EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG

Als tweelingzielen zien Richard en ik regelmatig dat we hetzelfde thema vanuit verschillende hoeken benaderen.

‘ Tijd- voor- mezelf’ is zo’n thema, dat regelmatig opduikt in ons leven. 

Ik viel recent bijna buiten de grafiek, met zoveel ‘ tijd- voor- mezelf’  dat ik er bijna in verdronk en mijn dagen vervelend lang, saai vond, met weinig voldoening.  

Richard viel aan de andere kant bijna buiten de grafiek, met nauwelijks ‘ tijd – voor – zichzelf’  en hij raakte zo verstrikt in alle activiteiten dat hij zijn dagen regelmatig overvol en saai vond, met weinig voldoening.

Ik waardeer het bijzonder om een wat ‘ tijd- voor- mezelf’ te hebben, iedere dag.  Voor mij is het net zo belangrijk als zuurstof ademen, eten en drinken.    ‘ Tijd- voor- mezelf’ laat ik mijn aandacht drijven op de onderwerpen die in mijn gedachten opkomen.  

Waar ik dat doe? Bij voorkeur op een warme dag in de schaduw van een prachtige boom, of ‘s avonds, loom uitgestrekt in een warm bad. Of, je kan me voorstellen terwijl ik een simpele taak uitvoer, zoals schoonmaken of onkruid wieden. Dingen die ik kan doen zonder er al te veel mijn hoofd hoef te houden bij wat mijn handen doen, zodat ik de wind kan laten waaien in de grijze cellen.  De belangrijkste ingrediënten zijn: ik en mezelf, met aandacht voor mij.

Richard heft zich voorgenomen om iedere dag wat tijd voor zichzelf in te ruimen.  Alleen is dat wel ongeveer het eerste waar een streep door gaat, als in de loop van de dag de taken zich spontaan aandienen.

Ik zie wel dat het hem frustreert dat er altijd wel iets naar voren komt waardoor hij het gevoel heeft dat hij geen tijd voor zichzelf kan vrijmaken. Dat hoeft niet eens een extra taak te zijn, want vaak is het al genoeg dat de dingen die hij van plan was te doen veel meer tijd in beslag nemen dan gehoopt.  

Wat hem daarbij ook  frustreert is dat hij regelmatig tijd ‘ vermorst’  met het kijken naar campers op internet die hem kunnen voeren naar nieuwe en inspirerende plekken in de wereld.

Hij heeft ervoor gekozen om hier de komende maanden in de buurt te blijven, om het oude huis in een frisse en aantrekkelijke staat te hebben, zodat de nieuw eigenaar zich snel aandient. Maar hij zou liever in een camper instappen en wegwezen.

Op een avond  bedacht ik een oplossing, toen ik alle opmerkingen en frustraties over onvervulde behoeftes van hem op me in had laten werken.  Wat nou, als dit allemaal signalen zijn die wijzen op het feit dat hij behoefte heeft aan meer gerichte en afgebakende tijd-voor-zichzelf in de loop van iedere dag?  Deze invalshoek voelde goed om eens verder op me in te laten werken.

Ik deelde mijn gedachten hierover met hem en suggereerde dat het misschien wel een plan zou zijn om zijn eigen advies te volgen, om weg te gaan in een camper naar een fantastische plek en tegelijkertijd hier te zijn voor het huis!

Hoe?

Voor het huis zorgen, neemt hem niet 24 uur per dag  actief in beslag.  Hij is alleen al zo’n 10 uur per dag bezig met het beantwoorden van verzoeken van zijn lichaam: aan slaap, aan voedsel, aan drinken, aan een douche....
Wellicht vinden zijn hersenen het ook wel prettig om, ergens gedurende de dag, even pauze te hebben en wat onderhoud te doen ter compensatie van alle informatie die er voortdurend op afgevuurd wordt en verwerkt moet worden?

En er kan best een minivakantie in ieder dag zijn, om bij te laden!

Gek als hij is op kampeervakanties in een camper, Richard kan ervoor kiezen om zichzelf even terug te trekken in een rustige en comfortabele ruimte. Daar kan hij met zijn intuïtie bepalen welke camper hij die dag zal gebruiken en waar hij naar toe zal gaan. Vervolgens kan zijn verbeeldingskracht hem laten beleven wat hij maar wil, of het nu een vredig en kalm oor dis, of een dolle boel. Reizend in zijn hoofd, kan hij gratis en voor niks, net zo luxe reizen als hij wil.

Zou zo’n minivakantie helpen om je balans te vinden en je energie weer op te vijzelen? Zou het mogelijk zijn dat de uitdagingen in het dagelijks leven gemakkelijker en sneller afgehandeld worden , met de juiste hoeveelheid aandacht en met meer plezier en vertrouwen?

Maar eens zien wat er gebeurt…....

Wordt vervolgd in deel  II

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP ( DEEL 2 VAN 2)

Een ‘ongemakkelijk konijn’ had zich verstopt onder de tafel toen Richard en ik thee dronken met Peter en Nicole.  (Lees meer over dit bezoek in deel I).

Ik wilde graag een manier vinden om het konijn vrij te laten uit zijn ongemakkelijke positie. Konijnen zijn toch veel gelukkiger in vrijheid, nietwaar? En ik zelf ben ook veel gelukkiger wanneer ik vrij kan bewegen!  

Het moet toch mogelijk zijn om de energiestroom op een goede manier te beïnvloeden, wanneer ik me ervan bewust ben dat er een ‘ongemakkelijk konijn’ onder de tafel zit. Zou het niet aardig zijn om dat te doen op een manier die harmonieus is: prettig, ongecompliceerd, trouw aan mezelf en met respect voor anderen? 

Ik sprak erover met Richard en we vonden twee interessante invalshoeken:

• Wat we uitstralen als individuen en
• Wat we uitstralen als een tweelingzielkoppel 

Hoe kan ik persoonlijk dit konijn helpen,  zonder dat het zich dood schrikt?

Zou ik nieuwsgierig en dapper genoeg zijn om voor de directe aanpak te gaan waarin ik het konijn in de schijnwerpers zet van mijn volle aandacht?  Het kan interessant zijn om te zien wat er gebeurt als ik het konijn aan zijn oren onder de tafel vandaan haal een vrolijk uitroep:” Kijk eens wat ik heb gevonden! Een bang konijn! Is dat niet interessant?”

Het is waarschijnlijk boeiend en het zal zeker dingen in beweging brengen. Stel je maar eens voor hoe mensen normaal gesproken reageren wanneer een kind een of ander eng spartelend beest meebrengt naar de woonkamer..... (WHOEEEAAAAHHHHH!) ......

Maar ja, ben ik echt van plan om een volle straal van mijn aandacht richten te op de ‘ongemakkelijkheid’? Ga ik echt vanuit dat een angstig konijn aan de kant gaat als ik hem verblind met helder licht?

Het is veel waarschijnlijker, gebaseerd op mijn ervaring, dat het allemaal nog veel ongemakkelijker wordt. Ik weet immers dat waar ik mijn aandacht op richt, groeit!

Ik heb de ongemakkelijkheid gevoeld en ik vond deze hoeveelheid al niet prettig, laat staan als het nog intenser zou worden. 

Toch geeft dit wel een idee over een wat harmonieuzer aanpak om in de gewenste richting te bewegen.  

Wat zou er gebeuren als ik iets anders zou aanlichten met mijn volle aandacht,  bijvoorbeeld door de liefdevolle en verbonden gevoelens te bevestigen en te waarderen…? 

In het geval van Nicole zou ik misschien hebben kunnen laten merken dat ik zag dat ze warme gevoelens had voor Richards vorige partner , op een kalme en accepterende manier.

De kans is groot dat zo’n positieve boodschap, passend bij de diepgevoelde behoeftes , een duidelijk verschil had gemaakt op de hele dynamiek van dit bezoek. 

Hoe beïnvloeden we, als tweelingzielstel, de dynamiek met anderen?

Richard bracht een andere interessante invalshoek ter sprake.  Hij vertelde hoe het hem was opgevallen dat we onze energie lijken te versterken, met onze tweelingzielverbinding. 

Als wij ons beiden op ons gemak voelen en lekker in ons vel zitten, dan stralen de mensen om ons heen ook.

Als er iets is wat ons dwarszit,  dat zien we dat dubbel en dwars gereflecteerd in de mensen om ons heen. 

Het is een wonderbaarlijk mechanisme, dit versterkende spiegeleffect dat tweelingzielen hebben.
Het helpt ons beiden om meer inzicht te krijgen in de invloed die onze eigen, individuele energie heeft op de gebeurtenissen in ons leven. 

Maar met het versterkende tweelingzielen effect in gedachten, besloten wij dat we ook graag een extra vleugje bewustzijn toevoegen aan onze gezamenlijke energiehuishouding, voordat we ons onderdompelen in een sociaal gebeuren. 

Voelen we onszelf ‘ongemakkelijke konijnen ‘?
Dan gaan we er daar waarschijnlijk meer van tegenkomen! Tenzij we dat eerst kunnen oplossen.

Als een van ons de aanwezigheid van een bang konijn voelt, dan hebben we nu een plan om het vrij te laten.  Dat plan is om op een vriendelijke manier te belichten dat alles wat het nodig heeft om vrij te bewegen op dit moment aanwezig is. 

OPEN DE DEUR

Richard, mijn tweelingziel, had gisterenavond een lastige avond. Nadat hij slecht nieuws te horen had gekregen, belde hij eerst nog even rustig een paar telefoontjes. Vervolgens dook hij, linea recta, in iets wat hij ‘oude – Richard’ gedrag noemt: geïrriteerd, gefrustreerd, onredelijk en niet benaderbaar.

Als zijn tweelingziel ( of gewoon als een soortgenoot van de menselijke soort??), heb ik een heleboel met hem gemeen en ik begreep meteen intuïtief dat hij dit voor het grootste gedeelte deed als een reactie op een gevoel van machteloosheid.

Ondanks de prikkelbaarheid, liet hij me wel in de buurt toe om hem te steunen. De stemming verbeterde wel, tot het moment dat er iets niet helemaal volgens plan verliep. Daar knalde hij teleurgesteld met een vaart een energetische deur dicht en zag ik hem bezig om zichzelf het leven erg zuur te maken. Hij had het gewicht van de wereld op zijn schouders en het gevoel niks constructiefs te kunnen doen.

Vanmorgen, nadat ik de schuur waar de schapen hadden geslapen ( en waar die ochtend twee lammetjes ter wereld waren gekomen) had geopend, liep ik wat over het terrein.  Ik was met mezelf en het Universum in gesprek over wat ik zou kunnen doen of zeggen om Richard te helpen met zijn ‘oude - Richard’-gedrag, waar hij zo’n hekel aan heeft.

Zend = ontvang.

In de daaropvolgende minuten zag ik beelden langs komen die allemaal te maken hadden met ‘een huis’.  Ik zag het type huis waar Richard graag in zou willen wonen ( ik ook, trouwens) en ik zag hem  van een lichte kamer  naar boven rennen naar een donkere kamer zonder ramen waar hij zichzelf, schreeuwend en stampend, in opsloot.

Ik ging terug naar Richard, die net een douche aan het nemen was.  Hij vroeg hoe het met de schapen ging. Het nieuws van de nieuwe tweeling werd met enthousiasme ontvangen. Hij vertrouwde me toe dat hij, op het moment dat ik weg ging, had aangevoeld dat er een tweeling op me zou wachten. Hij besloot bij een volgende gelegenheid om dat meteen te zeggen en dat hij meer op zijn intuïtieve boodschappen wil vertrouwen.

Ik vertelde hem dat ik zelf ook een intuïtieve boodschap had ontvangen toen ik weg was, over het ‘oude-Richard’-gedrag. Ik vroeg of hij er meer over wilde weten en hij was inderdaad wel nieuwsgierig.

Op de rand van het bed, vertelde ik hem dat het hem wellicht zou kunnen helpen om zichzelf te zien als het huis waarin hij graag wil wonen: simpel, warm, kalm, open, verbonden met ‘buiten’ via een veranda om op te zitten.

Wanneer hij voelt dat hij onderweg is naar zijn donkere raamloze frustratiekamer, dan is hij zich(zelf)  aan het losmaken van  de manier van leven die fijn voelt.  En natuurlijk, hij is vrij om te beslissen dat hij graag in de donkere frustratie kamer wil blijven, zo lang als hij wil. Hij kan er zoveel van zijn kracht en energie in kwijt om tegen de muren aan te rammen. Maar mocht hij zich ervan bewust zijn dat hem dat niet bevalt, dan zou hij zichzelf kunnen voorstellen als in het huis dat hij graag bewoont. 

Hij kan de frustratiekamer bedanken voor het doorgeven van de boodschap dat er iets is dat aandacht nodig heeft en kracht, zich omdraaien, de deur openen en teruglopen naar de woonkamer of de zonnige warme veranda. Dáar ligt de kern van zijn kracht en daar kan hij zijn energie constructief gebruiken.  Door die ruimte weer binnen te gaan, actief, zal hij zich weer in verbinding stellen met zichzelf en als bijeffect daarvan (zend – ontvang) zich weer in verbinding stellen met de wereld om hem heen. Vanuit zijn kracht.  

Hij was tot tranen toe geroerd en zelfs een paar uur later vertelde hij me nog dat het beeld:”Als je in een bepaald type huis wilt wonen… WEES dan dat type huis’ hem erg aanspreekt.  Dank je wel, Universum, voor het delen van je wijsheid en liefde met ons!

HOE KRIJG JE EEN ASTON MARTIN?

Dit is een korte, grappige, waargebeurde anekdote.

Toen Richard en ik ontdekten dat we tweelingzielen zijn, hebben we veel hierover gelezen in boeken en op websites.  Een van de dingen die we tegen kwamen, was dat je kennelijk informatieve over je tweelingziel met je meedraagt in je hart. …. Een beeld van hoe hij of zij eruit ziet in dit leven…. En andere gegevens.

Op een dag vertelde Richard me dat hij een favoriet automerk heeft, namelijk de Aston Martin.  Hij houd van deze snelle sportwagen voornamelijk omdat hij zo mooi gevormd is.  Hij is er zo’n groot fan van, dat hij afbeeldingen ervan gebruikt heeft op alle visieborden die hij de afgelopen jaren heeft gemaakt, erop vertrouwend dat dit helpt om je droom waar te maken.

Toen hij me dat vertelde, moest ik breeduit lachen en ik vertelde hem, in het Engels, waarom:

“Richard, weet je wel zeker dat je de spelling goed hebt, van Aston Martin? Het valt me namelijk op dat als jij het uitspreekt in het Engels met jouw Britse accent, het erg veel lijkt op hoe je mijn voornamen uitspreekt  ‘Esther Martine’.  Kan het zijn dat je hart altijd heeft geweten welk sportief, snel en fraai vormgegeven ‘item’ je wilde vinden op de pad… maar dat jij ( of was het het Universum????) de spelling niet helemaal goed had…….?”

VIA SKYPE

Het was alweer een tijdje geleden dat Richard ( mijn tweelingziel) en ik met elkaar spraken over Skype.  Maar omdat de sneeuw de wegen te gevaarlijk had gemaakt om over te rijden, was het de enige manier om elkaar in de ogen te kijken, gisteren.  Zo dichtbij…. Slechts 15 minuten van elkaar vandaan .. en toch zo ver weg!

Hoe dan ook, we hadden er plezier in om elkaar te spreken. Richard merkte na zo’n twintig minuten op hoe opvallend het is dat het mogelijk is om je heel erg verbonden te voelen met elkaar, via technologie.  Ik onderschrijf dat. Objectief gezien, keek ik naar een scherm met bewegend beeld erop dat vaaglijk leek op de Richard in realiteit. Hij had ook alleen maar wat bewegende pixels pomp naar te kijken.  Hoe dan ook, het voelde wel als intens contact.

Richard vroeg zich af of het kwam door het feit dat hij aan het Skypen was zonder verder afleiding: geen blaffende hond, geen haardvuur dat om extra hout vraagt, of andere zaken die om aandacht vragen.  Ik neem aan dat ‘je volledig richten’ op éen taak  absoluut helpt  om je ermee te verbinden. Zend = ontvang, nietwaar? Dus 50% aandacht geven zal hoogstwaarschijnlijk nooit leiden tot het ervaren van een volledige verbinding ermee. En Richard had het onmiddellijk door toen ik afgeleid werd omdat ik een paar screenprints had gemaakt en opgeslagen, tijdens het praten! Hij zag het meteen, zodra ik niet 100% oplette.

Een andere redden is ook dat mensen zich meer verbonden voelen met zichzelf, als ze alleen zijn, zoals aan de computer. En als je je meer verbonden voelt met jezelf ( zend = ontvang)  dan ben je in staat om je ook meer te verbinden met wat je op het scherm ziet.

Als de persoon die je ziet ook nog eens iemand is die je graag ziet, dan zullen de goede herinneringen aan die persoon uit het echte leven, je nog verder helpen om je via de computer verbonden te voelen.

Wanneer die persoon dan ook nog je tweelingziel is, dan voegt dat nog een extra dimensie toe. Wanneer je in de ogen van je tweelingziel kijkt, dan wordt je eigen energie frequentie weerspiegeld. Dus je verbinden met je tweelingziel IS als het ware je verbinden met jezelf. Op die manier is de cirkel weer helemaal rond voor de beste omstandigheden om een volledige verbinding met iemand te voelen, zelfs via de computer.

We maakten er zelfs grapjes over, dat we elkaar wel willen blijven Skypen, zelfs als we in een huis zijn. Gewoon, voor de interessante sensatie.

VOORLEZEN

Gisterenavond hadden Richard ( mijn tweelingziel) en ik een gesprek over ‘de toekomst’.

We weten allebei waar we nu staan en we weten ook hoe we willen leven: trouw zijn aan onszelf, levend vanuit een bewustzijn van de Wet van de Aantrekkingskracht en al doende ons licht laten schijnen over andere mensen.

Terwijl we vorm geven aan de vraag ‘wat doen we… vandaag…. volgende week en volgende maand’, borrelen er allerlei vragen naar boven. Wat heeft de prioriteit? Waar steek ik mijn tijd en energie in? Hoe benaderen we het allemaal?

Richard vroeg me om hem te helpen zo’n soort kwestie rond ‘wat moet ik kiezen?’ uit te zoeken. Tijdens dit uitzoeken praatte hij voornamelijk zelf en stelde zichzelf hardop allerlei vragen die hij vervolgens ook zelf beantwoorde. Hij ontdekte allerlei relaties tussen de dingen die hij graag wil en de dingen die hij nodig heeft, allerlei andere dingen ook meewegend.  Al pratend, terwijl ik met volle aandacht naar hem luisterde, vertelde hij op enig moment wat voor hem voelde als de hoofdprioriteit.

Toen hij dat aan me vertelde, kreeg ik een ingeving die ik wilde volgen. Ik schreef op een stuk papier: ”Als je wilt ontvangen” en ik beschreef zijn diepgevoelde hoofdprioriteit , “dan…… zie ommezijde” en ik schreef de rest op de achterkant.

Uiteraard was de vraag ‘hoe krijg ik dat voor elkaar’ in zijn hoofd aanwezig. Dus ik verwachtte wel dat hij nieuwsgierig zou zijn naar de tekst op de achterkant.

En inderdaad. Toen hij mijn handschrift had weten te ontcijferen op de ene kant, draaide hij meteen het blad om daar de rest te lezen. Daar stond:”…. Je moet je diepgevoelde wens ZIJN” ( zend = ontvang J )

“Daar moet ik wel even een nachtje over slapen”, was Richards vriendelijke antwoord.

Ik vroeg hem of hij misschien zin had om voorgelezen te worden door mij, om wat te ontspannen en misschien geïnspireerd te raken.  Dat leek hem wel wat en ik vroeg hem of ik hem kon voorlezen uit een van mijn favoriete boeken: ”Mutant message from down under” by Marlo Morgan. Ik had in de zomer van 2012 een Engelstalige volledige PDFfile voor hem gevonden op internet en die stond op zijn laptop.

Hij stemde toe in die keuze en dus las ik even later de eerste twee hoofdstukken aan hem voor.  Daarin zet de hoofdpersoon van het boek de eerste stappen ( zonder dat te weten) in een bijzondere leerervaring als ze uitgenodigd word om met een groep Aboriginals mee te gaan op een voettocht.

Ik heb het boek al twee keer in het Nederlands gelezen en ik weet dus al dat deze trip haar een complete nieuws visie op het leven zal geven. Voor mijzelf was éen van de belangrijkste dingen die ik heb overgenomen uit dit boek” Als je XXX wilt vinden, moet je XXX ZIJN!”

De regel:”Als je water wilt vinden moet je water ZIJN” stond nog niet in wat ik gisteren heb voorgelezen. Maar ik hoop nog meer uit het boek aan Richard te kunnen voorlezen en dat komen we die zin vast wel tegen!

Trouwens, … dit is éen van de boeken waarin tijdens het verhaal een tweelingzielontmoeting plaatsvindt.  Ook al staat het er niet met zoveel woorden….. nu ik zelf weet wat het is…. ben ik daar 100% zeker van!

RIJDEN

We zijn in 24 uur terug gereden naar Frankrijk. Op dinsdagavond staken we het kanaal over met de veerboot. In Calais was wel duidelijk dat de weersomstandigheden niet geweldig waren. Er was al wat sneeuw gevallen en soms hingen er dikke dekens van mist over de weg. Er was slechts éen baan goed schoon.  We twijfelden erg tussen twee opties: snel een motel vinden, een paar uur slapen en dan bij daglicht doorrijden of, doorrijden in de nacht.  We kozen voor de laatste optie, met de restrictie dat als de chauffeur te moe werd, we gewoon zouden stoppen om te slapen. We wisten dat  er in de nacht minder verkeer op de weg zou zijn en date r nog meer sneeuw in de voorspelling was.

Zodoende waren we tegen 08.00 compleet uitgewoond toen het daglicht zich liet zien. Met nog altijd zo’n drie uur rijden te gaan, besloten we wat warms te drinken bij een tankstation en we vielen bijna op de toonbank in slap.  

Daar gebeurde iets heel opmerkelijks. We bestelden onze drankjes in het Frans en wisselden nog wat uit over ‘kapot moe ‘zijn in het Frans tegen elkaar.  Bijzonder vreemd was het om vervolgens te meren dat we allebei wilden omschakelen naar het Engels, maar dat we daar allebei gewoon echt niet toe in staat waren!  Mijn tweelingziel zei tegen me dat hij niet eens kon denken in zijn eigen taal, het Engels.. hij was volledig aan het denken en spreken in het Frans. Ik snapte precies wat hij bedoelde, want ik had met hetzelfde bizarre fenomeen te kampen.  

Pas nadat we een paar passen hadden gelopen naar de auto, hadden we weer toegang tot het Engelstalige del van onze hersenen. We besloten dat het wel even welletjes was en doen onder een deken voor een uur slap, voordat we de laatste kilometers zouden gaan afleggen naar een echt bed!

Onze gezamenlijk conclusie, kort voordat we in horizontale positie ons hoofd op een echt kussen konden leggen was dat doorrijden door de nacht niet de beste keus was geweest. We hadden de keuze gemaakt gebaseerd op ‘angst voor de omstandigheden in de toekomst’ ( het weer en het verkeer) en we hadden daarbij de omstandigheden in het heden ( slaap nodig hebben) helemaal over het hoofd gezien. Die actie had al onze energie opgeslokt. .

Hebben we nu ( eindelijk) de les geleerd dat we ín het moment’ op onszelf moeten passen en dat we aandacht moeten besteden aan de signalen die ons lichaam ons geeft over wat we NU nodig hebben?  Wetend dat  ‘goede energie zijn’ ervoor zorgt dat je goede energie ontvangt? Tja…. Dat gaan we meemaken en ik zal er hier over schrijven.

MOOIE DAG

Een prachtige dag in Engeland.

Ik ben met mijn tweelingziel meegereden van Frankrijk naar Engeland om wat van zijn vrienden en familie te ontmoeten en om wat tijd met elkaar door te brengen, pratend over het vormgeven van ons leven.

Na twee dagen autorijden, waren we erg blij dat we de eerste dag in Engeland buiten konden doorbengen, met wat  wandelen en rondkijken in de omgeving rond het huis van zijn broer.

We begonnen in een nabij gelegen natuurreservaat met een wandeling. Ondanks de modderige omstandigheden was er een groep vrijwilligers bezig om een stuk van het bos flink uit te dunnen, om zo een betere leefomgeving te creeeen voor de vlinders. We stopten even om een praatje te maken met een van de werkers.  Hij vertelde ons dat hij ook wel eens in Frankrijk was geweest en er met veel plezier had rondgefietst.

We besloten om nog wat meer te zien van het landschap van Warwickshire en we kwamen uit bij een windmolen, met een mooi uitzicht over de heuvels en de velden rondom. Mijn tweelignziel vroeg zich af of het geen raar idée was om een Nederlandse een windmolen te laten zien. Maar ik vond het een lief en mooi exemplaar, volkomen anders dan de types die er in Nederland staan.

We ontdekten dat er een man bezig was om de wieken van de molen handmatig te draaien, voor onderhoud. Hij had een ladder geplaatst in het gat naar boven toe. Mijn nieuwsgierigheid was uiteraard meteen gewekt en ik vroeg me af of ik boven een kijkje zou kunnen namen.  Ik vroeg het aan de man.

Hij begreep wel dat ik dat graag wilde, maar helaas  ‘health & safety’ ( veiligheidregels) ….. Deze wens zou niet in vervulling gaan. Maar het was wel het begin van een gesprek en de man vertelde ons over zijn onderhoudswerkzaamheden aan de molen. Toen hij zei dat hij het al 30 jaar deed, dacht ik onmiddelijk:”Nou, dan zal hij de omgeving ook wel op zijn duimpje kennen, mogelijk heeft hij een paar goede tips waar we de middag leuk door kunnen brengen? “

Hij vertelde ons da er een watermolen vlakbij was, die leuk was om te bekijken en waar ook wat gedronken kon worden. Aangemoedigd door de man’s enthousiasme en kennis, informeerde mijn tweelingziel naar meer info over de kerk die hij in de verte zag liggen. Het bleek om een fraai oud Saksisch kerkje te gaan en de man vertelde hoe je er kon komen. Hij waarschuwde ons echter wel, dat de kerk dicht zou zijn, want uit veiligheidsoverwegingen wordt  alles overal afgesloten tegenwoordig.

We gingen naar het kerkje, al was het maar om de buitenkant van dichtbij te bekijken.  Onder het motto:”je weet nooit” probeerden we toch even de deur…. En…. Hij was open!  We lachten er allebei om  dat we toch de mogelijkheid hadden gekregen nu om ook even binnen te kijken.

In dit lieflijke kerkje zagen we onder meer een imposante graftombe en nog een paar interessante  bustes. Vlakbij, op een tafel, ontdekte ik een aantal brochures en ik keek er wat in, om te zien of er iets bij was wat me trok. Er was een tijdschrift bij dat mijn aandacht trok vanweg een paar koppen die erg passen bij de thema's waar wij mee bezig zijn:”Hoe maak je je geest vrij’en ‘hoe verbeter je je leven, laat je licht schijnen’, zonder religieuzes ondertoon.

Ik liet aan mijn tweelingziel zien, wat ik had gevonden. Hij ontdekte dat het tijdschrift werd gemaakt door eeen dame die slechts een paar kilometer verderop woont.  We besloten dit alles goed in ons op te nemen en er later nog eens meer over op te zoeken op internet.
http://www.mosaic-lifestyle.com/
Vervolgens gingen we naar de watermolen die ons was aangeraden. Mijn tweelingziel bekende me dat hij eerder die dag zich had herinnert dat hij wel eens bij een watermolen hier in de buurt was geweest die hij me best had willen laten zien. Maar helaas wist hij zo niet meer waar die watermolen zich bevond.  Dus, hij was enigszins beduusd toen de locatie van de molen hem op een presenteerblaadje werd aangereikt.

Is dat echt zo verrassend? Het Universum reageert  toch graag om je te geven wat je nodig hebt?  Dit is daar weer een fraai voorbeeld van, zou ik zeggen!

De molen zelf bleek verkocht te zijn en gesloten voor het publiek. Maar in de schuur was inderdaad een centrum ingericht waar we wat konden drinken, praten en lichen in een goede sfeer.

Voordat we naar huis gingen, lieten we de hond nog even uit in het natuurpark van die morgen, tegen de klok in ditmaal.  De vrijwiligers waren er nog steeds bezig met hun werk.  De man die we eerder die dag hadden gesproken herkende ons ook nog. Hij vertrouwde ons toe dat sinds hij met ons had gesproken over zijn fietscvakantie in Frankrijk, hij eigenlijk de hele middag daaraan had teruggedacht.

Een mooie dag, vol kleine cadeautjes.

OPVALLEND?

De realiteit……

Ik heb een wonderlijke week meegemaakt met de realiteit. Er was een divers palet aan ervaringen van ‘heel gewoon’ via  ‘opvallend’ tot ‘bizar’. Deze labels zijn niet zo bijzonder. In iedere week gebeuren er veel  dingen die heel normaal zijn én opvallende dingen en regelmatig ook wel bizarre dingen. 

Deze week leek het wel of het allemaal op zijn kop stond, binnenstebuiten werd gekeerd of omgekeerd werd afgespeeld.  Hele gewone dingen, zoals ontbijten  aan een tafel, voelde ineens surrealistisch.  Opvallende dingen, zoals mijn lunch buiten eten in de zon, in een T-shirt op 29 december, voelde simpelweg gewoon goed. En een paar hele bijzondere magische momenten waar tweelingziel energie te voelen was, voelden zo natuurlijk aan…..

Mijn tweelingziel en ik hadden 5 dagen om samen door te brengen. Het was onze eerste keer samen waarbij geen van ons beiden de klok in het oog hoefde te houden of iets anders moest gaan doen. Het was een magisch kerstcadeau en een echte mijlpaal in onze relatie: ongelimiteerd samenzijn in de realiteit.

Tot nu toe hadden we ongeveer 20 uur doorgebracht in elkaar gezelschap in de afgelopen 8 maanden, sinds die dag in mei waarop we overspoeld waren door een gevoel van intense liefde.  We hadden elkaar wel, ieder, zo’n 600 pagina’s tekst ge-e-maild , verbonden op een zielsniveau. Maar nu ondervonden we eindelijk voor het eerst hoe het is om met heel ons wezen bij elkaar te zijn de hele dag.

We moesten onszelf en elkaar wel af en toe even knijpen en we hadden allebei te kampen met moeilijkheden om de realiteit echt te voelen als echt.  

Mijn tweelingziel zei een paar keer dat in een tweelingziel relatie alles omgekeerd lijkt te verlopen. Normaal gesproken ontmoeten twee mensen elkaar en bouwen verbondenheid en intimiteit op door hele gewone activiteiten samen te doen.

Maar ja, wij voelden al meteen dat we elkaar ‘kenden’ op ziels niveau. We hadden een paar hele magische spirituele energetische verbonden momenten gehad, door elkaar aan te kijken of door een eenvoudige aanraking….. zo intens dichtbij en verbonden als onze zielen zich met elkaar verbinden……

Met dit als startpunt, moesten we een weg zien te vinden richting ‘samen eten’, ‘de honden uitlaten’… hele normale dingen die ineens heel apart aanvoelen.  Mijn tweelingziel grapte dat wij, terugwerkend , elkaar waarschijnlijk volgende week zullen gaan ontmoeten.

Normaal gesproken komt er altijd wel wat verlegenheid kijken bij logeren bij iemand anders voor de eerste keer en aanpassing aan elkaars energie.  Een zeker ongemakkelijk gevoel  daarbij is dan eigenlijk heel normaal.  Maar hier was ik zo ongelooflijk snel op mijn gemak en had ik geen enkele noodzaak om me aan te passen aan zijn energie. ( Niet zo vreemd, want we voelen dat we in dezelfde frequentie trillen, dus zijn energie si ook mijn energie….) . Het voelde zo ongelooflijk normaal om samen te zijn, dat juist dat weer als heel opvallend op me over kwam. .

Na een dag of twee was ik het spoor helemaal bijster als het ging om ‘bizar’ en ‘normaal’ en ik besloot het maar gewoon over me heen te latent e komen en te genieten van ieder moment.

Er was echter een moment, na deze 5 dagen, waarop ik toch nog ever opkeek van mijn gevoel. Ik had 5 dagen lang in het Engels gepraat. Dat was eigenlijk opvallend simpel gegaan, zeker gezien het feit dat ik Nederlands ben en nooit eerder hele dagen Engels heb gesproken.  Maar  toen ik na vijf dagen weer wat in het Nederlands ging vertellen,  merkte ik dat ik woordvindingsproblemen had in het Nederlands!! Typisch!

Voorlopige conclusie:

Er is veel plezier te beleven wanneer gewone dingen ineens bijzonder worden en bizarre dingen heel gewoon zijn!