WAT ER GEBEURT ALS IK MIJN EIGEN ADVIES NIET OPVOLG

Ik ben me er bewust van dat mijn leven voortdurend onder invloed staat van de Wet van de Aantrekkingskracht: zend = ontvang.

Ik weet ook dat ik het proces kan beïnvloeden, door op te letten op wat er gebeurt en doordacht en actief te reageren op de signalen die ik krijg.

Ik weet dat ik me, door een paar simpele principes in het oog te houden, bijzonder gelukkig en vol vertrouwen voel en het leven omarm als wonderbaarlijk mooi.

Vanmorgen ontdekte ik dat ik gisterenmiddag iets had gedaan dat zich goed laat omschrijven als :”de principes loslaten”.  

Dat is een fantastische manier om op een leerervaring af te stevenen, in plaats van iets wat uit zichzelf plezierig aanvoelt.  Ook deze keer, was dat niet anders.

Ik had geen idee wat ik had gedaan. Ik had alleen gemerkt dat ik me ’s avonds verre van ‘gelukkig en vol vertrouwen’ voelde. Er miste duidelijk iets en ik kon de kern ervan niet aanwijzen.

Vanmorgen ontdekte ik dat hetzelfde onplezierige gevoel nog steeds present was.

Ik was niet van plan om hier de dag mee door te brengen, dus ik vroeg me af welke ‘deur’ ik in mijzelf had dichtgedaan, dat maakte dat ik een onprettige spanning voelde, een gebrek aan stromende energie?
Ik was overduidelijk niet gelukkig met wat ik ‘ontving’ en dus nam ik aan dat ik waardevolle aanwijzingen zou kunnen vinden in wat ik aan had verzenden was.  

Ik wilde dit tot op de bodem uitzoeken. Ik praatte met mezelf en met het universum. Ik liet alle activiteiten gedachten en gevoelens van gisterenmiddag de revue passeren omdat dat het moment was dat mijn stemming veranderde.

Opeens wist ik het.  Ik wist precies welke deur ik had gesloten en wanneer. Het was de deur die Vertrouwen heet.  

Ik merkte dat mijn stemming omgeslagen was kort nadat ik een e-mail had geschreven waarin ik zei dat ik die dag al heel veel had gedaan dat ik zin had om saxofoon te gaan spelen.

Maar in plaats van dat ik mijn eigen goede raad opvolgde, besloot ik dat het nog te vroeg in de middag was en dat ik beter tijd kon besteden aan het invullen van de inkomstenbelasting van mijn vader in het aangifteprogramma. Ik had hem beloofd dat ik dat dit weekend zou doen. Ik besloot dat het fijn zou zijn als dat snel achter de rug was.

Dat ging bepaald niet volgens plan!
Op een bepaald moment dacht ik zelfs dat ik een fout in het programma had ontdekt.  Ik moest bepaalde gegevens zelfs twee keer invullen omdat het niet was opgeslagen. (Niet erg vrolijk makend allemaal) . 
Maar enige tijd later, zag ik in dat ik gewoon niet aan het opletten was en dat er daarom allerlei dingen misgingen op een onplezierige manier. Het nam allemaal veel meer tijd in beslag dan strikt nodig was.

Luisterde ik naar deze overduidelijk signalen dat ik eigenlijk iets anders moest doen? Nee hoor,…. ik ploeterde gewoon door.

Achteraf gezien kan ik wel concluderen dat ik eigenlijk de saxofoon had moeten gaan bespelen, erop vertrouwend dat mijn lichaam wel aangeeft wat ik nodig heb.

Ik had al een heleboel computerwerk en denkwerk gedaan die dag.  Mijn lichaam was daar overduidelijk wel klaar mee en wilde de balans terugbrengen door middel van een vrolijker actieve andere activiteit. Dat zou me weer opladen voor allerlei activiteiten in de avond.

Zag ik dat in? Nee! Ik koos ervoor om saxofoon spelen te zien als tijdverdrijf, iets dat in de weg stond van belangrijke andere dingen die mijn aandacht vroegen.  

Door dat te doen, zei bijna letterlijk tegen mezelf en de signalen die ik kreeg:” ik vertrouw er niet op dat je me geeft wat ik nodig heb.”

Is het dan gek ( zend -= ontvang) dat sinds dat moment ‘geluk en vertrouwen’ plaats maakten voor rusteloosheid, onzekerheid over wat ik ging doen wat ik daarvan kon verwachten?

Het enige wat ik had hoeven doen was vertrouwen hebben in mijn eigen advies, dat een beetje muziek maken op een saxofoon precies was wat ik nodig had op dat moment. Ook erop vertrouwend, dat het juiste moment zich wel  aandient om de belasting in te vullen, ergens in dit weekend. Vrij zeker was ook, dat ik er dan in een oogwenk zou invullen omdat ik er de juiste aandacht aan zou schenken. Hoogstwaarschijnlijk zou ik er dan zelfs plezier in hebben gehad.

Ik had de mogelijkheid.  Ik was me er, terwijl ik het deed, zelfs van bewust dat ik ervoor koos om iets te doen waar mijn lichaam duidelijk niet om vroeg. Ik zette zelfs door, alle waarschuwingssignalen negerend die zeiden: ”Doe alsjeblieft iets anders!”.... zucht.

Ik had het plezier kunnen hebben van 20 minuten saxofoon spelen, de lol van het invullen van de belasting papieren in een oogwenk en dan nog een dozijn andere leuke activiteit in de avond. In plaats daarvan bracht ik een paar uur teveel op een onprettige manier door.

Nadat ik dit vanochtend had uitgevonden, had ik een conversatie met mezelf, waarin ik de deur van  Vertrouwen weer opende.

De hele dag bevestigde ik de signalen die ik kreeg met de boodschap met vertrouwen, door te doen wat ze aangaven.
Dat betekende onder meer, dat ik halverwege het schrijven van dit stukje een impuls volgde om een eitje koken en te eten en later, om in de woonkamer even uitbundig te dansen op een lekker stuk muziek op de radio.

J.