INSPIRATIE BIJ HET TUINIEREN

Hier ben ik, sinds een dag of 10 in de Algarve in Portugal, in mijn onlangs begonnen leven als nomade. In ruil voor een fijn dak boven ons hoofd, helpen Richard en ik iemand een paar uur per dag met wat doe-het-zelf-  en tuinwerk.

Op deze ochtend was me gevraagd om wat stengels van papyrusplanten weg te knippen, omdat ze over het pad hingen. Toen ik het snoeiafval naar het kippenhok bracht, vond ik mijn pad geblokkeerd door een andere  (enorme) papyrusplant.

Ik besloot dat deze ook wel wat aandacht en zorg kon gebruiken.  Delen van de plant waren helemaal dor en bruin, in plaats van fris en groen.

Het bleek een interessante ervaring te zijn in tuinieren.

Ik begon voortvarend met het terugsnoeien van bossen stengels die over het pad groeiden, ongeacht of ze nu bruin of groen waren.  Op de een of andere manier kreeg ik de associatie met het knippen van iemand haar.  In gedachten zei ik tegen mijn klant dat ik bezig was om er wat moois van te maken, zodat hij er weer fris uit zou zien en nieuwe en gezonde scheuten kon maken.

Opeens kreeg ik een idee hoe ik de dode stengels uit de plant zou kunnen verwijderen en ik besloot het te proberen. Ik trok aan een enkele dode stengel en die liet heel simpel in zijn geheel los. Dus, in plaats van het een paar centimeter boven de grond weg te knippen ( waarbij er dus ook een deel blijft staan) , kon ik op deze manier simpel de hele stengel verwijderen. Het kostte me minder moeite  dan laag-bij-de-gronds knipwerk met de snoeischaar en het liet de gezonde delen geheel met rust.

Ik verwijderde zo’n 3 tot 4 kruiwagens vol dood plantmateriaal ( ja, het is een enorme plant!)  toen ik me ineens realiseerde dat deze plant er lang zo gezond niet uitzag als de planten die ik eerder had bijgeknipt, in een ander deel van de tuin. Ik vroeg me af waarom deze het hier een stuk lastiger leek te hebben.

Tijdens het werk, werd ik me bewust van het antwoord op deze vraag. Dit perk was niet aangesloten op het irrigatiesysteem van de tuin en de plant had erg weinig water.  Verder voelde ik ook aan dat de plant erg weinig voeding had.

Onderdeel van het werk hier was om twee kuilen die de hond had gegraven op te vullen met grond en ik wist nog wat goed verteerde schapenmest te vinden die de plant vast wel zou lusten. Wat water erbij en de plant was weer even van alle gemakken voorzien.

3 Uur later, zag de klant er prima geknipt uit en was geheel gesoigneerd. Ik was ermee in mijn nopjes.

Je kan zeggen dat het wel apart is om tegen planten te praten. Best, prima. Ik vond het inderdaad bijzonder ( prettig) om deze klus als een co-creatie te ervaren. Het was niet alleen maar ‘ ik’ die de plant op eigen houtje rigoureus te lijf ging met de schaar. Ik voelde aan(-wijzingen) over hoe dit het beste aangepakt kon worden. Ik deed mijn taak met volle aandacht en vroeg me werkenderwijs af hoe het goed gedaan kon worden,  zowel om de plant recht te doen, als om het werk voor mijzelf aangenaam te maken).

Zend = ontvang, dus de antwoorden vonden mij. Omdat ik aandacht besteedde aan wat ik aan het doen was, werd ik het nog gewaar ook!

WAT ER GEBEURT ALS IK MIJN EIGEN ADVIES NIET OPVOLG

Ik ben me er bewust van dat mijn leven voortdurend onder invloed staat van de Wet van de Aantrekkingskracht: zend = ontvang.

Ik weet ook dat ik het proces kan beïnvloeden, door op te letten op wat er gebeurt en doordacht en actief te reageren op de signalen die ik krijg.

Ik weet dat ik me, door een paar simpele principes in het oog te houden, bijzonder gelukkig en vol vertrouwen voel en het leven omarm als wonderbaarlijk mooi.

Vanmorgen ontdekte ik dat ik gisterenmiddag iets had gedaan dat zich goed laat omschrijven als :”de principes loslaten”.  

Dat is een fantastische manier om op een leerervaring af te stevenen, in plaats van iets wat uit zichzelf plezierig aanvoelt.  Ook deze keer, was dat niet anders.

Ik had geen idee wat ik had gedaan. Ik had alleen gemerkt dat ik me ’s avonds verre van ‘gelukkig en vol vertrouwen’ voelde. Er miste duidelijk iets en ik kon de kern ervan niet aanwijzen.

Vanmorgen ontdekte ik dat hetzelfde onplezierige gevoel nog steeds present was.

Ik was niet van plan om hier de dag mee door te brengen, dus ik vroeg me af welke ‘deur’ ik in mijzelf had dichtgedaan, dat maakte dat ik een onprettige spanning voelde, een gebrek aan stromende energie?
Ik was overduidelijk niet gelukkig met wat ik ‘ontving’ en dus nam ik aan dat ik waardevolle aanwijzingen zou kunnen vinden in wat ik aan had verzenden was.  

Ik wilde dit tot op de bodem uitzoeken. Ik praatte met mezelf en met het universum. Ik liet alle activiteiten gedachten en gevoelens van gisterenmiddag de revue passeren omdat dat het moment was dat mijn stemming veranderde.

Opeens wist ik het.  Ik wist precies welke deur ik had gesloten en wanneer. Het was de deur die Vertrouwen heet.  

Ik merkte dat mijn stemming omgeslagen was kort nadat ik een e-mail had geschreven waarin ik zei dat ik die dag al heel veel had gedaan dat ik zin had om saxofoon te gaan spelen.

Maar in plaats van dat ik mijn eigen goede raad opvolgde, besloot ik dat het nog te vroeg in de middag was en dat ik beter tijd kon besteden aan het invullen van de inkomstenbelasting van mijn vader in het aangifteprogramma. Ik had hem beloofd dat ik dat dit weekend zou doen. Ik besloot dat het fijn zou zijn als dat snel achter de rug was.

Dat ging bepaald niet volgens plan!
Op een bepaald moment dacht ik zelfs dat ik een fout in het programma had ontdekt.  Ik moest bepaalde gegevens zelfs twee keer invullen omdat het niet was opgeslagen. (Niet erg vrolijk makend allemaal) . 
Maar enige tijd later, zag ik in dat ik gewoon niet aan het opletten was en dat er daarom allerlei dingen misgingen op een onplezierige manier. Het nam allemaal veel meer tijd in beslag dan strikt nodig was.

Luisterde ik naar deze overduidelijk signalen dat ik eigenlijk iets anders moest doen? Nee hoor,…. ik ploeterde gewoon door.

Achteraf gezien kan ik wel concluderen dat ik eigenlijk de saxofoon had moeten gaan bespelen, erop vertrouwend dat mijn lichaam wel aangeeft wat ik nodig heb.

Ik had al een heleboel computerwerk en denkwerk gedaan die dag.  Mijn lichaam was daar overduidelijk wel klaar mee en wilde de balans terugbrengen door middel van een vrolijker actieve andere activiteit. Dat zou me weer opladen voor allerlei activiteiten in de avond.

Zag ik dat in? Nee! Ik koos ervoor om saxofoon spelen te zien als tijdverdrijf, iets dat in de weg stond van belangrijke andere dingen die mijn aandacht vroegen.  

Door dat te doen, zei bijna letterlijk tegen mezelf en de signalen die ik kreeg:” ik vertrouw er niet op dat je me geeft wat ik nodig heb.”

Is het dan gek ( zend -= ontvang) dat sinds dat moment ‘geluk en vertrouwen’ plaats maakten voor rusteloosheid, onzekerheid over wat ik ging doen wat ik daarvan kon verwachten?

Het enige wat ik had hoeven doen was vertrouwen hebben in mijn eigen advies, dat een beetje muziek maken op een saxofoon precies was wat ik nodig had op dat moment. Ook erop vertrouwend, dat het juiste moment zich wel  aandient om de belasting in te vullen, ergens in dit weekend. Vrij zeker was ook, dat ik er dan in een oogwenk zou invullen omdat ik er de juiste aandacht aan zou schenken. Hoogstwaarschijnlijk zou ik er dan zelfs plezier in hebben gehad.

Ik had de mogelijkheid.  Ik was me er, terwijl ik het deed, zelfs van bewust dat ik ervoor koos om iets te doen waar mijn lichaam duidelijk niet om vroeg. Ik zette zelfs door, alle waarschuwingssignalen negerend die zeiden: ”Doe alsjeblieft iets anders!”.... zucht.

Ik had het plezier kunnen hebben van 20 minuten saxofoon spelen, de lol van het invullen van de belasting papieren in een oogwenk en dan nog een dozijn andere leuke activiteit in de avond. In plaats daarvan bracht ik een paar uur teveel op een onprettige manier door.

Nadat ik dit vanochtend had uitgevonden, had ik een conversatie met mezelf, waarin ik de deur van  Vertrouwen weer opende.

De hele dag bevestigde ik de signalen die ik kreeg met de boodschap met vertrouwen, door te doen wat ze aangaven.
Dat betekende onder meer, dat ik halverwege het schrijven van dit stukje een impuls volgde om een eitje koken en te eten en later, om in de woonkamer even uitbundig te dansen op een lekker stuk muziek op de radio.

J.

LEVEND

Richard en ik zitten allebei in dezelfde situatie die zowel mooi als angstaanjagend is, als het gaat om het vormgeven van ons leven.

We hebben allebei het verlangen om te leven op een manier die ons aanspreekt: wees trouw aan jezelf, investeer je ware essentie in de wereld en dan vind je op je pad wat je echt nodig hebt. Dat geeft geluk, vertrouwen en daar zijn we dankbaar voor.  Zend =- ontvang en dat principe is onwaarschijnlijk mooi!
We vinden geluk en vertrouwen in het samen kunnen verkennen van dit pad, samen gaandeweg bijlerend en elkaar daarbij kunnen helpen. Dat we dit zo kunnen doen is bijzonder waardevol and we beseffen dat we dit met aandacht, liefde en begrip moeten waarderen.

We voelen vertrouwen en zijn in contact met een diepgevoelde ‘drive’ waarom we dit pad kiezen en dat voelt , op momenten dat we het volledig voelen, heel erg goed.

Maar ja, we zijn beiden niet opgegroeid in deze traditie en we hebben dan ook allebei meer dan 40 jaar ervaring in het vormgeven aan het leven vanuit een geheel andere invalshoek.  Dat is niet maar zo losgelaten.
We hebben ook allebei in de laatste paar jaar in de omstandigheid verkeerd dat we niet de noodzaak hadden om zelf geld te verdienen.  

Waar we ons nu bevinden, in het proces van het vormgeven aan ons leven, is het bewustzijn van deze twee aspecten van ons verleden vaak levensgroot aanwezig en dat is dan ook wel eens behoorlijk stressvol.

Ik geloof, dat dat niet ontkent hoeft te worden. Ik ben me er namelijk van bewust dat  alles waar ik mijn energie in steek, groter wordt. De andere kant opkijken, doen of er niets aan de hand is, zal er alleen maar voor zorgen dat mijn gevoelens met wijde armgebaren gaan zwaaien en steeds harder gaan schreeuwen. Aan de andere kant, er vol induiken en complete verloren raken in een totale gold van paniek, is ook niet de manier die mij veel brengt.

Dus heb ik me aangeleerd om in overleg te gaan met mijn zorgen en angsten. Ik erken ze voor hun aanwezigheid en ik waardeer ze ook voor hun poging om me te waarschuwen dat er iets is dat om aandacht vraagt.  Behalve dat, neem ik ook actie in de gewenste richting en stop ik mijn energie in dingen waar ik ook nu, zelf, daadwerkelijk iets aan kan doen.  Tot slot houd ik voor ogen wat mijn motivatie is om te leven volgens deze nieuwe manier: Ik voel dat ik léef, gebruik makend van mijn volledige potentieel!

VIA SKYPE

Het was alweer een tijdje geleden dat Richard ( mijn tweelingziel) en ik met elkaar spraken over Skype.  Maar omdat de sneeuw de wegen te gevaarlijk had gemaakt om over te rijden, was het de enige manier om elkaar in de ogen te kijken, gisteren.  Zo dichtbij…. Slechts 15 minuten van elkaar vandaan .. en toch zo ver weg!

Hoe dan ook, we hadden er plezier in om elkaar te spreken. Richard merkte na zo’n twintig minuten op hoe opvallend het is dat het mogelijk is om je heel erg verbonden te voelen met elkaar, via technologie.  Ik onderschrijf dat. Objectief gezien, keek ik naar een scherm met bewegend beeld erop dat vaaglijk leek op de Richard in realiteit. Hij had ook alleen maar wat bewegende pixels pomp naar te kijken.  Hoe dan ook, het voelde wel als intens contact.

Richard vroeg zich af of het kwam door het feit dat hij aan het Skypen was zonder verder afleiding: geen blaffende hond, geen haardvuur dat om extra hout vraagt, of andere zaken die om aandacht vragen.  Ik neem aan dat ‘je volledig richten’ op éen taak  absoluut helpt  om je ermee te verbinden. Zend = ontvang, nietwaar? Dus 50% aandacht geven zal hoogstwaarschijnlijk nooit leiden tot het ervaren van een volledige verbinding ermee. En Richard had het onmiddellijk door toen ik afgeleid werd omdat ik een paar screenprints had gemaakt en opgeslagen, tijdens het praten! Hij zag het meteen, zodra ik niet 100% oplette.

Een andere redden is ook dat mensen zich meer verbonden voelen met zichzelf, als ze alleen zijn, zoals aan de computer. En als je je meer verbonden voelt met jezelf ( zend = ontvang)  dan ben je in staat om je ook meer te verbinden met wat je op het scherm ziet.

Als de persoon die je ziet ook nog eens iemand is die je graag ziet, dan zullen de goede herinneringen aan die persoon uit het echte leven, je nog verder helpen om je via de computer verbonden te voelen.

Wanneer die persoon dan ook nog je tweelingziel is, dan voegt dat nog een extra dimensie toe. Wanneer je in de ogen van je tweelingziel kijkt, dan wordt je eigen energie frequentie weerspiegeld. Dus je verbinden met je tweelingziel IS als het ware je verbinden met jezelf. Op die manier is de cirkel weer helemaal rond voor de beste omstandigheden om een volledige verbinding met iemand te voelen, zelfs via de computer.

We maakten er zelfs grapjes over, dat we elkaar wel willen blijven Skypen, zelfs als we in een huis zijn. Gewoon, voor de interessante sensatie.