RIJDEN

We zijn in 24 uur terug gereden naar Frankrijk. Op dinsdagavond staken we het kanaal over met de veerboot. In Calais was wel duidelijk dat de weersomstandigheden niet geweldig waren. Er was al wat sneeuw gevallen en soms hingen er dikke dekens van mist over de weg. Er was slechts éen baan goed schoon.  We twijfelden erg tussen twee opties: snel een motel vinden, een paar uur slapen en dan bij daglicht doorrijden of, doorrijden in de nacht.  We kozen voor de laatste optie, met de restrictie dat als de chauffeur te moe werd, we gewoon zouden stoppen om te slapen. We wisten dat  er in de nacht minder verkeer op de weg zou zijn en date r nog meer sneeuw in de voorspelling was.

Zodoende waren we tegen 08.00 compleet uitgewoond toen het daglicht zich liet zien. Met nog altijd zo’n drie uur rijden te gaan, besloten we wat warms te drinken bij een tankstation en we vielen bijna op de toonbank in slap.  

Daar gebeurde iets heel opmerkelijks. We bestelden onze drankjes in het Frans en wisselden nog wat uit over ‘kapot moe ‘zijn in het Frans tegen elkaar.  Bijzonder vreemd was het om vervolgens te meren dat we allebei wilden omschakelen naar het Engels, maar dat we daar allebei gewoon echt niet toe in staat waren!  Mijn tweelingziel zei tegen me dat hij niet eens kon denken in zijn eigen taal, het Engels.. hij was volledig aan het denken en spreken in het Frans. Ik snapte precies wat hij bedoelde, want ik had met hetzelfde bizarre fenomeen te kampen.  

Pas nadat we een paar passen hadden gelopen naar de auto, hadden we weer toegang tot het Engelstalige del van onze hersenen. We besloten dat het wel even welletjes was en doen onder een deken voor een uur slap, voordat we de laatste kilometers zouden gaan afleggen naar een echt bed!

Onze gezamenlijk conclusie, kort voordat we in horizontale positie ons hoofd op een echt kussen konden leggen was dat doorrijden door de nacht niet de beste keus was geweest. We hadden de keuze gemaakt gebaseerd op ‘angst voor de omstandigheden in de toekomst’ ( het weer en het verkeer) en we hadden daarbij de omstandigheden in het heden ( slaap nodig hebben) helemaal over het hoofd gezien. Die actie had al onze energie opgeslokt. .

Hebben we nu ( eindelijk) de les geleerd dat we ín het moment’ op onszelf moeten passen en dat we aandacht moeten besteden aan de signalen die ons lichaam ons geeft over wat we NU nodig hebben?  Wetend dat  ‘goede energie zijn’ ervoor zorgt dat je goede energie ontvangt? Tja…. Dat gaan we meemaken en ik zal er hier over schrijven.