BIJTANKEN

Na de nachtrit van Calais naar de Haute Vienne, konden we rond twaalf uur eindelijk in slap vallen in een echt bed.  Hoewel ik dat beter kan formuleren als ‘crashen’.

In slecht een paar uur tijd, gebeurde er van alles dat me de volledig oppepte, zowel geestelijk als lichamelijk. Het verbaasde me hoe mijn lichaam in staat blijkt te zijn om zichzelf te resetten, nu ik echt ging luisteren naar de signalen die ik kreeg , deze interpreteerde en omzette in de juiste acties.

Na de ‘siësta’ van twee uur, voelde ik me nog koud–tot-op-het-bot en ik name een bad om daar wat aan te doen. Vervolgens dronk ik twee mokken thee, gehoor gevend aan een enorme dorst.  Daarna pleegde ik een telefoontje die me duidelijkheid gaf over de plannen voor de rest van de dag, luisterend naar de onrust daarover.

Tegen die tijd was mijn lijf wel weer in staat om te functioneren, maar mentaal was ik nog steeds moe, bezorgd en traag.  Mijn tweelingziel stelde me een vraag en ik reageerde behoorlijk vers van de lever, ook al wist ik wel dat dat niet het politiek correcte antwoord  was en een beetje veel lading meekreeg.

We praatten er nog wat verder over door en we waren ons er allebei van bewust dat ik me steeds triester en ongelukkiger ging voelen. .

Nu heb ik in de afgelopen maanden wel geleerd dat de kortste en leerzaamste manier om om te gaan met deze gevoelens is om ze recht in de ogen te kijken en er de waarde van in te zien. Dus, terwijl ik de stem van mijn tweelingziel hoorde, voelde ik mijn emoties in de richting gaan van boosheid.  De hond werd daar een mooi richtpunt van toen zij juist op dat moment besloot om onophoudelijk tegen een voorbijganger buiten te gaan blaffen.  Als ogen konden doden, dan hadden we die avond geroosterde hond gegeten!

Ik zei hardop dat ik er erg van baalde dat ik me zo gefrustreerd en boos voelde en dat ik zelfs de drang had om het op de hond uit te leven. Ik maakte vervolgens maar wat grapjes over de arme hond.

Dit was kennelijk genoeg om van positie te veranderen in mijn hoofd. Ik realiseerde me plotseling dat, hoewel ik de gevoelens van boosheid niet prettig vond als zodanig, het wel gevoelens zijn met een hoge calorische waarde. In plaats van me mentaal moe en traag te voelen, was mijn mentale kracht duidelijk geactiveerd! Vooruitgang, dus eigenlijk!

Deze andere manier van kijken naar mijn gevoel was genoeg om weer echt te kunnen lachen en me weer helemaal goed te voelen  Ik merkte dat ik trek had en al fluitend maakte ik een lekker broodje met gebakken ei en champignons.

Na deze maaltijd, viel me in dat deze gebeurtenissen te vangen zijn in een prachtige analogie en ik vertelde mijn tweelingziel erover.

“Wat er net allemaal gebeurde is als een vliegtuig dat klaargemaakt wordt voor vertrek, ” begon ik te vertellen, “De piloot werkt een checklist af van allerlei dingen die in een bepaalde volgorde moeten worden gecheckt en opgestart. Mijn checklist was zoiets als:

• Slaap twee uur ( check)
• Warm het lijf op door een bad te nemen ( check)
• Regel het vluchtplan voor de dag met een telefoontje ( check)
• Vul de vloeistoffen aan, drink wat ( check)
• Start de motoren van het denk-en voelproces

opmerkend… he…. Die motor loopt niet helemaal lekker… andersom laten draaien en een beetje bijstellen en…… vroemmmmm… hij loopt op volle toeren als een zonnetje te draaien. Klaar voor vertrek! ( check)

• Vul de brandstoffen aan, eet nog wat( check)

Het enige wat ik deed was luisteren naar de signalen uit mijn lijf en ernaar handelen. Binnen de kortste keren was ik weer klaar voor een nieuwe vlucht!”

Ik bedankte mijn tweelingziel voor het feit dat hij me hielp om te luisteren naar de sputterende motorgeluiden, kalm en vol vertrouwen bij me blijvend. Dat hielp me om het een en ander snel beter af te stellen.

Ik bedankte mijn lijf voor de sterke boodschappen die ik had geregen én voor het vermogen om zo snel te kunnen herstellen!