hen helpt om duidelijkheid te verkrijgen in welke richting hun eigen oplossingen gevonden kunnen worden.

Terwijl ik bezig ben met het creëren van een inspirerende online community, waar mensen inspiratie, ondersteuning en praktische methodes vinden  om met plezier te werken aan hun eigen ontwikkelingsproces, pas ik ondertussen op wat onroerend goed in Frankrijk. Ik verhuur deze zomer vier hele mooie gites aan mensen die in hun vakantie willen bijtanken op het Franse platteland.

Ik vind het een interessante uitdaging om mijzelf te onderhouden op een creatieve manier, bij voorkeur anders dan met het uitgeven van geld. Nuttige en belangrijke transacties vinden immers ook altijd plaats in allerlei andere eenheden :  tijd, aandacht, gebeurtenissen, spullen, leerervaringen.....

Op mijn wensenlijstje zijn nu een aantal concrete spullen verschenen. Sommige daarvan kan ik goed gebruiken voor mijn eigen comfort en plezier, andere dingen heb ik nodig voor de gites.  Vanmorgen vroeg ik me ineens af: ” Waarom zou ik niet proberen om deze spullen te verkrijgen, terwijl de portemonnee gesloten blijft?”

Ik realiseerde me dat er heel wat websites zijn waar de ( vooral Engelse) inwoners van deze streek hun tweedehands spullen aanbieden. Ik weet ook dat er binnen deze groep mensen zijn die voelen dat er in hun leven ruimte voor verbetering is op een aantal vlakken. Maar zij voelen niet altijd de ruimte in hun budget om te investeren in dienstverlening van een life coach, ook al is er wel de behoefte aan wat kwaliteitsondersteuning in het proces.

Hmmmm.... een interessant en geinig  experiment is geboren: Als ik nou eens de boodschap verspreid “ Ik wil graag een wasmachine en in ruil daarvoor bied ik aan wat ik te bieden heb:e  life coaching” ... wat zou er dan gebeuren?

Dat ga ik uitvinden!

IN DE VERKEERDE FILM

Richard en ik bespraken onze plannen voor die zaterdag, vlak na het wakker worden.  

Ik vertelde hem dat ik van plan was om er zelf even opuit te gaan. Toen hij me vroeg wat ik in gedachten had , wist ik dat nog niet zo precies. Toch kon ik al snel  met enige nadruk melden:” Waar ik echt behoefte aan heb is een fijne lange wandeling in de natuur, in mijn eentje.”

Toen ik daarna de gordijnen opende, zag ik de regen met bakken uit de lucht vallen. Ik betwijfelde meteen of een wandeling dan wel zo aangenaam zou zijn en ik overwoog andere opties.  Ik voegde zelfs het woord ‘ zinvol’ toe aan de mix.  Het moest toch mogelijk zijn om mijn wens, om er zelf op uit te gaan, te combineren met andere dingen waar behoefte aan was.

Ik bedacht dat ik wel wat boodschappen kon gaan halen. En omdat ik dan toch al een heel eind op streek was, kon ik meteen wel even doorrijden naar de stad om daar navraag te doen naar opties om onze internetverbinding op orde te krijgen.

Ik vond het al met al een zeer efficiënte manier om er even op uit te trekken op deze regenachtige dag.
Ik weet nu… dat was het niet. Opnieuw stond een zeer educatieve tuimelvlucht op het punt te beginnen.

Het vertrek in de auto verliep nog prima. Ik zong mee met de radio, was vrolijk omdat ik me lekker droog verplaatste door de regen en arriveerde met een grote glimlach in de stad. Ik parkeerde de auto fluitend bij het treinstation omdat ik wist dat de winkel waar ik naar onderweg was zich daar bevond.

Ik keek rond, maar het bord van de Orange winkel was niet aan de gevel waar ik het verwachtte. Ik was er zeker van dat in de buurt moest zijn, dus ik ging op mijn missie om de gevels in de buurt te bestuderen.  

Gedurende een nanoseconde vroeg ik me af of het misschien een goed idee was om navraag te doen in de bar, maar ik verwierp die gedachte. Als het hier ergens was dan kon ik het toch zeker zelf wel vinden!

Ruim vijftien minuten later druppelde de regen van mijn jas en broek alsnog op de deurmat van de bar waar ik uiteindelijk toch maar even navraag ging doen naar de locatie van de Orange winkel.  De winkel had er inderdaad gezeten, werd me verteld, maar bevond zich nu aan de andere kant van de stad, bij de Hyper U.

Ik gaf mezelf op mijn kop, omdat ik het juiste adres niet eerst had opgezocht, zodat ik me nu zeiknat, totaal op de verkeerde plek bevond.  Toch moest ik ook wel even glimlachen toen ik me bedacht dat ik wel mijn solo-wandeling had gehad. Ook al moest ik meteen toegeven dat de lege natte straten en treurige gebouwen van deze wijk niet voldeden aan mijn beschrijving van ‘ in de natuur’ . 

Heel eventjes overwoog ik om de Orange winkel helemaal niet te bezoeken. Maar ik besloot:” Nu ik hier toch ben, kan ik er maar beter gewoon even naartoe gaan.”

Ik reed dwars door het stadshart, onderweg naar de Hyper U en ik had onmiddellijk spijt van de beslissing om dit door te zetten. Het was zo verschrikkelijk druk op de wegen dat het wel een Nederlandse stad leek op zaterdagmiddag.  En geloof me, ik heb nog nooit het verkeer in deze Franse stad zo druk gezien dat het in de verste verte ook maar iets leek op een Nederlandse verkeerstafereel.  Ik voelde me een actrice in de verkeerde film.  

Ik bereikte Hyper U’s parkeerplaats, vond een plekje voor de auto en vond de Orange winkel in de hal van de winkel.  Ik ging naar binnen en vroeg naar goedkope en simpele oplossingen voor ons probleem met de internetconnectie.  Helaas was de enige simpele oplossing bepaald niet goedkoop, dus ik verliet de winkel alweer snel.

Voorbijlopend aan de ingang van de Hyper U, herinnerde ik me dat ik ook nog boodschappen nodig had en ik vroeg me af of er misschien aardige aanbiedingen zouden zijn.  Ik stapte met gemak over mijn weerzin voor de drukte in de winkel heen en liep door de gangpaden.  

Er was geen promotie  te bedenken die mij zo zou interesseren dat ik in deze veel-te-drukke-winkel met veel teveel spullen-die- ik- absoluut- niet- nodig had wilde blijven. Alles wat ik zag gaf alleen maar voeding aan de wens om zo snel mogelijk, zo veel mogelijk afstand tussen mij en de winkel te laten.

Omdat ik nu echt wel mijn tax had bereikt, boog ik af naar de eerste de beste kassa die ik kon vinden, om daar langs de rij te schuiven richting uitgang.

De klanten in de rij hadden er geen bezwaar tegen om mij te laten passeren. Het was de kassamedewerkster van Hyper U die mij in het Frans, vrij letterlijk, toeriep dat ik me op de verkeerde plek bevond! Ze wees me aan dat ik rechtsomkeert moest maken en dan door de hele winkel terug moest lopen om daar de uitgang te nemen voor mensen zonder aankoop.

Ik hoorde haar en begreep haar uitstekend, maar zo dicht bij de uitgang had ik absoluut geen behoefte om de hele winkel nog een keer te zien. Dus acteerde ik mijn beste versie van de buitenlander die nauwelijks Frans praat en ik wenste haar ook een fijne middag toe.  Ik remde daarbij niet af en hield mijn ogen gefocust op de deur.

Ik keerde terug naar Richard ( zelfs met een paar tassen vol boodschappen die ik onderweg bij elkaar had geshopt) in een staat die wij omschrijven als “ gecrasht in het maïsveld”.

Ik voelde me miserabel, moe en uitgewoond, zonder een duidelijke aanwijzing over wat nou deze mentale turbulentie en emotionele noodlanding had veroorzaakt.  Richard was zo lief om me gewoon alleen maar even vast te houden, me rustig aan te kijken en me een paar vragen te stellen over wat dit nou had veroorzaakt.

Ik traceerde het terug naar het moment waarop ik ‘ s morgens had gezegd”  Ik heb behoefte aan een wandeling in de natuur, alleen” waarna ik vervolgens erop uit ging om een rol te spleen in een complete andere film.  Ik ging naar de drukste stad die ik in de hele omtrek kon vinden, waar bijna geen enkel krietseltje groen of natuur te bekennen was. De mensen op de set van die film waren zo aardig om me te wijzen op wat ik allang had aangevoeld:” Je bent op de verkeerde plek!” . Soms voegden ze er zelf behulpzaam aan toe:” Wat jij zoekt is niet hier te vinden.”

Dank je wel, Universum, voor je humoristische demonstratie dat ik er zelf voor koos om in de verkeerde film meet e spleen ( ook al voelde het op het moment zelf niet zo lollig aan) !

Toegeven dat ik moedwillig en opzettelijk in de tegenovergestelde richting van mijn eigen aanwijzingen was gegaan, gaf me weer brandstof om het maïsveld van de mentale noodlanding achter me te laten en weer zin te hebben in nog een rondje ‘ vliegen’ .

Ik ben er zo zeker van dat als ik die wandeling gewoon gemaakt had, ‘ s morgens….....
Als ik had geluisterd naar wat ik werkelijk zei dat ik nodig had, ondanks de mogelijke nadelen van de nattigheid.....
Als ik had opgelet en een uurtje had geïnvesteerd in de wandeling, tegemoetkomend aan mijn behoefte aan het alleen zijn in de natuur.....
Ik zou naderhand iedere stad in hebben kunne gaan, iedere winkel, voor ieder doel en ik zou er de lol van ingezien hebben. Ik zou het waarschijnlijk in minder tijd hebben gedaan, zonder de ergernis over het verkeer en het gevoel in de verkeerde film te zitten. 

JIJ BENT FOUT

Laatst sprak ik met Amelie, een Française die ik goed ken.
Ze vertelde me met veel emotie over een van haar  kleindochters en dat ze zich zorgen maakte over haar gedrag.

Toen zij een paar dagen eerder bij haar zoon logeerde, viel het haar op dat de vierjarige Francine allerlei onaardige dingen zei over haar tweelingzus Veronique.  Amelie vond de woorden en de manier van doen erg onbeschoft  en ongewenst  voor een vierjarige.

 Francine kreeg dus een flink standje van haar oma.  Getuige de levendige emotionele beschrijving die ik ervan te horen kreeg, was het een stevige bestraffing.

Mijn maag draaide zich hierbij om en ik merkte dat ik een wat  andere kijk op de hele gebeurtenis had dan mijn buurvrouw.  

Was het omdat ik me een paar minuten lang verplaatste in de schoenen van een vierjarig meisje met een tweelingzus, ook al heb ik zelf geen tweelingzus?

Was het alleen maar empathie, of raakte ik ook aan mijn eigen ervaring als een vier jaar oud , moedig, nieuwsgierig meisje, in 1976?

Wat het ook was dat een gevoelige snaar bij me raakte, ik voelde mededogen voor dit Franse meisje, dat zoveel te leren heeft over het leven in deze wereld.  Ze experimenteerde met woorden en manieren van doen die ze om zich heen heeft gezien en  kreeg vervolgens op haar kop:” Francine, jij bent fout! Je bent een akelig kind! Houd op! Je mag geen nare dingen over je zus zeggen! Ben je nou helemaal betoeterd!?”

Ik besloot uiting te geven aan mijn gevoelens en mijn gedachten. Voorzichtig introduceerde ik het idee dat er wellicht een andere manier was dan de schuld geven aan het meisje,  de ouders,  de leraren op school en/of de televisie. Een manier met meer mededogen, die wellicht de deur opent naar mooiere en fijnere ervaringen met elkaar.

Ik vroeg aan Amelie:” Wat nou als..... Francines bedoeling met de boodschap dat Veronique stom is en dingen niet goed kan doen,  niet gegeven is om haar zus naar beneden te halen of pijn te doen.....? Wat nou als..... Francine een poging deed, naar haar beste vermogens, om duidelijk te maken dat ze iets nodig heft voor haar eigen ontwikkeling? Wat nou als..... wat ze nodig heeft zoiets is als:” Ik zou graag willen onderzoeken wie ik ben, als een individu en mijn eigen kwaliteiten leren ontdekken en ontwikkelen, als Francine en niet alleen als een-van-de- tweeling” . Wat nou als....  ze daarbij de woorden en strategieën gebruikte die ze om zich heen ziet ....?”

Als al deze “ Wat nou als zinnen” waar zijn... dan zou het waarschijnlijk een behoorlijk verwarrende en ingewikkelde boodschap zijn voor een vierjarige, die op zoek is naar haar waarde in deze wereld, om te verwerken.  Wat nou als zij de boodschap begreep als dat het NIET OK is voor haar om te zeggen dat iemand anders dingen fout doet en slecht is, maar dat het wel OK is voor een volwassene om ze oordelen dat zij slecht is?  

Ze wilde graag ontdekken wat haar individuele waarde is.... ? Ze kreeg het antwoord dubbel op haar boterham:” Jij BENT fout,  JIJ bent fout”.

Amelie luisterde goed naar me toen ik mijn invalshoek vertelde. Ze was ook geïnteresseerd om mogelijkheden te horen om Francine op een andere manier te begeleiden in haar leerproces, door positieve respons te geven over haar waarde in de wereld en haar moed om ermee te leren omgaan.

Ik legde uit welke mogelijkheden ik zag om de kleinkinderen te begeleiden in een liefdevolle en begripvolle manier, waarbij je zelf laat zien welk gedrag je ook graag van haar zou willen zien: kalm, duidelijk, met aandacht voor haar eigen behoeften en die van anderen…...?

Ik zie wel in dat het snel gebeurt om een tweeling als een eenheid te zien ( Ik weet zelf nooit wie nou Francine is en wie Veronique, ook al zijn ze niet bepaald identiek) . Veel tweelingen hebben vermoedelijk een extra uitdaging om zich als individu te ontwikkelen, vergeleken met kinderen die alleen broertjes en zusjes hebben van een andere leeftijd. 

Ik suggereerde daarom dat het misschien zou helpen om af en toe tijd met de kinderen afzonderlijk door te brengen. In zulke waardevolle momenten waarin ze hun eigen uniekheid als individu kunnen laten zien, kun je ze belonen voor de fantastische kwaliteiten die ze daarin laten zien.

Ik ben geen moeder.
Ik heb veel respect en bewondering voor mensen die de uitdaging aangaan om een kind op te voeden.
Ik weet ook dat iedere ouder het beste voor zijn kind wil en al het mogelijke doet om het te helpen op zijn weg naar volwassenheid.

Dit alles maakt wel dat ik me lichtelijk ongemakkelijk voel bij het geven van suggesties over het omgaan met een 4 jarige.

Maar toch......
Ik heb wel nu 40 jaar ervaring als mens. Ik zie ook hoeveel schade de boodschap:” Jij bent fout”  kan doen wanneer een kind dat absorbeert en omwerkt in de overtuiging:” Ik BEN fout”.

Met ‘ zend = ontvang’  in mijn achterhoofd, zie ik nu dat de wereld tegemoet treden vanuit de positie  “ Ik BEN fout”  leidt tot de bijpassende pijnlijke resultaten.

Als een volwassene weet ik nu ook hoeveel moed het me kost om ook maar te durven overweg dat het wellicht mogelijk zou kunnen zijn om te denken:” Wat nou als ik NIET fout ben, maar zelfs wonderbaarlijk mooi en getalenteerd, op een unieke manier?”

Ergens de moed vandaan halen om met Amelie mijn beleving van haar verhaal te delen in mijn kalme, liefdevolle, begripvolle en unieke manier, hielp mij een stapje verder in het geloof in het GOEDE in mijzelf.

Dank je wel Amelie, dat je je belevenis met mij wilde delen. Dank je wel  voor je vertrouwen en dank je wel voor je aandacht voor mijn andere kijk op het geheel!

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG DEEL II

Slechts twee dagen nadat ik met Richard de mogelijkheid besprak om iedere dag even op vakantie te gaan (zie deel I) , voelde ik me plotseling rusteloos en geïrriteerd.
Er was overal rommel en chaos, waar ik ook keek. Ik hoorde mezelf hardop zeggen dat ik er behoorlijk flauw van was om me bezig te houden met deze aanhoudende stroom van zooi. Bovendien ging het meeste van wat ik deed ook nog eens helemaal niet volgens plan, wat de irritatie alleen maar verhoogde.

Ik was me ervan bewust dat het waarschijnlijk niet de chaos zelf was die mij geïrriteerd maakte. Er gaan namelijk ook heel veel dagen voorbij zonder dat ik me stoor aan de rommel. Ik kan zelfs plezier beleven aan het opruimen ervan of doe het zonder er al te veel bij stil te staan.

Dus nam ik het op als een signaal dat ik ergens iets mistte, alleen had ik nog geen idee wat dat dan zou kunnen zijn.  De enig behoefte waar ik me van bewust was,  was de wens om weg te gaan en de rommel achter  me te laten.

Onmiddellijk moest ik glimlachen in mezelf, omdat ik ineens wel heel erg leek op Richard! Dus besloot ik om mijn eigen advies maar eens uit te proberen en de boodschap letterlijk nemen: ”weggaan en de rommel achter me laten!”, maar dan voor een minuut of 20, in een minivakantie.

Ik liep naar de tuin en plofte neer op het gras, uitgestrekt op mijn rug.  Ik koos een simpele kleine camper uit  voor mijn minivakantie in mijn verbeelding, startte en reed weg.

Alleen, binnen een paar seconden parkeerde mijn verbeelding het ding in de hoek van een grasveld aan de rand van een bos. Bij nadere beschouwing was het ineens een zigeunerachtige woonwagen geworden, zonder paard, of een andere vorm van aandrijving.

Het was voor mij meteen duidelijk dat mijn behoefte om de boel de boel te laten niet een behoefte was aan beweging en het ondergaan van nieuwe ervaringen. Het gaf voor mij de behoefte aan om stil te staan. 

Ik besloot dat de setting me toch niet helemaal beviel. Maar nu ik wist wat ik zocht, kon ik de benodigde aanpassingen wel heel snel doen.  Binnen een paar seconden bevond ik me in een mooie, lichte, schone, rommelvrije, ruime strandhut met een prachtig uitzicht en alle buitendeuren gesloten. Geen chaos, alleen ik, zonder bezigheden die moeten gebeuren en daar echt even heel erg van genietend.

Het viel me, achteraf gezien, op, dat ik in de afgelopen dagen weinig tijd- voor- mijzelf had gehad en mijn stemming had me erop gewezen dat het tijd werd om daar wat aan te doen.

15 tot 20 minuten van  in het gras liggen, in de zon, terwijl ik ondertussen in gedachten in mijn strandhuis was, was genoeg om terug te keren naar de realiteit en daar de chaos van te ondergaan met een lach op mijn gezicht.

Ik vroeg me af of  Richard al meerdere campers in gedachten had uitgeprobeerd in verschillende geestverhelderende vakanties-in-iedere dag-tripjes. ….

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG

Als tweelingzielen zien Richard en ik regelmatig dat we hetzelfde thema vanuit verschillende hoeken benaderen.

‘ Tijd- voor- mezelf’ is zo’n thema, dat regelmatig opduikt in ons leven. 

Ik viel recent bijna buiten de grafiek, met zoveel ‘ tijd- voor- mezelf’  dat ik er bijna in verdronk en mijn dagen vervelend lang, saai vond, met weinig voldoening.  

Richard viel aan de andere kant bijna buiten de grafiek, met nauwelijks ‘ tijd – voor – zichzelf’  en hij raakte zo verstrikt in alle activiteiten dat hij zijn dagen regelmatig overvol en saai vond, met weinig voldoening.

Ik waardeer het bijzonder om een wat ‘ tijd- voor- mezelf’ te hebben, iedere dag.  Voor mij is het net zo belangrijk als zuurstof ademen, eten en drinken.    ‘ Tijd- voor- mezelf’ laat ik mijn aandacht drijven op de onderwerpen die in mijn gedachten opkomen.  

Waar ik dat doe? Bij voorkeur op een warme dag in de schaduw van een prachtige boom, of ‘s avonds, loom uitgestrekt in een warm bad. Of, je kan me voorstellen terwijl ik een simpele taak uitvoer, zoals schoonmaken of onkruid wieden. Dingen die ik kan doen zonder er al te veel mijn hoofd hoef te houden bij wat mijn handen doen, zodat ik de wind kan laten waaien in de grijze cellen.  De belangrijkste ingrediënten zijn: ik en mezelf, met aandacht voor mij.

Richard heft zich voorgenomen om iedere dag wat tijd voor zichzelf in te ruimen.  Alleen is dat wel ongeveer het eerste waar een streep door gaat, als in de loop van de dag de taken zich spontaan aandienen.

Ik zie wel dat het hem frustreert dat er altijd wel iets naar voren komt waardoor hij het gevoel heeft dat hij geen tijd voor zichzelf kan vrijmaken. Dat hoeft niet eens een extra taak te zijn, want vaak is het al genoeg dat de dingen die hij van plan was te doen veel meer tijd in beslag nemen dan gehoopt.  

Wat hem daarbij ook  frustreert is dat hij regelmatig tijd ‘ vermorst’  met het kijken naar campers op internet die hem kunnen voeren naar nieuwe en inspirerende plekken in de wereld.

Hij heeft ervoor gekozen om hier de komende maanden in de buurt te blijven, om het oude huis in een frisse en aantrekkelijke staat te hebben, zodat de nieuw eigenaar zich snel aandient. Maar hij zou liever in een camper instappen en wegwezen.

Op een avond  bedacht ik een oplossing, toen ik alle opmerkingen en frustraties over onvervulde behoeftes van hem op me in had laten werken.  Wat nou, als dit allemaal signalen zijn die wijzen op het feit dat hij behoefte heeft aan meer gerichte en afgebakende tijd-voor-zichzelf in de loop van iedere dag?  Deze invalshoek voelde goed om eens verder op me in te laten werken.

Ik deelde mijn gedachten hierover met hem en suggereerde dat het misschien wel een plan zou zijn om zijn eigen advies te volgen, om weg te gaan in een camper naar een fantastische plek en tegelijkertijd hier te zijn voor het huis!

Hoe?

Voor het huis zorgen, neemt hem niet 24 uur per dag  actief in beslag.  Hij is alleen al zo’n 10 uur per dag bezig met het beantwoorden van verzoeken van zijn lichaam: aan slaap, aan voedsel, aan drinken, aan een douche....
Wellicht vinden zijn hersenen het ook wel prettig om, ergens gedurende de dag, even pauze te hebben en wat onderhoud te doen ter compensatie van alle informatie die er voortdurend op afgevuurd wordt en verwerkt moet worden?

En er kan best een minivakantie in ieder dag zijn, om bij te laden!

Gek als hij is op kampeervakanties in een camper, Richard kan ervoor kiezen om zichzelf even terug te trekken in een rustige en comfortabele ruimte. Daar kan hij met zijn intuïtie bepalen welke camper hij die dag zal gebruiken en waar hij naar toe zal gaan. Vervolgens kan zijn verbeeldingskracht hem laten beleven wat hij maar wil, of het nu een vredig en kalm oor dis, of een dolle boel. Reizend in zijn hoofd, kan hij gratis en voor niks, net zo luxe reizen als hij wil.

Zou zo’n minivakantie helpen om je balans te vinden en je energie weer op te vijzelen? Zou het mogelijk zijn dat de uitdagingen in het dagelijks leven gemakkelijker en sneller afgehandeld worden , met de juiste hoeveelheid aandacht en met meer plezier en vertrouwen?

Maar eens zien wat er gebeurt…....

Wordt vervolgd in deel  II

DE SIGNALEN OPPIKKEN MAAKT ECHT HET VERSCHIL

Hoelang is het geleden dat ik een stukje schreef over het dichtdoen van de deur van vertrouwen? Schrijf ik daar niet dat ik vastbesloten was om te luisteren naar de signalen die ik krijg van binnenuit?

Nou, ik kan wel zeggen dat ik gisteren stevige herinnering kreeg over dat goede voornemen.

In ongeveer 2 uur tijd lukte het mij om zeker vier tot vijf signalen volkomen te negeren. Het resultaat daarvan was ik dat ik iets kon ervaren met een hoop educatieve waarde.

We waren van plan om naar Saint Junien te gaan, nadat we voor de schapen hadden gezorgd.

Om de boel een beetje te bespoedigen had ik besloten dat ik wel het ontbijt kon overslaan en genoeg had aan de kop thee ook al had ik eigenlijk wel zin in een bakje yoghurt met muesli. 

We waren ruim genoeg de tijd om naar de markt te gaan in Saint Junien. En dus besloten we om ergens onderweg op een mooie plek een wandeling te maken met de honden.

Richard vroeg me om te stoppen.  Hij vroeg zich af of ik zin had om te wandelen bij een stuk van de vroegere spoorlijn. Ik herinner me nog de gedachte:” Is dit echt een  mooie plek voor een wandeling?”   Maar in plaats van dat ik ervoor koos om daar ook maar iets over te zeggen besloot ik dat het wel prima was.

De wandeling was oké,  maar niet helemaal wat ik ervan gehoopt had.

Ongeveer 15 minuten voordat ze bij de auto terugkwamen, was ik zo hongerig geworden dat het enige waar ik verder nog aan kon denken was:” Waar vind ik eten, snel!”

Gelukkig meldde ik wel aan Richard dat ik liever eerst een stop wilde maken bij een bakker dan meteen doorrijden naar Saint Junien.

Na het eten van een  ‘pain au chocolat’, voelde ik me weer mens.

In Saint Junien, introduceerde Richard me tot het eten van oesters. Ik weet dat hij oesters als een delicatesse beschouwd en het eten ervan op de markt als een fantastische ervaring. Ik had nog nooit oesters gegeten maar omdat hij er zo dol op is was ik wel benieuwd hoe het zou smaken.

Richard at zelf de eerste en prepareerde de tweede voor mij.

Ik weet nog, dat ik me letterlijk in mezelf afvroeg:” Is het een goed idee om dit te eten?”

Ik herinner me ook nog dat het antwoord bepaald niet een duidelijk ‘ja’ was. Maar in plaats van daar even bij stil te staan, liet ik de oester met de snelheid van het licht mijn mond binnen glijden, omdat ik nou eenmaal had besloten dat ik wilde weten hoe het smaakt.

Ik vond dat ik het niet kon beoordelen gebaseerd op de smaak van een oester en dus nam ik er twee of drie voordat ik besloot dat oesters eten niet aan mij besteed is.  

Binnen 10 minuten voel ik me draaierig. Ik was niet ziek maar lichaam was duidelijk bezig moeten vertellen dat er iets niet helemaal in orde was.

Wat ik vervolgens wilde doen was in de auto stappen en naar huis gaan. Maar ik bedacht dat het waarschijnlijk een beter idee was toch eerst even een paar boodschappen te halen, in de supermarkt.

Tegen de tijd dat ik die supermarkt verliet bijna geen energie meer en was’ geluk’ iets uit een vage herinnering.

Richard reed en met mijn ogen dicht vroeg mij af wat er mis was gegaan.....

Ergens onderweg zag ik plotseling en Klein meer en ik voelde dat ik zin had om daar naartoe te gaan. Eerst verwierp die gedachte omdat we hadden afgesproken meteen naar huis te gaan. Maar toen realiseerde ik me dat ik echt behoefte had om even naar het water te gaan. Ik vroeg aan Richard of hij er wilde stoppen en even later stonden naast het meer.

Ik voelde me rusteloos en verdrietig en ik wilde in het gras zitten en even ‘niets’.

Toen ik op het gras lag, besloot een van de honden op mijn gezicht te gaan zitten en dat deed pijn. Ik was geïrriteerd en dat liet ik weet ook.

Het was wel  duidelijk dat ik niet echt plezier had in dat ik aan het ontvangen was.

Langzaam maar zeker realiseerde ik me dat ik in de loop van enkele uren,  tenminste vier duidelijke signalen volkomen had genegeerd. In plaats van te kiezen voor wat ik wilde en hoogstwaarschijnlijk nodig had deed ik opzettelijk iets anders.

Vaststellen dat ik op die manier mijn eigen miserabele middag had gecreëerd, haalde de angel eruit. Mijn energieniveau steeg weer.

De rest van de dag maakte ik er maar weer eens werk van goed op te letten wat mijn lichaam me vertelde en daar naar te handelen.

Het resultaat daarvan was dat ik een fantastische avond had met fijne momenten. Op het eind van de dag bleek uiteindelijk inslaap de grote glimlach was ik eens te meer vastbesloten om op te letten! 

WAT ER GEBEURT ALS IK MIJN EIGEN ADVIES NIET OPVOLG

Ik ben me er bewust van dat mijn leven voortdurend onder invloed staat van de Wet van de Aantrekkingskracht: zend = ontvang.

Ik weet ook dat ik het proces kan beïnvloeden, door op te letten op wat er gebeurt en doordacht en actief te reageren op de signalen die ik krijg.

Ik weet dat ik me, door een paar simpele principes in het oog te houden, bijzonder gelukkig en vol vertrouwen voel en het leven omarm als wonderbaarlijk mooi.

Vanmorgen ontdekte ik dat ik gisterenmiddag iets had gedaan dat zich goed laat omschrijven als :”de principes loslaten”.  

Dat is een fantastische manier om op een leerervaring af te stevenen, in plaats van iets wat uit zichzelf plezierig aanvoelt.  Ook deze keer, was dat niet anders.

Ik had geen idee wat ik had gedaan. Ik had alleen gemerkt dat ik me ’s avonds verre van ‘gelukkig en vol vertrouwen’ voelde. Er miste duidelijk iets en ik kon de kern ervan niet aanwijzen.

Vanmorgen ontdekte ik dat hetzelfde onplezierige gevoel nog steeds present was.

Ik was niet van plan om hier de dag mee door te brengen, dus ik vroeg me af welke ‘deur’ ik in mijzelf had dichtgedaan, dat maakte dat ik een onprettige spanning voelde, een gebrek aan stromende energie?
Ik was overduidelijk niet gelukkig met wat ik ‘ontving’ en dus nam ik aan dat ik waardevolle aanwijzingen zou kunnen vinden in wat ik aan had verzenden was.  

Ik wilde dit tot op de bodem uitzoeken. Ik praatte met mezelf en met het universum. Ik liet alle activiteiten gedachten en gevoelens van gisterenmiddag de revue passeren omdat dat het moment was dat mijn stemming veranderde.

Opeens wist ik het.  Ik wist precies welke deur ik had gesloten en wanneer. Het was de deur die Vertrouwen heet.  

Ik merkte dat mijn stemming omgeslagen was kort nadat ik een e-mail had geschreven waarin ik zei dat ik die dag al heel veel had gedaan dat ik zin had om saxofoon te gaan spelen.

Maar in plaats van dat ik mijn eigen goede raad opvolgde, besloot ik dat het nog te vroeg in de middag was en dat ik beter tijd kon besteden aan het invullen van de inkomstenbelasting van mijn vader in het aangifteprogramma. Ik had hem beloofd dat ik dat dit weekend zou doen. Ik besloot dat het fijn zou zijn als dat snel achter de rug was.

Dat ging bepaald niet volgens plan!
Op een bepaald moment dacht ik zelfs dat ik een fout in het programma had ontdekt.  Ik moest bepaalde gegevens zelfs twee keer invullen omdat het niet was opgeslagen. (Niet erg vrolijk makend allemaal) . 
Maar enige tijd later, zag ik in dat ik gewoon niet aan het opletten was en dat er daarom allerlei dingen misgingen op een onplezierige manier. Het nam allemaal veel meer tijd in beslag dan strikt nodig was.

Luisterde ik naar deze overduidelijk signalen dat ik eigenlijk iets anders moest doen? Nee hoor,…. ik ploeterde gewoon door.

Achteraf gezien kan ik wel concluderen dat ik eigenlijk de saxofoon had moeten gaan bespelen, erop vertrouwend dat mijn lichaam wel aangeeft wat ik nodig heb.

Ik had al een heleboel computerwerk en denkwerk gedaan die dag.  Mijn lichaam was daar overduidelijk wel klaar mee en wilde de balans terugbrengen door middel van een vrolijker actieve andere activiteit. Dat zou me weer opladen voor allerlei activiteiten in de avond.

Zag ik dat in? Nee! Ik koos ervoor om saxofoon spelen te zien als tijdverdrijf, iets dat in de weg stond van belangrijke andere dingen die mijn aandacht vroegen.  

Door dat te doen, zei bijna letterlijk tegen mezelf en de signalen die ik kreeg:” ik vertrouw er niet op dat je me geeft wat ik nodig heb.”

Is het dan gek ( zend -= ontvang) dat sinds dat moment ‘geluk en vertrouwen’ plaats maakten voor rusteloosheid, onzekerheid over wat ik ging doen wat ik daarvan kon verwachten?

Het enige wat ik had hoeven doen was vertrouwen hebben in mijn eigen advies, dat een beetje muziek maken op een saxofoon precies was wat ik nodig had op dat moment. Ook erop vertrouwend, dat het juiste moment zich wel  aandient om de belasting in te vullen, ergens in dit weekend. Vrij zeker was ook, dat ik er dan in een oogwenk zou invullen omdat ik er de juiste aandacht aan zou schenken. Hoogstwaarschijnlijk zou ik er dan zelfs plezier in hebben gehad.

Ik had de mogelijkheid.  Ik was me er, terwijl ik het deed, zelfs van bewust dat ik ervoor koos om iets te doen waar mijn lichaam duidelijk niet om vroeg. Ik zette zelfs door, alle waarschuwingssignalen negerend die zeiden: ”Doe alsjeblieft iets anders!”.... zucht.

Ik had het plezier kunnen hebben van 20 minuten saxofoon spelen, de lol van het invullen van de belasting papieren in een oogwenk en dan nog een dozijn andere leuke activiteit in de avond. In plaats daarvan bracht ik een paar uur teveel op een onprettige manier door.

Nadat ik dit vanochtend had uitgevonden, had ik een conversatie met mezelf, waarin ik de deur van  Vertrouwen weer opende.

De hele dag bevestigde ik de signalen die ik kreeg met de boodschap met vertrouwen, door te doen wat ze aangaven.
Dat betekende onder meer, dat ik halverwege het schrijven van dit stukje een impuls volgde om een eitje koken en te eten en later, om in de woonkamer even uitbundig te dansen op een lekker stuk muziek op de radio.

J.

WAAR KOMT MOTIVATIE VANDAAN?

Waarom kiezen mensen ervoor om iets te doen?

Dit is een boeiende vraag die de laatste tijd regelmatig naar voren komt.

Maandag bijvoorbeeld, was ik bezig om een tegelvloer te reinigen op de knieën. Ik vroeg mezelf daarbij hardop af:” Wat bezielt me toch om dit te doen?”

Mijn rug deed zeer en mijn armen waren moe geworden van het dragen van mijn gewicht rondkruipend op een verschrikkelijk koude vloer. Noch de vloer, noch de viezigheid die er vanaf kwam,  waren van mij. Het is ook niet te verwachten dat ik veel tijd zal besteden op deze keukenvloer als onderdeel van mijn huishouden. Ik realiseerde me dat bijzonder goed, tijdens het schoonmaken van de allerlaatste acht tegels en ik bekeek mijzelf plotseling van een afstandje.

Ik voelde dat ik iets miste.  Mijn energie was verdwenen, net als mijn motivatie voor de taak. Ik had er absoluut geen plezier meer in.  Ik had niet meer signalen nodig om te merken dat er duidelijk iets  miste en ik vroeg me af wat het zou kunnen zijn.

Ik stopte met schoonmaken nadat ik de vloer had afgemaakt. 
Tijdens de lunchpauze zei ik hardop:” Ik zou graag willen weten wat het is wat ik hier nu mis.”
Ik sprak erover met Richard en ik voegde er een paar suggesties aan toe over wat het mogelijk zou kunnen zijn. Daar zei ik wel meteen bij, dat ik zeker wist dat al die dingen wel in de juiste richting wezen, maar uiteindelijk niet de kern van het probleem waren.

Het was tijdens de siësta van 5 minuten dat het echte antwoord me duidelijk werd.

Ik realiseerde me plotseling dat een deel van mijn motivatie om mee te helpen met het klaarmaken van het huis voor verhuur, ermee te maken had dat de mogelijkheid bood om te praten over onze plannen voor de toekomst. Maar vanwege allerlei praktische redenen hadden we al een paar uur in verschillende ruimtes gewerkt en op die manier was een belangrijk onderdeel van mijn motivatie ondergesneeuwd geraakt.  

In dezelfde minuut dat ik aan mezelf toegaf dat dit de basis was van mijn motivatieprobleem, voelde ik mijn energie weer stromen.  Ik vertelde Richard vervolgens dat ik graag tijd wilde vrijmaken in de komende dagen om over onze plannen te praten. Toen daarbij bleek dat hij dezelfde wens had, was mijn motivatie om eerst nog een paar uur te investeren in het klaarmaken van het huis, weer volop present.

Wonderbaarlijk, hoe dit werkt!

SABOTAGE VAN GELUK III/3

In de vorige twee blogstukjes vertelde ik over twee verhalen waarin mensen hun eigen geluk leken te saboteren.  Ik dook wat dieper in dit type gedrag, vanuit het perspectief dat het eigenlijk een onhandige poging is om te mikken op geluk.

Ik noemde de strategie de valse-noot–strategie en ik vroeg me af waarom mensen deze tactiek gebruiken.

Ik kan het natuurlijk gaan vragen aan mensen. 

Maar ja, zelf behoor ik ook tot de groep ‘mensen’. Dus ik kan beginnen met te kijken naar de gelegenheden waarin ik zelf mijn toevlucht nam tot deze methode, omdat ik het gevoel had met niks beters te kunnen komen.

Ik ben zelf een leerling geweest, superverveeld met sommige lessen. Ik heb gewerkt in een  gecompliceerde werkomgeving. Maar ook in de rol van ‘dochter’, echtgenote’, ‘vriendin’ of ‘cliënt’ heb ik wel voorbeelden bij de hand waarin ik, als een laatste redmiddel, greep naar de valse-noot-strategie.

Alle situaties die ik voor me zie, hebben met elkaar gemeen dat ik ongelukkig was ergens mee, maar dat ik me niet veilig genoeg voelde om dat hardop te zeggen.  Ik had twijfels of mijn eerlijke verzoek om iets ten goede te veranderen, gehonoreerd zou kunnen worden. Het gevoel van onbehagen was dusdanig in me aan het ophopen dat ik wel de behoefte voelde om daar lucht aan te geven en tenminste een ‘duidelijk signaal’ af te geven dat er iets miste naar mijn idee.

Ik twijfelde eraan dat mijn verzoek redelijk kon zijn en goed ontvangen zou worden. Vanuit dat perspectief was ik alleen maar in staat om mijn boodschap te verpakken met weinig redelijkheid erin, maar wel veel lawaai, beweging en vermomming.
Het effect?  Altijd hetzelfde als in de verhalen die ik in de vorige twee blogteksten heb verteld….. disharmonie, misverstanden en me voornamelijk rot en alleen voelen.

Wat kan er dan gedaan worden?

Als ik me ongelukkig voel in een situatie, om voor wat voor een reden dan ook, dan kan ik vaststellen:

-          Er mist duidelijk iets belangrijks voor mij.

-          Ik wil er graag uiting geven om de situatie te verbeteren.

-          De beste kans om te krijgen wat ik nodig heb,

-          is om daar zo helder en duidelijk mogelijk uiting aan te geven.

Net als bij vioolspelen, heeft het oefening nodig om deze snaren op de juiste manier te bespelen.
Maar de zuivere tonen zijn er: plaats de vinger op de juiste plek, oefen precies genoeg druk uit, vorm de toon met een haal van de strijkstok,  met het juiste gevoel………mikkend op harmonie.


Lees deel I en deel II van deze serie van 3

SABOTAGE VAN GELUK II/3

In het vorige blogstukje was ik begonnen om me wat af te vragen rond de vraag: ”Waarom saboteren mensen soms moedwillig hun eigen geluk?”,vanwege twee verhalen die ik had gehoord.

Mijn gedachten cirkelen rondom twee opties:

Een:  Dat doen ze niet!

Er is een interessante les die ik me herinner uit de tijd dat ik studeerde voor docent omgangskunde: ”Mensen vertonen altijd het beste gedrag dat ze kunnen.”
Als student vond ik dit maar een vreemde stelling. Zeker toen ik voor de klas stond en daar met leerlingen te maken had die allerlei gedrag lieten zien, dat ik regelmatig niet onmiddellijk herkende als ‘super!”.

Maar de stelling zegt niet dat het publiek maar in zijn nopjes moet zijn met al het vertoonde gedrag zoals het zich voordoet. 

Ik weet nu dat het er om gaat  dat iedere persoon zijn uiterste best doet om te krijgen wat hij nodig heeft. Omdat het iets is wat hij echt nodig heeft, zal hij ook alles uit de kast halen om dat voor elkaar te krijgen.  

Deze begrijpende, vriendelijke manier van kijken naar het gedrag van die persoon helpt om het  gedrag  als een uitnodiging te zien. Tenminste, als je wel het idee hebt dat er een gezamenlijk doel is waar je allebei op mikt …. maar kennelijk nog niet helemaal raakt.

Twee Dat doen ze wel!

Dus, het beste gedrag dat er geproduceerd wordt IS contraproductief, onwillekeurige sabotage van geluk! Hoe dan?

Mijn aandacht bleef steken op het deel waar ik hoorde dat de gekozen strategie was  om ‘duidelijke signalen’ te gaven om de situatie te verbeteren.  

Voor de afzender waren dit ook echt ‘stevige signalen’, uitgezonden om duidelijk op te vallen. Dat deden ze dan ook: in koeienletters, neonkleuren, flikkerlichten en bijpassende geluidseffecten.

Maar kan het zijn dat juist deze aankleding van de signalen het publiek ernstig afleidde van de basisboodschap? In zo’n mate zelfs dat de basisboodschap helemaal niet meer uit de verf kwam? In plaats van harmonie ( dat toch alleen kan ontstaan met zuivere tonen), ontstaat er een stroom van misverstanden.

Verzend ‘signalen’, niet resonerend met de basisboodschap en kijk wat er gebeurt.....
Verzend ‘duidelijke boodschappen in harmonie met de werkelijke behoefte’ en kijk wat er gebeurt.....
Verzend = ontvang......

Toch is de vraag :”Waarom kiest iemand voor de valse-noot-strategie?” nog steeds niet beantwoord.

Dank je wel, lieve vriendinnen, voor het delen van je verhaal dat mij erover aan het denken zette!

Lees deel I van deze serie van 3
Wordt vervolgd in deel III.......

SABOTAGE VAN GELUK I/3

Een vriendin kwam langs en we kletsten bij onder het genot van een lekkere kop thee. Ze vertelde me twee verhalen die me een tijd lieten nadenken over de vraag:”Waarom saboteren mensen soms moedwillig hun eigen geluk?”

Het eerste verhaal:

Haar nieuwe buren begonnen een deel van haar terrein te gebruiken als de oprijlaan naar de bouwplaats van hun huis-in-aanbouw.  Ze gaven aan het recht van overpad te hebben, omdat dat van generatie op generatie over was gegaan.
Mijn onaangenaam verraste vrienden gingen overal navraag doen, maar konden nergens een juridische grond vinden om dit toe te  moeten staan.
In een notendop:
Na 9 maanden juridisch getouwtrek, hebben de experts vastgesteld dat er geen recht van overpad is.  Maar nu blijkt ook dat de nieuwe buren hebben geprobeerd om hun zin te krijgen, door een paar sabotagetrucks in te zetten.

Het tweede verhaal:

Een paar amateur muzikanten besloten om op een avond samen te komen en samen muziek te maken. Eén van hen bood aan om dat bij haar thuis te laten plaatsvinden.
Zij had de stoelen klaargezet, koffie en taart gemaakt ... ..Maar, bijna vanaf het moment dat de anderen aankwamen, gebeurden er allerlei dingen die de atmosfeer er bepaald niet op vooruit hielpen.

Dit tweede verhaal was niet nieuw voor mij. De gastvrouw van de avond had mij een paar dagen eerder zelf verteld dat zij zich geroepen had gevoeld om ‘duidelijke signalen’ af te geven om de situatie te verbeteren.

Is het niet opvallend, dat alle mensen die in deze verhalen een rol spelen iets moois wilden bereiken: vredig leven in een vriendelijk gehucht in Frankrijk, genieten van het gezelschap van andere muzikanten en het plezier beleven van samen muziek maken?

Kennelijk was er wel een verschil van inzicht in hoe dit eruit ziet. Maar het eindresultaat (tot zover) van de genomen acties is eerder een verwijdering, dan dat er harmonie bereikt is.

Wordt vervolgd in deel II.......

GAAN VOOR WAT JE DRIJFT?

Richard stuurde me een link naar een Engelstalige video van 3 minuten op Youtube:
Tragedy and Hope - What if money did not matter? - Narrated by Alan Watts

Het gaat overeen bijzonder intrigerende vraag:”Wat zou je doen met je leven als geld er niet toe deed?”

Om precies te zijn, dat is een andere vraag dan:”wat zou je doen met een paar miljoen?”Die vraag nodigt mensen toch meestal meer uit om aan te geven war ze geld aan zouden willen uitgeven, als ze zich compleet vrij voelden om dat te doen.

In de video, verteld een professor dat hij de vraag graag aan zijn studenten stelt.  Bijzonder vaak vertrouwen ze hem dan toe dat ze het liefst een artiest, of een schrijver of een leraar zouden willen zijn.  Daar voegen ze zelf dan meestal toch ook een ‘maar’ aan toe, gevolgd door:” Iedereen weet dat je daar geen geld mee kunt verdienen, dus ik denk dat ik maar ga werken als een ......”

De professor heeft een stevige mening hierover. Hij vertelt zijn studenten en iedereen die deze video bekijkt:”Als er iets is wat je echt graag wilt doen met je leven… Ga het dan dóen!” En ook...
“Wil je liever een kort leven waarin je geniet van de dingen die je doet, of wil je het liever rekken met dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt doen?” En zelfs ook nog….
“Wil je later je kinderen laten opgroeien met het idee dat ze iets moeten gaan doen wat ze eigenlijk niet willen, zodat ze op hun beurt weer kunnen zorgen voor de opvoeding van een nieuw generatie die ook opgroeien tot mensen die dingen doen waar hun hart niet ligt....”

Ik heb zelf het idee dat de professor er niet op uit is om zijn studenten op een Kamikazemissie te sturen. Ik denk eigenlijk dat hij bekend is met de Wet van de Aantrekkingskracht, al dan niet bewust. Als je ‘goud’ zendt, dan ontvang je ook ‘goud’.

Dus, de onderliggende uitdagende vraag die ik oppik uit de video is duidelijk:” Durf je te geloven dat als je ervoor kiest om je energie echt te investeren in je passie, in wat jou ‘drijft’, dat je ook blijft drijven en zelfs succesvol? Durf je erop te vertrouwen dat je in je levensonderhoud kan voorzien terwijl je doet wat je wilt doen op de manier waarop je het wilt doen?”

Het begint met de vraag van de professor:” Wát zou je willen doen met je leven? Wat drijft je? Waar ligt je passie? Wat geeft je plezier, geluk en energie, zodat je weet dat je tot in de vezels hiervoor ontwerpen bent om jouw bijdrage te leveren aan deze wereld?”

Tegen de tijd dat je weet wat voor een type ‘schip’ jij in essentie bent en je kan het uitnodigend zien glimmen in de zon, zachtjes wiegend op de kleine golfjes in de haven van je ziel,…..:”Klim je erop en ga je ervoor?”

Doe ik het?

Dank je wel, Richard, voor het delen van deze video!

BIJTANKEN

Na de nachtrit van Calais naar de Haute Vienne, konden we rond twaalf uur eindelijk in slap vallen in een echt bed.  Hoewel ik dat beter kan formuleren als ‘crashen’.

In slecht een paar uur tijd, gebeurde er van alles dat me de volledig oppepte, zowel geestelijk als lichamelijk. Het verbaasde me hoe mijn lichaam in staat blijkt te zijn om zichzelf te resetten, nu ik echt ging luisteren naar de signalen die ik kreeg , deze interpreteerde en omzette in de juiste acties.

Na de ‘siësta’ van twee uur, voelde ik me nog koud–tot-op-het-bot en ik name een bad om daar wat aan te doen. Vervolgens dronk ik twee mokken thee, gehoor gevend aan een enorme dorst.  Daarna pleegde ik een telefoontje die me duidelijkheid gaf over de plannen voor de rest van de dag, luisterend naar de onrust daarover.

Tegen die tijd was mijn lijf wel weer in staat om te functioneren, maar mentaal was ik nog steeds moe, bezorgd en traag.  Mijn tweelingziel stelde me een vraag en ik reageerde behoorlijk vers van de lever, ook al wist ik wel dat dat niet het politiek correcte antwoord  was en een beetje veel lading meekreeg.

We praatten er nog wat verder over door en we waren ons er allebei van bewust dat ik me steeds triester en ongelukkiger ging voelen. .

Nu heb ik in de afgelopen maanden wel geleerd dat de kortste en leerzaamste manier om om te gaan met deze gevoelens is om ze recht in de ogen te kijken en er de waarde van in te zien. Dus, terwijl ik de stem van mijn tweelingziel hoorde, voelde ik mijn emoties in de richting gaan van boosheid.  De hond werd daar een mooi richtpunt van toen zij juist op dat moment besloot om onophoudelijk tegen een voorbijganger buiten te gaan blaffen.  Als ogen konden doden, dan hadden we die avond geroosterde hond gegeten!

Ik zei hardop dat ik er erg van baalde dat ik me zo gefrustreerd en boos voelde en dat ik zelfs de drang had om het op de hond uit te leven. Ik maakte vervolgens maar wat grapjes over de arme hond.

Dit was kennelijk genoeg om van positie te veranderen in mijn hoofd. Ik realiseerde me plotseling dat, hoewel ik de gevoelens van boosheid niet prettig vond als zodanig, het wel gevoelens zijn met een hoge calorische waarde. In plaats van me mentaal moe en traag te voelen, was mijn mentale kracht duidelijk geactiveerd! Vooruitgang, dus eigenlijk!

Deze andere manier van kijken naar mijn gevoel was genoeg om weer echt te kunnen lachen en me weer helemaal goed te voelen  Ik merkte dat ik trek had en al fluitend maakte ik een lekker broodje met gebakken ei en champignons.

Na deze maaltijd, viel me in dat deze gebeurtenissen te vangen zijn in een prachtige analogie en ik vertelde mijn tweelingziel erover.

“Wat er net allemaal gebeurde is als een vliegtuig dat klaargemaakt wordt voor vertrek, ” begon ik te vertellen, “De piloot werkt een checklist af van allerlei dingen die in een bepaalde volgorde moeten worden gecheckt en opgestart. Mijn checklist was zoiets als:

• Slaap twee uur ( check)
• Warm het lijf op door een bad te nemen ( check)
• Regel het vluchtplan voor de dag met een telefoontje ( check)
• Vul de vloeistoffen aan, drink wat ( check)
• Start de motoren van het denk-en voelproces

opmerkend… he…. Die motor loopt niet helemaal lekker… andersom laten draaien en een beetje bijstellen en…… vroemmmmm… hij loopt op volle toeren als een zonnetje te draaien. Klaar voor vertrek! ( check)

• Vul de brandstoffen aan, eet nog wat( check)

Het enige wat ik deed was luisteren naar de signalen uit mijn lijf en ernaar handelen. Binnen de kortste keren was ik weer klaar voor een nieuwe vlucht!”

Ik bedankte mijn tweelingziel voor het feit dat hij me hielp om te luisteren naar de sputterende motorgeluiden, kalm en vol vertrouwen bij me blijvend. Dat hielp me om het een en ander snel beter af te stellen.

Ik bedankte mijn lijf voor de sterke boodschappen die ik had geregen én voor het vermogen om zo snel te kunnen herstellen!

RIJDEN

We zijn in 24 uur terug gereden naar Frankrijk. Op dinsdagavond staken we het kanaal over met de veerboot. In Calais was wel duidelijk dat de weersomstandigheden niet geweldig waren. Er was al wat sneeuw gevallen en soms hingen er dikke dekens van mist over de weg. Er was slechts éen baan goed schoon.  We twijfelden erg tussen twee opties: snel een motel vinden, een paar uur slapen en dan bij daglicht doorrijden of, doorrijden in de nacht.  We kozen voor de laatste optie, met de restrictie dat als de chauffeur te moe werd, we gewoon zouden stoppen om te slapen. We wisten dat  er in de nacht minder verkeer op de weg zou zijn en date r nog meer sneeuw in de voorspelling was.

Zodoende waren we tegen 08.00 compleet uitgewoond toen het daglicht zich liet zien. Met nog altijd zo’n drie uur rijden te gaan, besloten we wat warms te drinken bij een tankstation en we vielen bijna op de toonbank in slap.  

Daar gebeurde iets heel opmerkelijks. We bestelden onze drankjes in het Frans en wisselden nog wat uit over ‘kapot moe ‘zijn in het Frans tegen elkaar.  Bijzonder vreemd was het om vervolgens te meren dat we allebei wilden omschakelen naar het Engels, maar dat we daar allebei gewoon echt niet toe in staat waren!  Mijn tweelingziel zei tegen me dat hij niet eens kon denken in zijn eigen taal, het Engels.. hij was volledig aan het denken en spreken in het Frans. Ik snapte precies wat hij bedoelde, want ik had met hetzelfde bizarre fenomeen te kampen.  

Pas nadat we een paar passen hadden gelopen naar de auto, hadden we weer toegang tot het Engelstalige del van onze hersenen. We besloten dat het wel even welletjes was en doen onder een deken voor een uur slap, voordat we de laatste kilometers zouden gaan afleggen naar een echt bed!

Onze gezamenlijk conclusie, kort voordat we in horizontale positie ons hoofd op een echt kussen konden leggen was dat doorrijden door de nacht niet de beste keus was geweest. We hadden de keuze gemaakt gebaseerd op ‘angst voor de omstandigheden in de toekomst’ ( het weer en het verkeer) en we hadden daarbij de omstandigheden in het heden ( slaap nodig hebben) helemaal over het hoofd gezien. Die actie had al onze energie opgeslokt. .

Hebben we nu ( eindelijk) de les geleerd dat we ín het moment’ op onszelf moeten passen en dat we aandacht moeten besteden aan de signalen die ons lichaam ons geeft over wat we NU nodig hebben?  Wetend dat  ‘goede energie zijn’ ervoor zorgt dat je goede energie ontvangt? Tja…. Dat gaan we meemaken en ik zal er hier over schrijven.

NODIG

We zijn de hele week onerweg geweest, om familie en vrienden an mijn tweelingziel te ontmoeten in Engeland.

Voor ons allebei was het intens om zoveel mensen te spreken met zoveel verschillende sferen om hen heen op zoveel verschillende locaties in Warwickshire, Cumbria and Yorkshire. We hebben er wel veel an geleerd, al pratend over hoe we het allemaal beleefden. Ik krabbelde regelmatig wat steekwoorden in een schrift om later nog eens naar te kijken en over te schrijven.