WAAR KOMT MOTIVATIE VANDAAN?

Waarom kiezen mensen ervoor om iets te doen?

Dit is een boeiende vraag die de laatste tijd regelmatig naar voren komt.

Maandag bijvoorbeeld, was ik bezig om een tegelvloer te reinigen op de knieën. Ik vroeg mezelf daarbij hardop af:” Wat bezielt me toch om dit te doen?”

Mijn rug deed zeer en mijn armen waren moe geworden van het dragen van mijn gewicht rondkruipend op een verschrikkelijk koude vloer. Noch de vloer, noch de viezigheid die er vanaf kwam,  waren van mij. Het is ook niet te verwachten dat ik veel tijd zal besteden op deze keukenvloer als onderdeel van mijn huishouden. Ik realiseerde me dat bijzonder goed, tijdens het schoonmaken van de allerlaatste acht tegels en ik bekeek mijzelf plotseling van een afstandje.

Ik voelde dat ik iets miste.  Mijn energie was verdwenen, net als mijn motivatie voor de taak. Ik had er absoluut geen plezier meer in.  Ik had niet meer signalen nodig om te merken dat er duidelijk iets  miste en ik vroeg me af wat het zou kunnen zijn.

Ik stopte met schoonmaken nadat ik de vloer had afgemaakt. 
Tijdens de lunchpauze zei ik hardop:” Ik zou graag willen weten wat het is wat ik hier nu mis.”
Ik sprak erover met Richard en ik voegde er een paar suggesties aan toe over wat het mogelijk zou kunnen zijn. Daar zei ik wel meteen bij, dat ik zeker wist dat al die dingen wel in de juiste richting wezen, maar uiteindelijk niet de kern van het probleem waren.

Het was tijdens de siësta van 5 minuten dat het echte antwoord me duidelijk werd.

Ik realiseerde me plotseling dat een deel van mijn motivatie om mee te helpen met het klaarmaken van het huis voor verhuur, ermee te maken had dat de mogelijkheid bood om te praten over onze plannen voor de toekomst. Maar vanwege allerlei praktische redenen hadden we al een paar uur in verschillende ruimtes gewerkt en op die manier was een belangrijk onderdeel van mijn motivatie ondergesneeuwd geraakt.  

In dezelfde minuut dat ik aan mezelf toegaf dat dit de basis was van mijn motivatieprobleem, voelde ik mijn energie weer stromen.  Ik vertelde Richard vervolgens dat ik graag tijd wilde vrijmaken in de komende dagen om over onze plannen te praten. Toen daarbij bleek dat hij dezelfde wens had, was mijn motivatie om eerst nog een paar uur te investeren in het klaarmaken van het huis, weer volop present.

Wonderbaarlijk, hoe dit werkt!

VONKEN VAN INSPIRATIE

Hier, op dit weblog, schrijf ik over mijn dagelijks leven, hoe ik er vorm aan geef vanuit een bewustzijn hoe de Wet van de Aantrekkingskracht werkt.

Reflecterend op mijn dagelijks leven, schrijf ik regelmatig gedachten op papier. Sommige vormen een stevige  basis voor een blogstukje, andere zijn ‘kruimels’. Maar die kleine bijzondere overeenkomsten en verbindingen die ik vind, hebben wel de kracht om een glimlach op mijn gezicht te toveren!

Daarom  besloot ik dat deze vonken van inspiratie hun eigen blog verdienen.

Ze zijn Engelstalig en als je nieuwsgierig bent dan vind je ze op  http://brightfirefly.blogspot.com

SABOTAGE VAN GELUK III/3

In de vorige twee blogstukjes vertelde ik over twee verhalen waarin mensen hun eigen geluk leken te saboteren.  Ik dook wat dieper in dit type gedrag, vanuit het perspectief dat het eigenlijk een onhandige poging is om te mikken op geluk.

Ik noemde de strategie de valse-noot–strategie en ik vroeg me af waarom mensen deze tactiek gebruiken.

Ik kan het natuurlijk gaan vragen aan mensen. 

Maar ja, zelf behoor ik ook tot de groep ‘mensen’. Dus ik kan beginnen met te kijken naar de gelegenheden waarin ik zelf mijn toevlucht nam tot deze methode, omdat ik het gevoel had met niks beters te kunnen komen.

Ik ben zelf een leerling geweest, superverveeld met sommige lessen. Ik heb gewerkt in een  gecompliceerde werkomgeving. Maar ook in de rol van ‘dochter’, echtgenote’, ‘vriendin’ of ‘cliënt’ heb ik wel voorbeelden bij de hand waarin ik, als een laatste redmiddel, greep naar de valse-noot-strategie.

Alle situaties die ik voor me zie, hebben met elkaar gemeen dat ik ongelukkig was ergens mee, maar dat ik me niet veilig genoeg voelde om dat hardop te zeggen.  Ik had twijfels of mijn eerlijke verzoek om iets ten goede te veranderen, gehonoreerd zou kunnen worden. Het gevoel van onbehagen was dusdanig in me aan het ophopen dat ik wel de behoefte voelde om daar lucht aan te geven en tenminste een ‘duidelijk signaal’ af te geven dat er iets miste naar mijn idee.

Ik twijfelde eraan dat mijn verzoek redelijk kon zijn en goed ontvangen zou worden. Vanuit dat perspectief was ik alleen maar in staat om mijn boodschap te verpakken met weinig redelijkheid erin, maar wel veel lawaai, beweging en vermomming.
Het effect?  Altijd hetzelfde als in de verhalen die ik in de vorige twee blogteksten heb verteld….. disharmonie, misverstanden en me voornamelijk rot en alleen voelen.

Wat kan er dan gedaan worden?

Als ik me ongelukkig voel in een situatie, om voor wat voor een reden dan ook, dan kan ik vaststellen:

-          Er mist duidelijk iets belangrijks voor mij.

-          Ik wil er graag uiting geven om de situatie te verbeteren.

-          De beste kans om te krijgen wat ik nodig heb,

-          is om daar zo helder en duidelijk mogelijk uiting aan te geven.

Net als bij vioolspelen, heeft het oefening nodig om deze snaren op de juiste manier te bespelen.
Maar de zuivere tonen zijn er: plaats de vinger op de juiste plek, oefen precies genoeg druk uit, vorm de toon met een haal van de strijkstok,  met het juiste gevoel………mikkend op harmonie.


Lees deel I en deel II van deze serie van 3

SABOTAGE VAN GELUK II/3

In het vorige blogstukje was ik begonnen om me wat af te vragen rond de vraag: ”Waarom saboteren mensen soms moedwillig hun eigen geluk?”,vanwege twee verhalen die ik had gehoord.

Mijn gedachten cirkelen rondom twee opties:

Een:  Dat doen ze niet!

Er is een interessante les die ik me herinner uit de tijd dat ik studeerde voor docent omgangskunde: ”Mensen vertonen altijd het beste gedrag dat ze kunnen.”
Als student vond ik dit maar een vreemde stelling. Zeker toen ik voor de klas stond en daar met leerlingen te maken had die allerlei gedrag lieten zien, dat ik regelmatig niet onmiddellijk herkende als ‘super!”.

Maar de stelling zegt niet dat het publiek maar in zijn nopjes moet zijn met al het vertoonde gedrag zoals het zich voordoet. 

Ik weet nu dat het er om gaat  dat iedere persoon zijn uiterste best doet om te krijgen wat hij nodig heeft. Omdat het iets is wat hij echt nodig heeft, zal hij ook alles uit de kast halen om dat voor elkaar te krijgen.  

Deze begrijpende, vriendelijke manier van kijken naar het gedrag van die persoon helpt om het  gedrag  als een uitnodiging te zien. Tenminste, als je wel het idee hebt dat er een gezamenlijk doel is waar je allebei op mikt …. maar kennelijk nog niet helemaal raakt.

Twee Dat doen ze wel!

Dus, het beste gedrag dat er geproduceerd wordt IS contraproductief, onwillekeurige sabotage van geluk! Hoe dan?

Mijn aandacht bleef steken op het deel waar ik hoorde dat de gekozen strategie was  om ‘duidelijke signalen’ te gaven om de situatie te verbeteren.  

Voor de afzender waren dit ook echt ‘stevige signalen’, uitgezonden om duidelijk op te vallen. Dat deden ze dan ook: in koeienletters, neonkleuren, flikkerlichten en bijpassende geluidseffecten.

Maar kan het zijn dat juist deze aankleding van de signalen het publiek ernstig afleidde van de basisboodschap? In zo’n mate zelfs dat de basisboodschap helemaal niet meer uit de verf kwam? In plaats van harmonie ( dat toch alleen kan ontstaan met zuivere tonen), ontstaat er een stroom van misverstanden.

Verzend ‘signalen’, niet resonerend met de basisboodschap en kijk wat er gebeurt.....
Verzend ‘duidelijke boodschappen in harmonie met de werkelijke behoefte’ en kijk wat er gebeurt.....
Verzend = ontvang......

Toch is de vraag :”Waarom kiest iemand voor de valse-noot-strategie?” nog steeds niet beantwoord.

Dank je wel, lieve vriendinnen, voor het delen van je verhaal dat mij erover aan het denken zette!

Lees deel I van deze serie van 3
Wordt vervolgd in deel III.......

SABOTAGE VAN GELUK I/3

Een vriendin kwam langs en we kletsten bij onder het genot van een lekkere kop thee. Ze vertelde me twee verhalen die me een tijd lieten nadenken over de vraag:”Waarom saboteren mensen soms moedwillig hun eigen geluk?”

Het eerste verhaal:

Haar nieuwe buren begonnen een deel van haar terrein te gebruiken als de oprijlaan naar de bouwplaats van hun huis-in-aanbouw.  Ze gaven aan het recht van overpad te hebben, omdat dat van generatie op generatie over was gegaan.
Mijn onaangenaam verraste vrienden gingen overal navraag doen, maar konden nergens een juridische grond vinden om dit toe te  moeten staan.
In een notendop:
Na 9 maanden juridisch getouwtrek, hebben de experts vastgesteld dat er geen recht van overpad is.  Maar nu blijkt ook dat de nieuwe buren hebben geprobeerd om hun zin te krijgen, door een paar sabotagetrucks in te zetten.

Het tweede verhaal:

Een paar amateur muzikanten besloten om op een avond samen te komen en samen muziek te maken. Eén van hen bood aan om dat bij haar thuis te laten plaatsvinden.
Zij had de stoelen klaargezet, koffie en taart gemaakt ... ..Maar, bijna vanaf het moment dat de anderen aankwamen, gebeurden er allerlei dingen die de atmosfeer er bepaald niet op vooruit hielpen.

Dit tweede verhaal was niet nieuw voor mij. De gastvrouw van de avond had mij een paar dagen eerder zelf verteld dat zij zich geroepen had gevoeld om ‘duidelijke signalen’ af te geven om de situatie te verbeteren.

Is het niet opvallend, dat alle mensen die in deze verhalen een rol spelen iets moois wilden bereiken: vredig leven in een vriendelijk gehucht in Frankrijk, genieten van het gezelschap van andere muzikanten en het plezier beleven van samen muziek maken?

Kennelijk was er wel een verschil van inzicht in hoe dit eruit ziet. Maar het eindresultaat (tot zover) van de genomen acties is eerder een verwijdering, dan dat er harmonie bereikt is.

Wordt vervolgd in deel II.......

GAAN VOOR WAT JE DRIJFT?

Richard stuurde me een link naar een Engelstalige video van 3 minuten op Youtube:
Tragedy and Hope - What if money did not matter? - Narrated by Alan Watts

Het gaat overeen bijzonder intrigerende vraag:”Wat zou je doen met je leven als geld er niet toe deed?”

Om precies te zijn, dat is een andere vraag dan:”wat zou je doen met een paar miljoen?”Die vraag nodigt mensen toch meestal meer uit om aan te geven war ze geld aan zouden willen uitgeven, als ze zich compleet vrij voelden om dat te doen.

In de video, verteld een professor dat hij de vraag graag aan zijn studenten stelt.  Bijzonder vaak vertrouwen ze hem dan toe dat ze het liefst een artiest, of een schrijver of een leraar zouden willen zijn.  Daar voegen ze zelf dan meestal toch ook een ‘maar’ aan toe, gevolgd door:” Iedereen weet dat je daar geen geld mee kunt verdienen, dus ik denk dat ik maar ga werken als een ......”

De professor heeft een stevige mening hierover. Hij vertelt zijn studenten en iedereen die deze video bekijkt:”Als er iets is wat je echt graag wilt doen met je leven… Ga het dan dóen!” En ook...
“Wil je liever een kort leven waarin je geniet van de dingen die je doet, of wil je het liever rekken met dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt doen?” En zelfs ook nog….
“Wil je later je kinderen laten opgroeien met het idee dat ze iets moeten gaan doen wat ze eigenlijk niet willen, zodat ze op hun beurt weer kunnen zorgen voor de opvoeding van een nieuw generatie die ook opgroeien tot mensen die dingen doen waar hun hart niet ligt....”

Ik heb zelf het idee dat de professor er niet op uit is om zijn studenten op een Kamikazemissie te sturen. Ik denk eigenlijk dat hij bekend is met de Wet van de Aantrekkingskracht, al dan niet bewust. Als je ‘goud’ zendt, dan ontvang je ook ‘goud’.

Dus, de onderliggende uitdagende vraag die ik oppik uit de video is duidelijk:” Durf je te geloven dat als je ervoor kiest om je energie echt te investeren in je passie, in wat jou ‘drijft’, dat je ook blijft drijven en zelfs succesvol? Durf je erop te vertrouwen dat je in je levensonderhoud kan voorzien terwijl je doet wat je wilt doen op de manier waarop je het wilt doen?”

Het begint met de vraag van de professor:” Wát zou je willen doen met je leven? Wat drijft je? Waar ligt je passie? Wat geeft je plezier, geluk en energie, zodat je weet dat je tot in de vezels hiervoor ontwerpen bent om jouw bijdrage te leveren aan deze wereld?”

Tegen de tijd dat je weet wat voor een type ‘schip’ jij in essentie bent en je kan het uitnodigend zien glimmen in de zon, zachtjes wiegend op de kleine golfjes in de haven van je ziel,…..:”Klim je erop en ga je ervoor?”

Doe ik het?

Dank je wel, Richard, voor het delen van deze video!

DE KRACHT VAN 'BENIEUWD ZIJN'

Ik ben me ervan bewust dat de manier waarop ik naar een gebeurtenis kijk, beïnvloedt hoe ik me voel. Veel van de stukjes op dit weblog zijn hier een voorbeeld van. 

Als ik iets kan zien as een ‘presentje’, dan is de kans groot dat ik me gelukkig voel en ‘in de flow’.
Als ik dezelfde gebeurtenis zie als een afleiding van iets wat ik wilde bereiken, dan is de kans groot dat ik me gefrustreerd voel, of gestopt.

Ik vind die eerste manier van ‘zijn’ een stuk fijner dan de tweede. Niet alleen om het gevoel op zichzelf al veel fijner is, maar ook omdat het me verder brengt. Ik ben in staat om de gebeurtenis te accepteren, aanpassingen te doen, extra mogelijkheden erin te zien en ik sta open voor het vinden van oplossingen om het beter te maken. De ‘goede’ energie stroomt en brengt meer goede dingen met zich mee.
Als ik me gefrustreerd voel of gestopt, dat blokkeer ik daarmee ( zelf) de toestroom van goede energie en alles wat ik dat nog zie is ‘beperkingen’ en mijn eigen frustratie.

Dus ben ik nu op zoek naar die aanwijzingen die me zeggen dat ik bezig ben om het mezelf moeilijk te maken. Daarbij verzamel ik praktische oplossingen die ik kan gebruiken om de energie te laten stromen.
Ik vond een prachtige aanwijzing in de afgelopen dagen.

Ik realiseerde me de kracht die de woorden ‘benieuwd zijn naar’ hebben ten opzichte van  de tegenhanger, als het om energie gaat:’zorgen maken over’.

De manier waarop deze woorden de sluis naar energie openen en sluiten is opvallend verschillend, in mijn beleving. Ik probeerde ze de laatste dagen eens uit in de volgende zinnen. Ze betekenen objectief gezien ruwweg hetzelfde, maar ze hebben een behoorlijk verschillende effect!

Ik maak me zorgen of ik dat lek kan repareren.
Ik ben benieuwd of ik dat lek kan repareren.

Ik maak me zorgen of ik die klus in een uur kan klaren
Ik ben benieuwd of ik de klus in een uur kan klaren.

Ik maak me zorgen wat het weer gaat doen.
Ik ben benieuwd wat het weer gaat doen.

Ik maak me zorgen of ik die spullen ga verkopen.
Ik ben benieuwd wanneer ik die spellen ga verkopen.

Ik maak me zorgen of mijn jas vanavond droog zal zijn.
Ik ben benieuwd of mijn jas vanavond droog zal zijn.

Moet ik nog doorgaan?  Het mag duidelijk zijn: ik houd er van ‘benieuwd te zijn naar’ dingen!

Andere aanwijzingen die erg lijken op  ‘Ik maak me zorgen’ zijn woorden als : “Ik denk niet dat…..”, “Ik betwijfel of….”, ‘Ik vrees dat….” ……
Vervang ze ook eens door :”Ik ben nieuwsgierig hoe…”, ‘Ik wil graag weten…” en kijk wat er gebeurt….

HOE BESTRIJD IK VERVELING?

Ik heb hier op dit moment twee honden in huis. De eerste is mijn eigen Freya, een border collie. De ander is Richard’s Freya, een cocker spaniel.

Ik kan mijn Freya overdag buiten in de tuin laten. Hoewel ze het uiteraard leuker vindt om vermaakt te worden, vindt ze buiten wel manieren om zichzelf te vermaken en hoef ik me er geen zorgen over te maken. De andere Freya daarentegen, vindt het buitengewoon leuk om achter schapen aan te hollen. Met zeven dartele lammetjes in de kudde denk ik niet dat het een slim plan is om deze Freya haar eigen vertier te laten vinden buiten.  

Overdag investeer ik momenteel meerdere uren in activiteiten die in mijn levensonderhoud gaan voorzien, voor de schapen zorgen en het huis in orde brengen voor een bezichtiging volgende week. Dat betekent dat ik ongeveer een uur per dag heb om de honden te vermaken.

De meeste dagen ben ik dan ook 's avonds blij om even niks te hoeven doen.  De honden zien het feit dat ik rustig op de bank zit echter als een gouden kans op wat entertainment.  Zodra ik opsta om een kop thee te halen, moet ik bijna over de honden heen springen onderweg naar de keuken. Als ze zouden kunnen spreken, in plaats van blaffen, dan ben ik er bijna zeker van dat ze zouden zeggen:”Ik verveel me!” Ze blijven deze boodschap tegen me herhalen ongeacht hoe vaak ik over ze heen spring, langs ze heen loop of tegen ze zeg:” kom op, ga je zelf maar vermaken!”

Ik zie mijn moeder terug in mijn eigen gedrag uit de tijd dat ik kind was en me verveelde. Altijd wanneer ik plat op mijn buik met mijn armen wijd op de bank lag uit pure verveling en het enige wat ik voortdurend zei was:” Ik verveel me” dan had zij een standaardantwoord. En uiteraard vond ik daar toen niks aan.

Haar oplossing was:” Nou ga dan iets dóen, vermaak jezelf!”

Af en toeging ik erop in,  klagend:” Maar ik weet niet wát! Ik heb geen zín om iets te doen!”
Dat prikkelde haar soms om met wat suggesties te komen, terwijl ze zelf de was streek of de tafel dekte:”Waarom ga je niet iets tekenen, of een boek lezen?”
Gewoonlijk reageerde ik op zoiets met:”Bleeeuuugh, ik wíl helemaal niet tekenen en ik héb helemaal geen leuk boek meer om te lezen.”

Vandaag moet wel een beetje om deze herinnering lachen, met in mijn achterhoofd de kracht van de wet van de aantrekkingskracht: zend = ontvang.

Een:
Ik realiseer me nu dat wat ik eigenlijk wilde, was dat we sámen iets zouden gaan doen. Maar ja,  daar vroeg ik niet om. Ik gaf alleen uiting aan mijn gevoel van verveling en bleef hangen in wat ik niet wilde.

Twee:
Het is moeilijk om oplossingen te aanvaarden en uit te voeren die niet passen bij het echte probleem.  Er is niks aan, omdat het niet past bij wat je nodig hebt en alleen maar het label ‘leuk!’ trekt meer ‘leuk’ aan.

Drie:
Hoewel voor een ander probleem, gaf mijn moeder toch goed advies. Als mijn onderliggende wens was geweest om zélf meer actief te zijn dan denk ik dat het een goed idee was geweest om gewoon maar’ iets’ te gaan doen. ‘ Iets gaan doen’ zou onmiddellijk het mechanisme in beweging brengen van  ‘leuk!’ trekt meer ‘leuk’ aan . Oftewel,  zodra ik een kleine beetje energie stop in ‘iets doen’, dan vloeit er vanzelf meer energie in de richting van ‘ activiteit’: verveling van dat type…. opgelost!

Terug naar de honden.
Ik ben er vrij zeker van die twee honden ingebakken begrip hebben van dit mechanisme en dat dit precies de reden is waarom ze alles doen wat binnen hun mogelijkheden ligt om mij in beweging te brengen en hen te vermaken. En ik denk dat al mijn acties om ze op andere gedachten te brengen ook inderdaad een bron van vermaak voor ze zijn!

MIJN WARE ZELF?

Gisteren reageerde ik op een inspirerende zin die ik op Facebook las: “ mijn acties laten zien wie ik echt ben en jouw interpretatie daarvan laat zien wie jij echt bent”.

Ik reageerde met:” Op het eerste gezicht..... ga ik hierin mee. Maar bij nadere beschouwing..... Zijn iemands interpretaties echt de weergave van wie hij in werkelijkheid is of is dat het eindproduct van allerlei interne filters ( zoals verinnerlijkte boodschappen van de buitenwereld en angst)? Het is maar een gedachte….”

Het komt allemaal neer op de vraag wat is dan eigenlijk maar ware zelf?
Dat is een hele interessante en intrigerende vraag.

Veel mensen willen heel erg graag trouw zijn aan zichzelf.
Maar is eigenlijk wel een zichzelf? Ik betwijfel dat eigenlijk en ik heb het gevoel dat mijn zelf verschillende gezichten heeft of in ieder geval vele invalshoeken: Multi-dimensionaal.

Is het inderdaad zo dat wat ik doe weergeeft wie ik werkelijk ben? Gedeeltelijk, ja. Maar ik weet ook dat er regelmatig wat gemaskeerd of verborgen wordt, of dat ik er erg ambigu in sta.

Mijn interpretaties van andermans acties zeggen misschien meer over mijn culturele achtergrond en opvoeding en een onbewuste automatische patronen….. Of….

Op dit moment zou ik hier niks definitiefs over willen zeggen. Ik weet het gewoon niet maar mag graag even op de kwestie kauwen.

Dank je wel Beth, voor het plaatsen van dit  mentale kauwsnoepje  op Facebook.

'MOOI" ZIT IN DE KIJKER

Een paar dagen geleden nam ik een paar foto's van Richard. Er was er eentje bij waar ik bijzonder blij mee was. Ik stuurde deze aan hem op en vertelde erbij dat deze foto nu op mijn bureaublad staat. Richard kon er niet over uit! Hij  bleef maar herhalen hoe verschrikkelijk deze foto was, in zijn ogen.

Eigenlijk was dat heel erg grappig. De dingen waar hij over viel in deze foto, waren precies de dingen die mij er enorm aan bevielen. Inderdaad,  zijn ogen waren niet helemaal wijd open en inderdaad had hij geen glimlach zoals in de tandpastareclame. Maar voor mij ziet hij er op deze foto ongelofelijk lief zachtaardig en aantrekkelijk uit.

Gisteren waren wij via Skype aan het praten en hij vond dat ik er zo schattig uitzag. Daarom maakte hij een schermfoto van mij en hij stuurde het resultaat aan me op.  Terwijl ik erop wachtte, beschreef hij het als een fantastische foto van mij.

Ik was natuurlijk nieuwsgierig! Maar toen ik het opende was mijn spontane reactie:”VRESELIJK!” en ik wist niet hoe gauw ik het scherm moest afsluiten.

Richard keek op zijn computer nog eens naar het plaatje en snapte niet dat er ook maar iets kon zijn dat mij er niet aan beviel. In alle eerlijkheid,  ik vond bijna alles eraan vreselijk, dus ik kon echt niet zien wat hem er nou zo in aanspraak.

OK, zend = ontvang. En, wat ik ook geloof:” ik kan alleen ontvangen wat ik ook kan zenden”. Dus als ik een bepaald innerlijk beeld heb van wat mooi is aan mij, dan is het lastig om te geloven dat iemand anders echt blij is met iets wat niet in dat beeld voorkomt.
Wel iets om nog eens over na te denken.

SLEUTEL TOT GELUK

Vanmorgen werd ik wakker met een interessante vraag. Ik vroeg me af wat maakt eigenlijk het verschil tussen ‘het leven maar saai en vervelend vinden’ en ‘het leven de moeite waard vinden’’ ?

Het antwoord dat hij me opkwam is in essentie heel eenvoudig maar in het dagelijks leven behoorlijk ingewikkeld . Het gaat er, volgens mij om, dat ik waardeer wat er aanwezig is in mijn leven, in plaats van te mopperen over wat er mist in mijn leven. Dat is de gouden sleutel naar geluk, lijkt mij zo.

Als het me lukt om die sleutel de hele tijd in mijn hand te houden, dan stroomt mijn hart over van geluk. Maar ja, het vasthouden van die sleutel is inderdaad een uitdaging voor iedere dag.

Als de regen met bakken uit de hemel komt en er is overal modder zoals gisteren dan is het maar al te gemakkelijk om te denken dat ik de zon mis. Blaffen de honden hun longen uit hun lijf omdat er jagers in de buurt zijn, zoals vanmorgen, dan is het zó verleidelijk om te schreeuwen: “ Koppen dicht nu, alsjeblieft!”

Ik kan eindeloos doorgaan met voorbeelden. Maar ik ben er tegenwoordig meer en meer van bewust, dat op deze manier naar gebeurtenissen kijken als effect heeft dat ik die gouden sleutel naar geluk zelf uit mijn eigen handen laat vallen. Ik kan de stromende regen ook zien als een kans om binnen aan het werk te gaan. En de waarschuwing van de honden, dat er mogelijk onraad is, kan ik als zodanig waarderen. Dan blijkt ineens dat het leven vol zit met allemaal cadeautjes waar ik met heel veel plezier van kan genieten.

HOE KRIJG JE HARMONIEUZE INTERACTIES?

Hoe krijg  je harmonieuze en vlotte interacties met anderen?

Ik houd ervan als de omgang met anderen harmonieus en soepel verloopt. Zend = ontvang, dus ik ben me ervan bewust dat ik zelf kan beginnen met harmonieus en soepel te zijn.  Maar ja, hoe doe ik dat in situaties die vol uitdagingen zitten? En dan ook nog zo dat ik wel trouw ben aan mezelf.  Harmonieus en soepel, maar zonder mijn eigen behoeften overboord te gooien!

Op internet vond ik iets dat ik heel handig vond hierbij te gebruiken. Het is een lijst van assertieve rechten. Deze zijn niet alleen handig om voor mezelf in gedachten te houden, maar ook ( net zo belangrijk) om in gedachten te houden voor mijn gesprekspartner(s)!

Ik heb het recht om als een individu mijn eigen behoeften en mijn eigen prioriteiten kenbaar te maken, ongeacht de rol die ik vervul.

Ik heb het recht om met respect behandeld te worden, als een intelligent, competent en gelijkwaardig persoon.

Ik heb het recht om mijn gevoelens te uiten.

Ik heb het recht om te zeggen wat ik belangrijk vind.
Ik kan ervoor kiezen om mijn mening te geven, maar het betekent ook dat ik ervoor kan kiezen om mijn mening niet te geven! En, als mijn mening verschild van die van een ander, is het zuiver een andere manier van kijken en dat kan naast elkaar bestaan.

Ik heb het recht om ‘ja’ of ‘nee’ te zeggen.

Ik heb het recht om fouten te maken.
Ik kan iets fout DOEN, maar dat maakt MIJ nog niet fout.

Ik heb het recht om van mening te veranderen.
Ik kan altijd zeggen wat ik zelf wil, ook als ik eerst heb gezegd wat ik dacht dat van me werd verwacht.

Ik heb het recht om te zeggen dat ik iets niet begrijp.  

Ik heb het recht om te vragen wat graag zou willen ( hebben) .
Dit klinkt simpel, maar het lastigste is om dit te doen als iemand anders iets anders wil of verwacht.

Ik heb het recht om de verantwoordelijkheid voor iemand anders zijn probleem naast me neer te leggen.
Ik kan er dus best voor kiezen om iemand ergens mee te helpen, maar als het betekent dat ik teveel van mijn eigen behoeftes aan de kant moet schuiven, dan ben ik vrij om een grens te trekken.

Ik heb het recht om dingen te doen, ongeacht of andere mensen die nou een goed idee vinden.
(Deze vergt heel wat lef, trouwens!)