OPGEWEKT IN DE SUPERMARKT

Het was een heerlijke dag geweest waarop we ’s middags lekker even naar het strand waren geweest. Ik had in het zonnetje gelegen met een goed boek vol aansprekende lessen over bewust leven in dit Universum. Zo las ik een heel hoofdstuk over de aanbeveling om aan anderen te geven wat je zelf graag wilt hebben. Zend = ontvang verpakt in woorden die op papier zo vanzelfsprekend kunnen lijken……

Het bleek tijd voor wat praktijkonderwijs op de volgende locatie van mijn eigen Universum:  een supermarkt in de Algarve, waar we een paar dingen gingen kopen die we nog misten: koffie, jam , chocolade en melk.

Geheel gefocust op het aanschaffen van deze boodschapjes, liep ik van de ingang, door de hal richting de toegangspoortjes in de supermarkt. De dame die mijn aandacht vroeg voor een inzamelingsactie voor het goede doel, bedankte ik vriendelijke doch beslist. Ik was op een afgebakende missie.

De dame benaderde vervolgens Richard, die achter me liep,  met de vraag of hij wellicht wat etenswaren wilde kopen om te doneren aan het goede doel. Hij nam de plastic zak graag aan om aan dat verzoek te voldoen en meende vervolgens dat een boodschappenmandje dan wel nodig was.

Terwijl hij rustig rijst en pasta en tomatensaus ging uitzoeken, merkte ik dat er een enorme innerlijke storm opstak in mij.

Dit was ongeveer de innerlijke dialoog die ik met mijzelf aanging, staande tussen twee enorme supermarktvriezers:

B:” He, wat gebeurt hier?”

A:” Dingen weggeven aan mensen die het nodig hebben is aanbevelenswaardig als je bewust en vrij wilt leven. “

B:” Ja, da’s mooi, maar ik wil het helemaal niet.”

A:” Vasthouden aan iets  ( zoals geld) vanuit de angstige gedachte dat je er zelf niet genoeg van hebt, is vragen om moeilijkheden… zend = ontvang….. dus als je de boodschap afgeeft dat je ergens niet genoeg van hebt… dan is dat precies wat je ook krijgt….. te weinig daarvan!”

B:” Ja, da’s allemaal mooi, maar je vergeet erbij te zeggen dat je het wel moet menen. Als je het alleen maar doet omdat het theoretisch zo heilzaam is… dan telt het niet!!!!”

A:” Tja, helemaal waar. Dus is het zaak om het ook te menen. Geef opgewekt”

B:” Lekker is tie. Opgewekt!!! Het enige wat in mij opgewekt is een razende emotionele storm en innerlijk conflict. Het enige wat ik wil is WEG HIER en dit achter me laten!”

De hele interne conversatie duurde zeker 10 minuten, dus er was een hoop herhaling van zetten, waarin een deel van mij het aanbevelenswaardige benadrukte en een ander deel er alleen maar afstand van wilde nemen.

Ik beslechtte het debat toen het echt een onaangename herhaling van zetten werd met het besluit om er op dat moment er verder zo min mogelijk ( stormachtige) energie in te steken.  Als voorlopige uitweg, stelde ik  vast dat het helemaal niet mijn transactie was en dat het Richard was die welgemeend en opgewekt aan het goede doel gaf. Naar de kassa, betalen en wegwezen. Zand erover. 

Niet dat het zo werkt in dit uiterst leerzame Universum ;-), maar het zette me in ieder geval in weer in beweging.

Richard had de mand gevuld en was klaar om af te rekenen. Hij vroeg of ik nog chocolade wilde uitzoeken, maar ik gaf aan dat ik genoeg had van het winkelen en de winkel wilde verlaten.

De supermarkt bleek over twee types kassas te beschikken: met een caissière en zelfservice. Veruit de rustigste kassa’s waren de zelfservice kassa’s en het leek Richard een goed idee om daar gebruik van te maken.

Mij niet echt. Kun je bij een caissière nog je vingers in je oren steken en doof en blind betalen… bij een zelf service kassa mag je ieder boodschapje stuk voor stuk langs vele zintuigen laten glijden:  je ziet ieder item bij het scannen, de prijs verschijnt groot voor je op een scherm en wordt voor alle duidelijkheid ook nog eens voorgelezen door een computerstem.

Alles wat ik helemaal niet wilde weten, werd me weinig subtiel voorgeschoteld in een uiterst traag proces, alle hoeveelheden en prijzen.

Richard had uiteraard wel door dat mijn energie totaal omgeslagen was. Ik vertelde hem dat ik iets met mezelf uit te knobbelen had en dat details, indien nodig, op een later moment wel zouden volgen.

In de avond bleef het me bezighouden waar de crux van het probleem nou zat en hoe ik dit dilemma nou op een rustige weloverwogen manier op kon lossen. Wat viel hier te leren? Waarom veroorzaakte dit zo’n enorme innerlijke storm?

Ja, ik had het niet zelf bedacht en ja, er was geen overleg over geweest, dus ja, dat versoepelt de zaken niet. En ja, ik heb nog aan vertrouwen te winnen als het gaat om geldstromen. Maar op beide typen uitdagingen heb ik op de meeste  momenten toch evenwichtiger reacties in huis dan dit.. dus wat maakt dit nou zo anders?

Zoals zo vaak, kwam de oplossing de volgende morgen.

Ik vertelde Richard over het voorval en dat het me ook in die ochtend nog steeds bezig hield zonder dat ik het passend kon krijgen. En dat ik tot overmaat van weinig vreugde, het mezelf nog eens extra lastig maakte door mezelf als waardeloos te labelen omdat ik niet opgewekt wat weg kon geven.

Richard nam het allemaal niet zo zwaar en vertelde met een vriendelijke lach dat hij wel doorhad dat het een ernstige storm was, omdat ik mezelf tijdens de shopactie  de chocolade had ontzegd!

Daar viel het kwartje bij mij, waarom mijn innerlijke kompas ergens tussen rijst en pasta volkomen op tilt was geslagen. Waarom mijn bewustzijn me alle details rond het aantal producten en hun prijs zo minutieus had voorgeschoteld voor mijn onwelwillende (geestes-)oog. Ik had de vraag gesteld dat ik wilde weten wat ik van deze transactie en het schijnbare conflict kon leren,  en dit maakte deel uit van het antwoord! ( Zend = ontvang)

Wat was het dat ik niet wilde zien? De waarde? Was het te duur? Het was peanuts vergeleken bij wat we eerder die dag aan boodschappen op de markt hadden uitgegeven.

Opeens zag ik het, toen ik het omdraaide. Het had van doen met ‘ waarde’, maar dan omgekeerd.

Representeren rijst, pasta en tomatensaus voor mij het goede leven? Ze maken zeker deel uit van mijn leven, maar als ik nou iets zou uitkiezen wat de geneugten van het leven weergeeft voor mij….. dan  trakteer ik mezelf toch liever op zoiets als een fijn stukje chocolade.

Daar kwam ik bij het oog van deze storm, dat deze kwestie een extra lading gaf.  Ik had niet een bijdrage gegeven aan iets wat ik voor mezelf zou uitkiezen als waardevol!

Dat besef loste de schijnbare tegenstelling op! A had een goed punt en B had ook een goed punt en er was een manier om ze te verenigen!

Ik stelde dan ook aan Richard voor om wat ik mezelf ontzegd had, te gaan kopen, in tweevoud. Een doosje chocolade voor onszelf en eentje om te doneren.

Die middag kon die resolutie meteen in uitvoering gebracht worden, want we stopten bij de Lidl voor een boodschapje en daar stonden weer mensen van de inzamelactie bij de ingang.

Ditmaal wel beiden opgewekt, doneerden we chocolade en koffie.

Is het verhaal daarmee verteld? Wellicht…

Maar bij aankomst in ons nieuwe HelpX adres waar we twee weken op het huis en de dieren passen, troffen we (tegen de verwachting in) een speciaal voor ons rijk gevulde koelkast met allerlei verse groenten en een rijk gevulde provisiekast aan met allerlei lekkere producten.

Toeval? Het is ons wel toegevallen en we zijn er zeer blij mee! Dank je wel, voor die gift aan ons!

CONSTRUCTIEVE INSPIRATIE

Zaterdag avond begonnen we aan een project voor een vriendin, die haar restaurant aan het omvormen is tot een Jamaicaans restaurant.

We hadden wat herbruikbare materialen uit de schuur bij elkaar gezocht en in de winkel nog wat extra benodigdheden gekocht.
Voordat we naar bed gingen, speelden we een uur lang wat met de verzamelde spullen om te zien hoe het een dak van een tropische strandhut kon worden: mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We vielen later in slap met diverse kwesties in ons hoofd die te maken hadden met de vraag:‘ Hoe kan het gemaakt worden, vooral de driehoekige onderdelen van het geheel’ ?

In de ochtend deelden we onze invallen.
Richard vertelde dat hij dacht aan het creëren van een bepaald soort bouten.
Ik vond  mijn inspiratie in de padvinderswereld. Scouts kunnen allerlei constructies maken door met touw verbindingen te maken.
Ik slikte deze oplossing bijna in, omdat dit wellicht ‘ te simpel’ zou zijn. Maar ik besloot het toch te vertellen, zodat het in ieder geval als optie beschikbaar zou zijn.

Richard ging zich even douche en ik had nog altijd het onderwerp losjes in mijn gedachten.
Ik merkte dat mijn ‘ blik’ uitkwam bij een voorwerp in de kamer. Ik was het niet echt aan het ‘ bekijken’ met volle aandacht. Het was meer dat mijn ogen die kant op staarden en ik me daarvan bewust was.

Het was niet het type voorwerp waar ik normaal gesproken ’ s ochtends uitgebreid naar kijk.  Het was een mini-droogrekje voor sokken en ondergoed.

Toen ik me realiseerde waar ik naar keek, had ik mijn hoofd kunnen draaien. Ik had kunnen beslissen dat het tijd was om een kopje thee te zetten….. In plaats daarvan vroeg ik me af:” Waarom trekt dit voorwerp op dit moment mijn aandacht?”
Deze vraag leverde me de ‘ grappige’ gedachte op dat dit voorwerp wellicht een aanknopingspunt bood voor de te maken constructie.  Zou het in elkaar gezet kunnen worden met wasknijpers? Ha, ha..... waarom niet?

Ik bekeek het object met meer interesse en aandacht en liet mijn gedachten spelen met het hele ding. In mijn achterhoofd relateerde ik de kenmerken van dit ding aan de  driehoekvormige aspecten  van de strandhut dakconstructie.

Terwijl ik nieuwsgierig wat naar de essentie van dit wasrek, viel plotseling het kwartje!  Deze plastic constructie was gemaakt van een vierkante basis die was opgehangen aan ‘ touwen’ . Laat dat nou precies een simpele manier zijn om de vorm te creëren waar we naar op zoek waren! Het plan was immers al om de constructie aan het plafond op te hangen. Dit was een prima methode!

Eureka!

Richard was nog niet eens droog van de douche, of ik had hem al verteld dat ik inspiratie had gekregen in de afgelopen paar minuten. Toen ik hem het idee had uitgelegd, werd hij er ook enthousiast over en we besloten dit idee ten uitvoer te brengen.

We hadden enorm  veel plezier  om hier samen aan te werken. Niet in de laatste plaats omdat het zo’n fantastisch voorbeeld is van hoe de Wet van de Aantrekkingskracht ( zend = ontvang) werkt in de dagelijkse dag.  

• Wij hadden onze wens geuit om oplossingen te vinden.
• I had mijn suggesties gedeeld.
• Richard had zijn suggesties gedeeld.
• Het Universum bracht nog meer suggesties, via ons bewustzijn.

Wat een mooi voorbeeld van samenwerking!

We hadden zoveel plezier in het creatieve proces en we zijn erg blij met het resultaat to zover.  Het voldoet precies aan de wensen die we hadden geuit:  mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We demonteerden de constructie, namen het mee naar het restaurant en hielpen daar een paar uur met stuken en verven.  Als de eetzaal binnenkort zover klaar is, zullen we de constructie ter plekke ophangen en afmaken.

Inspiratie in actie, fantastisch!  

KAN IK VRAGEN OM IETS DAT IK GRAAG WIL?

Het is fascinerend om te zien dat simpele dingen zo moeilijk kunnen lijken! Vragen om iets wat ik wil, bijvoorbeeld, behoort tot de ingewikkeldste uitdagingen in mijn beleving. 

Maar, ik heb besloten dat de regels die ik heb opgepikt tijdens mijn leven niet in steen gebeiteld zijn, maar uitgehakt, bijgewerkt, bijgevijld en gepolijst kunnen worden!

Op zondag waren we naar een feestje waar een band speelde. Aan iedereen was gevraagd om wat te eten mee te nemen. Met onze kom rijstsalade en gevulde tomaatjes  wandelden we de zaal in. We verwachtten eerlijk gezegd de Franse manier van doen waarbij iedereen zijn bijdrage op een grote tafel zet, zodat iedereen vervolgens van het hele aanbod wat kan kiezen.  

In dit geval hadden de voornamelijk Engelse aanwezigen zich opgedeeld in verspreide groepjes en aten ze het hun eigen meegebrachte eten dat voor hun neus stond en spraken ze met de mensen die ze al kenden.

Nadat we ons eten hadden gehad ( en gedeeld met onze tafelgenoten) begon de band te spelen.  Wij vonden een mooi plekje in de zaal waar we de muzikanten goed konden zien  en horen.

Terwijl ik daar stond, werd ik me langzaam maar zeker bewust van een enorme, pas half opgegeten chocoladetaart.  In de tijd die het de band koste om drie nummers te spelen, werd de taart het onderwerp van een dialoog die ik met mezelf had.

“ I zou graag een stukje proeven.... MAAR....” .en dat word was het begin van een hele lijst bezwaren:

• “ De mensen delen hun eten vanavond zo te zien niet.”
• “ Ik ken die mensen niet, zij kennen mij ook niet.”
• “Iedereen luistert nu naar de band.... geen tijd voor ’ eten’  .”
• “ Als ik wat zou vragen (zeeeeer onwaarschijnlijk, uiteraard)  hoe krijg ik dan hun aandacht boven het geluid van de band uit?”
• “  Het is nogal een gesloten cirkel van mensen … wiens taart is het eigenlijk?”
• “ Ik ben Nederlandse ( een wereldburger die toch al bekend staat als veel te direct in het buitenland) , zij zijn Engels.. wat zullen ze wel niet denken?”

Tijdens de volgende twee nummer s van de band, zag ik dat er twee stukken taart werden gegeven aan een paar Engelsen aan een andere tafel. Mijn zin in een stukje groeide per seconde.

Ik dacht aan mijn bezwarenlijst en besloot dat er eigenlijk weinig op het spel stond, als ik om een stukje zou vragen.

Op dat moment had ik geen chocoladetaart en het ergste wat er kon gebeuren was dat ik na afloop nog steeds geen chocoladetaart zou hebben, als ze ‘ nee’ zouden zeggen. Het eindresultaat zou dan niet echt verschillen van de huidige stand van zaken.

En inderdaad, ik ken die mensen niet.  Dat is meteen een voordeel, want de kans dat ik ze ooit weer zie is vrij klein.  Dus zelfs als ze me maar een raar direct mens vinden (typisch Nederlands J ), dan is er geen waardevolle relatie onherstelbaar beschadigd.

Dus, besloot ik mijn moed bij elkaar te rapen. Met een vette glimlach sprak ik de mensen in de kring rond de taart aan om te zegen dat hij er zo aantrekkelijk uitzag dat ik me afvroeg of ik er een stukje van kon proberen.

Binnen een minuut na het stellen van mijn vraag, wist ik uit eigen ervaring dat de taart net zo goed smaakte als hij eruit zag.

Daarbij kreeg ik niet alleen het resultaat waar ik op gehoopt had:  een tevreden knorrende maag en een bord met wat overgebleven kruimels van een zalig stuk taart....

Ik had met dit experiment ook een fragment los gebeiteld van de steen waarin staat dat ergens om vragen een slechte zaak is.  De bonus was dat het zien van het steengruis van deze actie me een nog intenser gevoel van tevredenheid gaf.

Zend = ontvang J

GELOOF JIJ IN MAGIE?

Twee mannen vertrouwden me onlangs toe dat diep van binnen, ze het liefst zouden zien dat dingen vanzelf gaan, op magische wijze.  Keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen en ondertussen de frustraties over wat er mis gaat in het gareel houden, passen niet zo goed in dit ideaalplaatje.  Het hele werkwoord ‘ doen’ is regelmatig een vloek voor ze, met een afschuwelijke en frustrerende lading.

Beide mannen luisterden zeer geïnteresseerd naar mijn visie op  ‘ keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen’ en  ‘ omgaan met frustraties’ .  Mijn aanpak had wel aantrekkelijke kanten voor ze, maar het bevat nog altijd het vermaledijde werkwoord ‘ doen’ .

Ik legde ze uit dat ik ( meer en meer) luister naar de signalen die aangeven dat  ik niet blij meer ben met wat ik aan het doen ben.  Wanneer ik dat opmerk, dan besluit ik simpelweg :” Doe iets anders.”  

Dat hoeft helemaal niet iets drastisch te zijn, zoals mijn kwast in de verf kwakken en de boel de boel laten. Ik kan kalm beslissen dat het tijd is om iets anders te gaan doen en bekijken wat de mogelijkheden zijn om dat op een goede manier te realiseren.

Het kan van alles zijn; van het wassen van mijn handen, even de benen strekken, even een praatje maken (en dan terugkomen om de taak af te maken) tot het vinden van een oplossing om er voor vandaag helemaal mee op te houden.

Het simpele feit vaststellen dat het niet meer prettig voelt om te doen waar ik mee bezig was en  vervolgens actief op zoek gaan naar een manier om het los te laten op een bevredigende manier, is genoeg om in een goede stemming te blijven.  

“ Maar dan komt het werk niet af?!”
Opvallend genoeg.. Ik krijg meer werk gedaan als ik me aan dit principe houd, dan als ik toch koste wat het kost besluit om dingen voor elkaar te krijgen, ondanks dat het misgaat en ik er absoluut geen plezier meer in heb.  

Als ik zeg:” Ik wil nu iets anders gaan doen” , dan betekent dat zelden dat ik helmaal niets ga doen, hooguit als ik voel dat ik even wil uitrusten.
Het betekent wel dat ik mijn aandacht op iets anders ga focussen. Daar volbreng ik dan weer iets en ik heb niet alleen plezier in dat resultaat, maar ook in de activiteit zelf.

“ Maar je kan mensen toch niet laten wachten als je voor een ander iets doet?!”
Opvallend genoeg.... Ik ben me ervan bewust dat als dingen mis gaan en ik daar niet blijmoedig mee om kan gaan en de spanning en irritatie toeneemt…..
a) de meeste mensen het niet prettig vinden om dat bij te wonen..
b) de meeste mensen  ( desgevraagd) zeer welwillend zijn om meet e denken in hoe het kan worden opgelost op een andere manier: een andere keer, ergens anders, door iemand anders…...
c) heel veel dingen zijn minder urgent dan ze op het eerste gezicht lijken.

Een van de mannen lichtte toe dat het voor een man extra moeilijk is om ‘ op te geven’  of  ‘ een zwakheid te tonen’ .
Persoonlijk denk ik niet dat mijn aanpak iet s te maken heeft met ‘ opgeven’ of ‘ zwak zijn’ . Ik beschouw het als ‘ empowering’ , zowel voor mezelf als voor de mensen voor wie ik werk doe als ik kalm en vol vertrouwen kan  zeggen dat er betere resultaten geboekt kunnen worden door ‘ iets anders te doen’ .

Het is soms zelfs magisch, hoe het dan gaat, hoe dingen op zijn plaats vallen. .

Ik hoef minder inspanning te plegen ( lees: hard onbevredigd en frustrerend werk te doen)  en (meer) dingen komen voor elkaar terwijl ik lachend geniet van wat ik doe.

Dus ja, ik geloof wel in magie… maar ik geloof ook dat magie mij kan vinden via mijn acties, ook wel bekend in het woordenboek onder het fraaie creatiever wonderbaarlijke werkwoord ‘ doen’ .

JIJ BENT FOUT

Laatst sprak ik met Amelie, een Française die ik goed ken.
Ze vertelde me met veel emotie over een van haar  kleindochters en dat ze zich zorgen maakte over haar gedrag.

Toen zij een paar dagen eerder bij haar zoon logeerde, viel het haar op dat de vierjarige Francine allerlei onaardige dingen zei over haar tweelingzus Veronique.  Amelie vond de woorden en de manier van doen erg onbeschoft  en ongewenst  voor een vierjarige.

 Francine kreeg dus een flink standje van haar oma.  Getuige de levendige emotionele beschrijving die ik ervan te horen kreeg, was het een stevige bestraffing.

Mijn maag draaide zich hierbij om en ik merkte dat ik een wat  andere kijk op de hele gebeurtenis had dan mijn buurvrouw.  

Was het omdat ik me een paar minuten lang verplaatste in de schoenen van een vierjarig meisje met een tweelingzus, ook al heb ik zelf geen tweelingzus?

Was het alleen maar empathie, of raakte ik ook aan mijn eigen ervaring als een vier jaar oud , moedig, nieuwsgierig meisje, in 1976?

Wat het ook was dat een gevoelige snaar bij me raakte, ik voelde mededogen voor dit Franse meisje, dat zoveel te leren heeft over het leven in deze wereld.  Ze experimenteerde met woorden en manieren van doen die ze om zich heen heeft gezien en  kreeg vervolgens op haar kop:” Francine, jij bent fout! Je bent een akelig kind! Houd op! Je mag geen nare dingen over je zus zeggen! Ben je nou helemaal betoeterd!?”

Ik besloot uiting te geven aan mijn gevoelens en mijn gedachten. Voorzichtig introduceerde ik het idee dat er wellicht een andere manier was dan de schuld geven aan het meisje,  de ouders,  de leraren op school en/of de televisie. Een manier met meer mededogen, die wellicht de deur opent naar mooiere en fijnere ervaringen met elkaar.

Ik vroeg aan Amelie:” Wat nou als..... Francines bedoeling met de boodschap dat Veronique stom is en dingen niet goed kan doen,  niet gegeven is om haar zus naar beneden te halen of pijn te doen.....? Wat nou als..... Francine een poging deed, naar haar beste vermogens, om duidelijk te maken dat ze iets nodig heft voor haar eigen ontwikkeling? Wat nou als..... wat ze nodig heeft zoiets is als:” Ik zou graag willen onderzoeken wie ik ben, als een individu en mijn eigen kwaliteiten leren ontdekken en ontwikkelen, als Francine en niet alleen als een-van-de- tweeling” . Wat nou als....  ze daarbij de woorden en strategieën gebruikte die ze om zich heen ziet ....?”

Als al deze “ Wat nou als zinnen” waar zijn... dan zou het waarschijnlijk een behoorlijk verwarrende en ingewikkelde boodschap zijn voor een vierjarige, die op zoek is naar haar waarde in deze wereld, om te verwerken.  Wat nou als zij de boodschap begreep als dat het NIET OK is voor haar om te zeggen dat iemand anders dingen fout doet en slecht is, maar dat het wel OK is voor een volwassene om ze oordelen dat zij slecht is?  

Ze wilde graag ontdekken wat haar individuele waarde is.... ? Ze kreeg het antwoord dubbel op haar boterham:” Jij BENT fout,  JIJ bent fout”.

Amelie luisterde goed naar me toen ik mijn invalshoek vertelde. Ze was ook geïnteresseerd om mogelijkheden te horen om Francine op een andere manier te begeleiden in haar leerproces, door positieve respons te geven over haar waarde in de wereld en haar moed om ermee te leren omgaan.

Ik legde uit welke mogelijkheden ik zag om de kleinkinderen te begeleiden in een liefdevolle en begripvolle manier, waarbij je zelf laat zien welk gedrag je ook graag van haar zou willen zien: kalm, duidelijk, met aandacht voor haar eigen behoeften en die van anderen…...?

Ik zie wel in dat het snel gebeurt om een tweeling als een eenheid te zien ( Ik weet zelf nooit wie nou Francine is en wie Veronique, ook al zijn ze niet bepaald identiek) . Veel tweelingen hebben vermoedelijk een extra uitdaging om zich als individu te ontwikkelen, vergeleken met kinderen die alleen broertjes en zusjes hebben van een andere leeftijd. 

Ik suggereerde daarom dat het misschien zou helpen om af en toe tijd met de kinderen afzonderlijk door te brengen. In zulke waardevolle momenten waarin ze hun eigen uniekheid als individu kunnen laten zien, kun je ze belonen voor de fantastische kwaliteiten die ze daarin laten zien.

Ik ben geen moeder.
Ik heb veel respect en bewondering voor mensen die de uitdaging aangaan om een kind op te voeden.
Ik weet ook dat iedere ouder het beste voor zijn kind wil en al het mogelijke doet om het te helpen op zijn weg naar volwassenheid.

Dit alles maakt wel dat ik me lichtelijk ongemakkelijk voel bij het geven van suggesties over het omgaan met een 4 jarige.

Maar toch......
Ik heb wel nu 40 jaar ervaring als mens. Ik zie ook hoeveel schade de boodschap:” Jij bent fout”  kan doen wanneer een kind dat absorbeert en omwerkt in de overtuiging:” Ik BEN fout”.

Met ‘ zend = ontvang’  in mijn achterhoofd, zie ik nu dat de wereld tegemoet treden vanuit de positie  “ Ik BEN fout”  leidt tot de bijpassende pijnlijke resultaten.

Als een volwassene weet ik nu ook hoeveel moed het me kost om ook maar te durven overweg dat het wellicht mogelijk zou kunnen zijn om te denken:” Wat nou als ik NIET fout ben, maar zelfs wonderbaarlijk mooi en getalenteerd, op een unieke manier?”

Ergens de moed vandaan halen om met Amelie mijn beleving van haar verhaal te delen in mijn kalme, liefdevolle, begripvolle en unieke manier, hielp mij een stapje verder in het geloof in het GOEDE in mijzelf.

Dank je wel Amelie, dat je je belevenis met mij wilde delen. Dank je wel  voor je vertrouwen en dank je wel voor je aandacht voor mijn andere kijk op het geheel!

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP ( DEEL 2 VAN 2)

Een ‘ongemakkelijk konijn’ had zich verstopt onder de tafel toen Richard en ik thee dronken met Peter en Nicole.  (Lees meer over dit bezoek in deel I).

Ik wilde graag een manier vinden om het konijn vrij te laten uit zijn ongemakkelijke positie. Konijnen zijn toch veel gelukkiger in vrijheid, nietwaar? En ik zelf ben ook veel gelukkiger wanneer ik vrij kan bewegen!  

Het moet toch mogelijk zijn om de energiestroom op een goede manier te beïnvloeden, wanneer ik me ervan bewust ben dat er een ‘ongemakkelijk konijn’ onder de tafel zit. Zou het niet aardig zijn om dat te doen op een manier die harmonieus is: prettig, ongecompliceerd, trouw aan mezelf en met respect voor anderen? 

Ik sprak erover met Richard en we vonden twee interessante invalshoeken:

• Wat we uitstralen als individuen en
• Wat we uitstralen als een tweelingzielkoppel 

Hoe kan ik persoonlijk dit konijn helpen,  zonder dat het zich dood schrikt?

Zou ik nieuwsgierig en dapper genoeg zijn om voor de directe aanpak te gaan waarin ik het konijn in de schijnwerpers zet van mijn volle aandacht?  Het kan interessant zijn om te zien wat er gebeurt als ik het konijn aan zijn oren onder de tafel vandaan haal een vrolijk uitroep:” Kijk eens wat ik heb gevonden! Een bang konijn! Is dat niet interessant?”

Het is waarschijnlijk boeiend en het zal zeker dingen in beweging brengen. Stel je maar eens voor hoe mensen normaal gesproken reageren wanneer een kind een of ander eng spartelend beest meebrengt naar de woonkamer..... (WHOEEEAAAAHHHHH!) ......

Maar ja, ben ik echt van plan om een volle straal van mijn aandacht richten te op de ‘ongemakkelijkheid’? Ga ik echt vanuit dat een angstig konijn aan de kant gaat als ik hem verblind met helder licht?

Het is veel waarschijnlijker, gebaseerd op mijn ervaring, dat het allemaal nog veel ongemakkelijker wordt. Ik weet immers dat waar ik mijn aandacht op richt, groeit!

Ik heb de ongemakkelijkheid gevoeld en ik vond deze hoeveelheid al niet prettig, laat staan als het nog intenser zou worden. 

Toch geeft dit wel een idee over een wat harmonieuzer aanpak om in de gewenste richting te bewegen.  

Wat zou er gebeuren als ik iets anders zou aanlichten met mijn volle aandacht,  bijvoorbeeld door de liefdevolle en verbonden gevoelens te bevestigen en te waarderen…? 

In het geval van Nicole zou ik misschien hebben kunnen laten merken dat ik zag dat ze warme gevoelens had voor Richards vorige partner , op een kalme en accepterende manier.

De kans is groot dat zo’n positieve boodschap, passend bij de diepgevoelde behoeftes , een duidelijk verschil had gemaakt op de hele dynamiek van dit bezoek. 

Hoe beïnvloeden we, als tweelingzielstel, de dynamiek met anderen?

Richard bracht een andere interessante invalshoek ter sprake.  Hij vertelde hoe het hem was opgevallen dat we onze energie lijken te versterken, met onze tweelingzielverbinding. 

Als wij ons beiden op ons gemak voelen en lekker in ons vel zitten, dan stralen de mensen om ons heen ook.

Als er iets is wat ons dwarszit,  dat zien we dat dubbel en dwars gereflecteerd in de mensen om ons heen. 

Het is een wonderbaarlijk mechanisme, dit versterkende spiegeleffect dat tweelingzielen hebben.
Het helpt ons beiden om meer inzicht te krijgen in de invloed die onze eigen, individuele energie heeft op de gebeurtenissen in ons leven. 

Maar met het versterkende tweelingzielen effect in gedachten, besloten wij dat we ook graag een extra vleugje bewustzijn toevoegen aan onze gezamenlijke energiehuishouding, voordat we ons onderdompelen in een sociaal gebeuren. 

Voelen we onszelf ‘ongemakkelijke konijnen ‘?
Dan gaan we er daar waarschijnlijk meer van tegenkomen! Tenzij we dat eerst kunnen oplossen.

Als een van ons de aanwezigheid van een bang konijn voelt, dan hebben we nu een plan om het vrij te laten.  Dat plan is om op een vriendelijke manier te belichten dat alles wat het nodig heeft om vrij te bewegen op dit moment aanwezig is. 

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP

Ik nam een paar flinke teugen verse lucht. Ik had het nodig ook.

We liepen terug naar de auto, nadat we een kop thee hadden gedronken bij twee van Richards vrienden, Peter and Nicole.

Terwijl we naar huis reden spraken over de gevoelens en gedachten die dit bezoek bij ons had opgeroepen. Hij onderschreef mijn beschrijving:” Het was allemaal nogal ongemakkelijk.”

Ik was niet de enige die zich zwaar voelde en leeg.

Het bezoek kwam, later die avond, terug in mijn gedachten: het introductiemoment in de hal, de posities rond de tafel, de onderwerpen van gesprek……
Er was gesproken over een aaneenschakeling van zorgen, drama, ziektes, dood, moeilijkheden en andere dingen die mis kunnen gaan.

Ik herinnerde me dat ik zelf een paar bijdragen aan het gesprek probeerde te leveren,  voornamelijk in de hoop het in een vrolijkere richting te laten afbuigen.

Ook probeerde ik een gesprek te starten met Peter. Wij tweeën maakten immers niet echt deel uit van het gesprek tussen Richard en Nicole, aan de andere kant van de tafel.

Gezien de non verbale reacties op mijn pogingen,  besloot uiteindelijk dat het een beter idee was om de vogels buiten te bestuderen en de mooie jachtige luchten.  Maar eigenlijk zat ik voornamelijk te wachten tot het over was en ik met goed fatsoen weg kon.

Het is wel duidelijk dat ik het hele gebeuren niet zomaar kwalificeerde als een ‘goed ding’.

Sterker nog, in eerste instantie was mijn reactie:” Ik hoop dit snel achter me te laten.” Mijn behoefte om iets dergelijks nog eens mee te maken was bepaald niet groot.

Daarin vond ik de motivatie om het niet zomaar ‘achter me te laten’, maar  om me af te vragen hoe ik de gebeurtenissen van die middag kon zien als een cadeautje. Een cadeautje in de vorm van een leerervaring.

Ik begon het nader te bekijken, met onder andere de wet van de aantrekkingskracht in gedachten.  

Het was overduidelijk,  dat de ongemakkelijkheid te maken had met ‘Richard en die ‘andere’ vrouw’.

Het was ook duidelijk dat we ons alle vier ongemakkelijk voelden en dat niemand daar iets over zei.

Ik denk dat iedereen zich herkende in:” Ik voel me niet genoeg op mijn gemak om mijn ware gevoelens openlijk hier te delen.”

Zend is ontvang...... het resultaat correspondeerde prima met deze boodschap.

Achteraf gezien,  wetend dat mensen hun echte behoeften toch wel communiceren, keek ik er wat beter naar. In de terugspeelmodus gebruikte ik nu een wat gevoeliger oor, en luisterde ik naar  Nicoles  hartenkreten,  diep verborgen onder alle lagen waarmee het werd gemaskeerd.

Door op die manier te luisteren, kon ik veel aangenamere boodschappen horen, over haar behoefte aan verbondenheid, vriendschap , loyaliteit en continuïteit.

Het was duidelijk dat Nicole warme gevoelens had voor Richards vorige partner.

Ze was er waarschijnlijk niet zeker van of deze gevoelens op zijn plaats zouden zijn in mijn aanwezigheid als nieuwe partner.

Een door eraan te twijfelen of deze positieve gevoelens op zijn plaats waren in het gesprek, voelde er verrassend weinig positief en op zijn plaats.

Interessante vraag die ik me vervolgens stelde, was:” Wat zouden ‘de andere vrouw’ en Richard anders kunnen doen in de toekomst,  wanneer we vrienden ontmoeten, die ons kennen uit onze eerdere relatie?”

Ik deelde mijn gedachten daarover met Richard en we bekeken in welke richting we oplossingen konden vinden om te veranderen wat we zelf uitzenden om zo iets te verkrijgen waar we echt plezier aan beleven.”

Wordt vervolgd..... in deel 2

VONKEN VAN INSPIRATIE

Hier, op dit weblog, schrijf ik over mijn dagelijks leven, hoe ik er vorm aan geef vanuit een bewustzijn hoe de Wet van de Aantrekkingskracht werkt.

Reflecterend op mijn dagelijks leven, schrijf ik regelmatig gedachten op papier. Sommige vormen een stevige  basis voor een blogstukje, andere zijn ‘kruimels’. Maar die kleine bijzondere overeenkomsten en verbindingen die ik vind, hebben wel de kracht om een glimlach op mijn gezicht te toveren!

Daarom  besloot ik dat deze vonken van inspiratie hun eigen blog verdienen.

Ze zijn Engelstalig en als je nieuwsgierig bent dan vind je ze op  http://brightfirefly.blogspot.com

SABOTAGE VAN GELUK III/3

In de vorige twee blogstukjes vertelde ik over twee verhalen waarin mensen hun eigen geluk leken te saboteren.  Ik dook wat dieper in dit type gedrag, vanuit het perspectief dat het eigenlijk een onhandige poging is om te mikken op geluk.

Ik noemde de strategie de valse-noot–strategie en ik vroeg me af waarom mensen deze tactiek gebruiken.

Ik kan het natuurlijk gaan vragen aan mensen. 

Maar ja, zelf behoor ik ook tot de groep ‘mensen’. Dus ik kan beginnen met te kijken naar de gelegenheden waarin ik zelf mijn toevlucht nam tot deze methode, omdat ik het gevoel had met niks beters te kunnen komen.

Ik ben zelf een leerling geweest, superverveeld met sommige lessen. Ik heb gewerkt in een  gecompliceerde werkomgeving. Maar ook in de rol van ‘dochter’, echtgenote’, ‘vriendin’ of ‘cliënt’ heb ik wel voorbeelden bij de hand waarin ik, als een laatste redmiddel, greep naar de valse-noot-strategie.

Alle situaties die ik voor me zie, hebben met elkaar gemeen dat ik ongelukkig was ergens mee, maar dat ik me niet veilig genoeg voelde om dat hardop te zeggen.  Ik had twijfels of mijn eerlijke verzoek om iets ten goede te veranderen, gehonoreerd zou kunnen worden. Het gevoel van onbehagen was dusdanig in me aan het ophopen dat ik wel de behoefte voelde om daar lucht aan te geven en tenminste een ‘duidelijk signaal’ af te geven dat er iets miste naar mijn idee.

Ik twijfelde eraan dat mijn verzoek redelijk kon zijn en goed ontvangen zou worden. Vanuit dat perspectief was ik alleen maar in staat om mijn boodschap te verpakken met weinig redelijkheid erin, maar wel veel lawaai, beweging en vermomming.
Het effect?  Altijd hetzelfde als in de verhalen die ik in de vorige twee blogteksten heb verteld….. disharmonie, misverstanden en me voornamelijk rot en alleen voelen.

Wat kan er dan gedaan worden?

Als ik me ongelukkig voel in een situatie, om voor wat voor een reden dan ook, dan kan ik vaststellen:

-          Er mist duidelijk iets belangrijks voor mij.

-          Ik wil er graag uiting geven om de situatie te verbeteren.

-          De beste kans om te krijgen wat ik nodig heb,

-          is om daar zo helder en duidelijk mogelijk uiting aan te geven.

Net als bij vioolspelen, heeft het oefening nodig om deze snaren op de juiste manier te bespelen.
Maar de zuivere tonen zijn er: plaats de vinger op de juiste plek, oefen precies genoeg druk uit, vorm de toon met een haal van de strijkstok,  met het juiste gevoel………mikkend op harmonie.


Lees deel I en deel II van deze serie van 3

SABOTAGE VAN GELUK II/3

In het vorige blogstukje was ik begonnen om me wat af te vragen rond de vraag: ”Waarom saboteren mensen soms moedwillig hun eigen geluk?”,vanwege twee verhalen die ik had gehoord.

Mijn gedachten cirkelen rondom twee opties:

Een:  Dat doen ze niet!

Er is een interessante les die ik me herinner uit de tijd dat ik studeerde voor docent omgangskunde: ”Mensen vertonen altijd het beste gedrag dat ze kunnen.”
Als student vond ik dit maar een vreemde stelling. Zeker toen ik voor de klas stond en daar met leerlingen te maken had die allerlei gedrag lieten zien, dat ik regelmatig niet onmiddellijk herkende als ‘super!”.

Maar de stelling zegt niet dat het publiek maar in zijn nopjes moet zijn met al het vertoonde gedrag zoals het zich voordoet. 

Ik weet nu dat het er om gaat  dat iedere persoon zijn uiterste best doet om te krijgen wat hij nodig heeft. Omdat het iets is wat hij echt nodig heeft, zal hij ook alles uit de kast halen om dat voor elkaar te krijgen.  

Deze begrijpende, vriendelijke manier van kijken naar het gedrag van die persoon helpt om het  gedrag  als een uitnodiging te zien. Tenminste, als je wel het idee hebt dat er een gezamenlijk doel is waar je allebei op mikt …. maar kennelijk nog niet helemaal raakt.

Twee Dat doen ze wel!

Dus, het beste gedrag dat er geproduceerd wordt IS contraproductief, onwillekeurige sabotage van geluk! Hoe dan?

Mijn aandacht bleef steken op het deel waar ik hoorde dat de gekozen strategie was  om ‘duidelijke signalen’ te gaven om de situatie te verbeteren.  

Voor de afzender waren dit ook echt ‘stevige signalen’, uitgezonden om duidelijk op te vallen. Dat deden ze dan ook: in koeienletters, neonkleuren, flikkerlichten en bijpassende geluidseffecten.

Maar kan het zijn dat juist deze aankleding van de signalen het publiek ernstig afleidde van de basisboodschap? In zo’n mate zelfs dat de basisboodschap helemaal niet meer uit de verf kwam? In plaats van harmonie ( dat toch alleen kan ontstaan met zuivere tonen), ontstaat er een stroom van misverstanden.

Verzend ‘signalen’, niet resonerend met de basisboodschap en kijk wat er gebeurt.....
Verzend ‘duidelijke boodschappen in harmonie met de werkelijke behoefte’ en kijk wat er gebeurt.....
Verzend = ontvang......

Toch is de vraag :”Waarom kiest iemand voor de valse-noot-strategie?” nog steeds niet beantwoord.

Dank je wel, lieve vriendinnen, voor het delen van je verhaal dat mij erover aan het denken zette!

Lees deel I van deze serie van 3
Wordt vervolgd in deel III.......

SABOTAGE VAN GELUK I/3

Een vriendin kwam langs en we kletsten bij onder het genot van een lekkere kop thee. Ze vertelde me twee verhalen die me een tijd lieten nadenken over de vraag:”Waarom saboteren mensen soms moedwillig hun eigen geluk?”

Het eerste verhaal:

Haar nieuwe buren begonnen een deel van haar terrein te gebruiken als de oprijlaan naar de bouwplaats van hun huis-in-aanbouw.  Ze gaven aan het recht van overpad te hebben, omdat dat van generatie op generatie over was gegaan.
Mijn onaangenaam verraste vrienden gingen overal navraag doen, maar konden nergens een juridische grond vinden om dit toe te  moeten staan.
In een notendop:
Na 9 maanden juridisch getouwtrek, hebben de experts vastgesteld dat er geen recht van overpad is.  Maar nu blijkt ook dat de nieuwe buren hebben geprobeerd om hun zin te krijgen, door een paar sabotagetrucks in te zetten.

Het tweede verhaal:

Een paar amateur muzikanten besloten om op een avond samen te komen en samen muziek te maken. Eén van hen bood aan om dat bij haar thuis te laten plaatsvinden.
Zij had de stoelen klaargezet, koffie en taart gemaakt ... ..Maar, bijna vanaf het moment dat de anderen aankwamen, gebeurden er allerlei dingen die de atmosfeer er bepaald niet op vooruit hielpen.

Dit tweede verhaal was niet nieuw voor mij. De gastvrouw van de avond had mij een paar dagen eerder zelf verteld dat zij zich geroepen had gevoeld om ‘duidelijke signalen’ af te geven om de situatie te verbeteren.

Is het niet opvallend, dat alle mensen die in deze verhalen een rol spelen iets moois wilden bereiken: vredig leven in een vriendelijk gehucht in Frankrijk, genieten van het gezelschap van andere muzikanten en het plezier beleven van samen muziek maken?

Kennelijk was er wel een verschil van inzicht in hoe dit eruit ziet. Maar het eindresultaat (tot zover) van de genomen acties is eerder een verwijdering, dan dat er harmonie bereikt is.

Wordt vervolgd in deel II.......

GAAN VOOR WAT JE DRIJFT?

Richard stuurde me een link naar een Engelstalige video van 3 minuten op Youtube:
Tragedy and Hope - What if money did not matter? - Narrated by Alan Watts

Het gaat overeen bijzonder intrigerende vraag:”Wat zou je doen met je leven als geld er niet toe deed?”

Om precies te zijn, dat is een andere vraag dan:”wat zou je doen met een paar miljoen?”Die vraag nodigt mensen toch meestal meer uit om aan te geven war ze geld aan zouden willen uitgeven, als ze zich compleet vrij voelden om dat te doen.

In de video, verteld een professor dat hij de vraag graag aan zijn studenten stelt.  Bijzonder vaak vertrouwen ze hem dan toe dat ze het liefst een artiest, of een schrijver of een leraar zouden willen zijn.  Daar voegen ze zelf dan meestal toch ook een ‘maar’ aan toe, gevolgd door:” Iedereen weet dat je daar geen geld mee kunt verdienen, dus ik denk dat ik maar ga werken als een ......”

De professor heeft een stevige mening hierover. Hij vertelt zijn studenten en iedereen die deze video bekijkt:”Als er iets is wat je echt graag wilt doen met je leven… Ga het dan dóen!” En ook...
“Wil je liever een kort leven waarin je geniet van de dingen die je doet, of wil je het liever rekken met dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt doen?” En zelfs ook nog….
“Wil je later je kinderen laten opgroeien met het idee dat ze iets moeten gaan doen wat ze eigenlijk niet willen, zodat ze op hun beurt weer kunnen zorgen voor de opvoeding van een nieuw generatie die ook opgroeien tot mensen die dingen doen waar hun hart niet ligt....”

Ik heb zelf het idee dat de professor er niet op uit is om zijn studenten op een Kamikazemissie te sturen. Ik denk eigenlijk dat hij bekend is met de Wet van de Aantrekkingskracht, al dan niet bewust. Als je ‘goud’ zendt, dan ontvang je ook ‘goud’.

Dus, de onderliggende uitdagende vraag die ik oppik uit de video is duidelijk:” Durf je te geloven dat als je ervoor kiest om je energie echt te investeren in je passie, in wat jou ‘drijft’, dat je ook blijft drijven en zelfs succesvol? Durf je erop te vertrouwen dat je in je levensonderhoud kan voorzien terwijl je doet wat je wilt doen op de manier waarop je het wilt doen?”

Het begint met de vraag van de professor:” Wát zou je willen doen met je leven? Wat drijft je? Waar ligt je passie? Wat geeft je plezier, geluk en energie, zodat je weet dat je tot in de vezels hiervoor ontwerpen bent om jouw bijdrage te leveren aan deze wereld?”

Tegen de tijd dat je weet wat voor een type ‘schip’ jij in essentie bent en je kan het uitnodigend zien glimmen in de zon, zachtjes wiegend op de kleine golfjes in de haven van je ziel,…..:”Klim je erop en ga je ervoor?”

Doe ik het?

Dank je wel, Richard, voor het delen van deze video!

DE KRACHT VAN 'BENIEUWD ZIJN'

Ik ben me ervan bewust dat de manier waarop ik naar een gebeurtenis kijk, beïnvloedt hoe ik me voel. Veel van de stukjes op dit weblog zijn hier een voorbeeld van. 

Als ik iets kan zien as een ‘presentje’, dan is de kans groot dat ik me gelukkig voel en ‘in de flow’.
Als ik dezelfde gebeurtenis zie als een afleiding van iets wat ik wilde bereiken, dan is de kans groot dat ik me gefrustreerd voel, of gestopt.

Ik vind die eerste manier van ‘zijn’ een stuk fijner dan de tweede. Niet alleen om het gevoel op zichzelf al veel fijner is, maar ook omdat het me verder brengt. Ik ben in staat om de gebeurtenis te accepteren, aanpassingen te doen, extra mogelijkheden erin te zien en ik sta open voor het vinden van oplossingen om het beter te maken. De ‘goede’ energie stroomt en brengt meer goede dingen met zich mee.
Als ik me gefrustreerd voel of gestopt, dat blokkeer ik daarmee ( zelf) de toestroom van goede energie en alles wat ik dat nog zie is ‘beperkingen’ en mijn eigen frustratie.

Dus ben ik nu op zoek naar die aanwijzingen die me zeggen dat ik bezig ben om het mezelf moeilijk te maken. Daarbij verzamel ik praktische oplossingen die ik kan gebruiken om de energie te laten stromen.
Ik vond een prachtige aanwijzing in de afgelopen dagen.

Ik realiseerde me de kracht die de woorden ‘benieuwd zijn naar’ hebben ten opzichte van  de tegenhanger, als het om energie gaat:’zorgen maken over’.

De manier waarop deze woorden de sluis naar energie openen en sluiten is opvallend verschillend, in mijn beleving. Ik probeerde ze de laatste dagen eens uit in de volgende zinnen. Ze betekenen objectief gezien ruwweg hetzelfde, maar ze hebben een behoorlijk verschillende effect!

Ik maak me zorgen of ik dat lek kan repareren.
Ik ben benieuwd of ik dat lek kan repareren.

Ik maak me zorgen of ik die klus in een uur kan klaren
Ik ben benieuwd of ik de klus in een uur kan klaren.

Ik maak me zorgen wat het weer gaat doen.
Ik ben benieuwd wat het weer gaat doen.

Ik maak me zorgen of ik die spullen ga verkopen.
Ik ben benieuwd wanneer ik die spellen ga verkopen.

Ik maak me zorgen of mijn jas vanavond droog zal zijn.
Ik ben benieuwd of mijn jas vanavond droog zal zijn.

Moet ik nog doorgaan?  Het mag duidelijk zijn: ik houd er van ‘benieuwd te zijn naar’ dingen!

Andere aanwijzingen die erg lijken op  ‘Ik maak me zorgen’ zijn woorden als : “Ik denk niet dat…..”, “Ik betwijfel of….”, ‘Ik vrees dat….” ……
Vervang ze ook eens door :”Ik ben nieuwsgierig hoe…”, ‘Ik wil graag weten…” en kijk wat er gebeurt….

MIJN WARE ZELF?

Gisteren reageerde ik op een inspirerende zin die ik op Facebook las: “ mijn acties laten zien wie ik echt ben en jouw interpretatie daarvan laat zien wie jij echt bent”.

Ik reageerde met:” Op het eerste gezicht..... ga ik hierin mee. Maar bij nadere beschouwing..... Zijn iemands interpretaties echt de weergave van wie hij in werkelijkheid is of is dat het eindproduct van allerlei interne filters ( zoals verinnerlijkte boodschappen van de buitenwereld en angst)? Het is maar een gedachte….”

Het komt allemaal neer op de vraag wat is dan eigenlijk maar ware zelf?
Dat is een hele interessante en intrigerende vraag.

Veel mensen willen heel erg graag trouw zijn aan zichzelf.
Maar is eigenlijk wel een zichzelf? Ik betwijfel dat eigenlijk en ik heb het gevoel dat mijn zelf verschillende gezichten heeft of in ieder geval vele invalshoeken: Multi-dimensionaal.

Is het inderdaad zo dat wat ik doe weergeeft wie ik werkelijk ben? Gedeeltelijk, ja. Maar ik weet ook dat er regelmatig wat gemaskeerd of verborgen wordt, of dat ik er erg ambigu in sta.

Mijn interpretaties van andermans acties zeggen misschien meer over mijn culturele achtergrond en opvoeding en een onbewuste automatische patronen….. Of….

Op dit moment zou ik hier niks definitiefs over willen zeggen. Ik weet het gewoon niet maar mag graag even op de kwestie kauwen.

Dank je wel Beth, voor het plaatsen van dit  mentale kauwsnoepje  op Facebook.

'MOOI" ZIT IN DE KIJKER

Een paar dagen geleden nam ik een paar foto's van Richard. Er was er eentje bij waar ik bijzonder blij mee was. Ik stuurde deze aan hem op en vertelde erbij dat deze foto nu op mijn bureaublad staat. Richard kon er niet over uit! Hij  bleef maar herhalen hoe verschrikkelijk deze foto was, in zijn ogen.

Eigenlijk was dat heel erg grappig. De dingen waar hij over viel in deze foto, waren precies de dingen die mij er enorm aan bevielen. Inderdaad,  zijn ogen waren niet helemaal wijd open en inderdaad had hij geen glimlach zoals in de tandpastareclame. Maar voor mij ziet hij er op deze foto ongelofelijk lief zachtaardig en aantrekkelijk uit.

Gisteren waren wij via Skype aan het praten en hij vond dat ik er zo schattig uitzag. Daarom maakte hij een schermfoto van mij en hij stuurde het resultaat aan me op.  Terwijl ik erop wachtte, beschreef hij het als een fantastische foto van mij.

Ik was natuurlijk nieuwsgierig! Maar toen ik het opende was mijn spontane reactie:”VRESELIJK!” en ik wist niet hoe gauw ik het scherm moest afsluiten.

Richard keek op zijn computer nog eens naar het plaatje en snapte niet dat er ook maar iets kon zijn dat mij er niet aan beviel. In alle eerlijkheid,  ik vond bijna alles eraan vreselijk, dus ik kon echt niet zien wat hem er nou zo in aanspraak.

OK, zend = ontvang. En, wat ik ook geloof:” ik kan alleen ontvangen wat ik ook kan zenden”. Dus als ik een bepaald innerlijk beeld heb van wat mooi is aan mij, dan is het lastig om te geloven dat iemand anders echt blij is met iets wat niet in dat beeld voorkomt.
Wel iets om nog eens over na te denken.

SLEUTEL TOT GELUK

Vanmorgen werd ik wakker met een interessante vraag. Ik vroeg me af wat maakt eigenlijk het verschil tussen ‘het leven maar saai en vervelend vinden’ en ‘het leven de moeite waard vinden’’ ?

Het antwoord dat hij me opkwam is in essentie heel eenvoudig maar in het dagelijks leven behoorlijk ingewikkeld . Het gaat er, volgens mij om, dat ik waardeer wat er aanwezig is in mijn leven, in plaats van te mopperen over wat er mist in mijn leven. Dat is de gouden sleutel naar geluk, lijkt mij zo.

Als het me lukt om die sleutel de hele tijd in mijn hand te houden, dan stroomt mijn hart over van geluk. Maar ja, het vasthouden van die sleutel is inderdaad een uitdaging voor iedere dag.

Als de regen met bakken uit de hemel komt en er is overal modder zoals gisteren dan is het maar al te gemakkelijk om te denken dat ik de zon mis. Blaffen de honden hun longen uit hun lijf omdat er jagers in de buurt zijn, zoals vanmorgen, dan is het zó verleidelijk om te schreeuwen: “ Koppen dicht nu, alsjeblieft!”

Ik kan eindeloos doorgaan met voorbeelden. Maar ik ben er tegenwoordig meer en meer van bewust, dat op deze manier naar gebeurtenissen kijken als effect heeft dat ik die gouden sleutel naar geluk zelf uit mijn eigen handen laat vallen. Ik kan de stromende regen ook zien als een kans om binnen aan het werk te gaan. En de waarschuwing van de honden, dat er mogelijk onraad is, kan ik als zodanig waarderen. Dan blijkt ineens dat het leven vol zit met allemaal cadeautjes waar ik met heel veel plezier van kan genieten.

OPEN DE DEUR

Richard, mijn tweelingziel, had gisterenavond een lastige avond. Nadat hij slecht nieuws te horen had gekregen, belde hij eerst nog even rustig een paar telefoontjes. Vervolgens dook hij, linea recta, in iets wat hij ‘oude – Richard’ gedrag noemt: geïrriteerd, gefrustreerd, onredelijk en niet benaderbaar.

Als zijn tweelingziel ( of gewoon als een soortgenoot van de menselijke soort??), heb ik een heleboel met hem gemeen en ik begreep meteen intuïtief dat hij dit voor het grootste gedeelte deed als een reactie op een gevoel van machteloosheid.

Ondanks de prikkelbaarheid, liet hij me wel in de buurt toe om hem te steunen. De stemming verbeterde wel, tot het moment dat er iets niet helemaal volgens plan verliep. Daar knalde hij teleurgesteld met een vaart een energetische deur dicht en zag ik hem bezig om zichzelf het leven erg zuur te maken. Hij had het gewicht van de wereld op zijn schouders en het gevoel niks constructiefs te kunnen doen.

Vanmorgen, nadat ik de schuur waar de schapen hadden geslapen ( en waar die ochtend twee lammetjes ter wereld waren gekomen) had geopend, liep ik wat over het terrein.  Ik was met mezelf en het Universum in gesprek over wat ik zou kunnen doen of zeggen om Richard te helpen met zijn ‘oude - Richard’-gedrag, waar hij zo’n hekel aan heeft.

Zend = ontvang.

In de daaropvolgende minuten zag ik beelden langs komen die allemaal te maken hadden met ‘een huis’.  Ik zag het type huis waar Richard graag in zou willen wonen ( ik ook, trouwens) en ik zag hem  van een lichte kamer  naar boven rennen naar een donkere kamer zonder ramen waar hij zichzelf, schreeuwend en stampend, in opsloot.

Ik ging terug naar Richard, die net een douche aan het nemen was.  Hij vroeg hoe het met de schapen ging. Het nieuws van de nieuwe tweeling werd met enthousiasme ontvangen. Hij vertrouwde me toe dat hij, op het moment dat ik weg ging, had aangevoeld dat er een tweeling op me zou wachten. Hij besloot bij een volgende gelegenheid om dat meteen te zeggen en dat hij meer op zijn intuïtieve boodschappen wil vertrouwen.

Ik vertelde hem dat ik zelf ook een intuïtieve boodschap had ontvangen toen ik weg was, over het ‘oude-Richard’-gedrag. Ik vroeg of hij er meer over wilde weten en hij was inderdaad wel nieuwsgierig.

Op de rand van het bed, vertelde ik hem dat het hem wellicht zou kunnen helpen om zichzelf te zien als het huis waarin hij graag wil wonen: simpel, warm, kalm, open, verbonden met ‘buiten’ via een veranda om op te zitten.

Wanneer hij voelt dat hij onderweg is naar zijn donkere raamloze frustratiekamer, dan is hij zich(zelf)  aan het losmaken van  de manier van leven die fijn voelt.  En natuurlijk, hij is vrij om te beslissen dat hij graag in de donkere frustratie kamer wil blijven, zo lang als hij wil. Hij kan er zoveel van zijn kracht en energie in kwijt om tegen de muren aan te rammen. Maar mocht hij zich ervan bewust zijn dat hem dat niet bevalt, dan zou hij zichzelf kunnen voorstellen als in het huis dat hij graag bewoont. 

Hij kan de frustratiekamer bedanken voor het doorgeven van de boodschap dat er iets is dat aandacht nodig heeft en kracht, zich omdraaien, de deur openen en teruglopen naar de woonkamer of de zonnige warme veranda. Dáar ligt de kern van zijn kracht en daar kan hij zijn energie constructief gebruiken.  Door die ruimte weer binnen te gaan, actief, zal hij zich weer in verbinding stellen met zichzelf en als bijeffect daarvan (zend – ontvang) zich weer in verbinding stellen met de wereld om hem heen. Vanuit zijn kracht.  

Hij was tot tranen toe geroerd en zelfs een paar uur later vertelde hij me nog dat het beeld:”Als je in een bepaald type huis wilt wonen… WEES dan dat type huis’ hem erg aanspreekt.  Dank je wel, Universum, voor het delen van je wijsheid en liefde met ons!

GELOVEN IS ONTVANGEN?

Toen ik ongeveer 12 jaar oud was, vertelde iemand me eens dit verhaal. Op deze koude regenachtige zondagmiddag in Frankrijk, herinner ik het me ineens.
Ik heb het vertrouwen dat ik mogelijkheden op mijn pad vind om in mijn levensonderhoud te voorzien. Met dit verhaal in mijn achterhoofd ben ik me er wel bewust van dat passende kansen langskomen in verschillende verschijningsvormen en dat het mijn taak is om mijn ogen en oren open te hebben!

Een Nederlandse boer is aan het werk op zijn land als hij ziet dat de dijk doorbreekt. .
Hij blijft er gewoon doorwerken op het land, totdat er en wandelaar langskomt die tegen hem zegt:” Kom met mij mee, het water stijgt, je bent hier niet veilig!”
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Een fietser passeert even later: " Spring maar achterop, het water stijgt, het is hier niet veilig!”
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Een andere boer met een tractor rijdt langs en ziet onze boer tot zijn knieën in het water staan. Hij zegt:”Klim in mijn cabine en ik neem je mee Het is hier niet veilig!"
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Het water stijgt in rap tempo en tegen de tijd dat de boer tot zijn borst in het water staat, passeert ere en boot.  De man aan het roer zegt:”Klim maar aan boord, ik kan je naar de wal brengen.”
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Het ijskoude water stijgt verder en verder. Met slechts zijn hoofd boven water, hoort de boer een helikopter aan komen vliegen.
Iemand schreeuwt boven het geluid van de motor uit: "Ik kan een touw laten zakken, klim erin en in breng je in veiligheid"
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”

Een paar uur later is de boer overleden en zijn ziel ontmoet Petrus in de hemel.
De boer beklaagd zich bij Petrus;”He,  wat overkomt me hier nou? Ik had het volster vertrouwen in God. Ik wist zeker dat hij me zou redden en kijk nu eens…. Ik ben dood. Da’s niet eerlijk!”
Petrus glimlacht rustig en schud zijn hoofd een beetje als hij de boer uitlegt wat er is gebeurd: “Nou ja, weet je,  God heeft je een voetganger gestuurd en een fietser en een boer met een tractor en een man in een boot en zelfs een helikopter om je uit je benarde situatie te halen…. Maar je koos er zelf voor om in het water te blijven….. Tja, hoeveel meer mogelijkheden hadden er kunnen zijn? …. Dus vandaar, dat we elkaar nu hier treffen!

SNEEUW

"Het leven is wat er met je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt" is een bekende uitspraak van John Lennon.

Vandaag is daar een fraai voorbeeld van en de uitdaging is, zoals zo vaak;”Hoe deal je daarmee?”

Gisterenavond hadden mijn tweelingziel Richard en ik bedacht hoe we de zondag zouden gaan besteden. We hadden besloten dat ik naar hem toe zou komen, na de lunch en dan samen de middag rustig zouden doorbrengen met een lekkere maaltijd tot besluit. .

Vanmorgen, toen ik door het raam naar buiten keek, zag ik een winters landschap met een laag van tenminste 5 centimeter sneeuw, waar nog meer aan toegevoegd werd. Fantastische omstandigheden voor een heleboel activiteiten zoals wandelen met de hond of binnen blijven en daar wat werk verzetten. Maar om 15 kilometer te rijden over de bochtige weggetjes over de heuvels van de Haute Vienne naar mijn lieve tweelingziel, in mijn auto met gewone banden…. Dat is niet echt een briljant idee, helaas.

Uiteraard kunnen we nu vol in de frustratie duiken dat de plannen moeten wijzigen, omdat we het niet leuk vinden dat het niet is wat we willen. Als we dat doen dan verpesten we waarschijnlijk supersnel ons humeur en ‘joy de vivre’ en labelen we de hele dag als ‘verziekt’. En natuurlijk zou het mijn voorkeur hebben om naar Richard toe te gaan, vanmiddag. Maar in plaats van daar al te lang over te zeuren, maak ik liever het beste van de dag en geniet ik van de mogelijkheden die het me wel biedt. Ik kan rustig dit stukje schrijven en ik kan een paar uur investeren in het aantrekken van het betaalde werk dat mijn bestaan financieel gaat ondersteunen, ik kan een uitgebreid warm bad nemen, een lekkere maaltijd zelf maken en Richard spreek ik wel op Skype.

Allemaal dingen die ik goed kan gebruiken en ik ben dankbaar dat ik dit mag ontvangen.

Op die mentale positie kan ik welgemeend zeggen: “ It’s a beautiful day!”