Het was een
heerlijke dag geweest waarop we ’s middags lekker even naar het strand waren
geweest. Ik had in het zonnetje gelegen met een goed boek vol aansprekende
lessen over bewust leven in dit Universum. Zo las ik een heel hoofdstuk over de
aanbeveling om aan anderen te geven wat je zelf graag wilt hebben. Zend =
ontvang verpakt in woorden die op papier zo vanzelfsprekend kunnen lijken……
Het bleek tijd
voor wat praktijkonderwijs op de volgende locatie van mijn eigen
Universum: een supermarkt in de Algarve,
waar we een paar dingen gingen kopen die we nog misten: koffie, jam , chocolade
en melk.
Geheel gefocust
op het aanschaffen van deze boodschapjes, liep ik van de ingang, door de hal
richting de toegangspoortjes in de supermarkt. De dame die mijn aandacht vroeg
voor een inzamelingsactie voor het goede doel, bedankte ik vriendelijke doch
beslist. Ik was op een afgebakende missie.
De dame benaderde
vervolgens Richard, die achter me liep,
met de vraag of hij wellicht wat etenswaren wilde kopen om te doneren
aan het goede doel. Hij nam de plastic zak graag aan om aan dat verzoek te
voldoen en meende vervolgens dat een boodschappenmandje dan wel nodig was.
Terwijl hij rustig
rijst en pasta en tomatensaus ging uitzoeken, merkte ik dat er een enorme
innerlijke storm opstak in mij.
Dit was ongeveer de
innerlijke dialoog die ik met mijzelf aanging, staande tussen twee enorme
supermarktvriezers:
B:” He, wat
gebeurt hier?”
A:” Dingen
weggeven aan mensen die het nodig hebben is aanbevelenswaardig als je bewust en
vrij wilt leven. “
B:” Ja, da’s
mooi, maar ik wil het helemaal niet.”
A:” Vasthouden
aan iets ( zoals geld) vanuit de
angstige gedachte dat je er zelf niet genoeg van hebt, is vragen om
moeilijkheden… zend = ontvang….. dus als je de boodschap afgeeft dat je ergens
niet genoeg van hebt… dan is dat precies wat je ook krijgt….. te weinig
daarvan!”
B:” Ja, da’s
allemaal mooi, maar je vergeet erbij te zeggen dat je het wel moet menen. Als
je het alleen maar doet omdat het theoretisch zo heilzaam is… dan telt het
niet!!!!”
A:” Tja, helemaal
waar. Dus is het zaak om het ook te menen. Geef opgewekt”
B:” Lekker is
tie. Opgewekt!!! Het enige wat in mij opgewekt is een razende emotionele storm
en innerlijk conflict. Het enige wat ik wil is WEG HIER en dit achter me
laten!”
De hele interne
conversatie duurde zeker 10 minuten, dus er was een hoop herhaling van zetten,
waarin een deel van mij het aanbevelenswaardige benadrukte en een ander deel er
alleen maar afstand van wilde nemen.
Ik beslechtte het
debat toen het echt een onaangename herhaling van zetten werd met het besluit
om er op dat moment er verder zo min mogelijk ( stormachtige) energie in te
steken. Als voorlopige uitweg, stelde
ik vast dat het helemaal niet mijn
transactie was en dat het Richard was die welgemeend en opgewekt aan het goede
doel gaf. Naar de kassa, betalen en wegwezen. Zand erover.
Niet dat het zo
werkt in dit uiterst leerzame Universum ;-), maar het zette me in ieder geval
in weer in beweging.
Richard had de
mand gevuld en was klaar om af te rekenen. Hij vroeg of ik nog chocolade wilde
uitzoeken, maar ik gaf aan dat ik genoeg had van het winkelen en de winkel
wilde verlaten.
De supermarkt
bleek over twee types kassas te beschikken: met een caissière en zelfservice.
Veruit de rustigste kassa’s waren de zelfservice kassa’s en het leek Richard
een goed idee om daar gebruik van te maken.
Mij niet echt.
Kun je bij een caissière nog je vingers in je oren steken en doof en blind
betalen… bij een zelf service kassa mag je ieder boodschapje stuk voor stuk langs
vele zintuigen laten glijden: je ziet
ieder item bij het scannen, de prijs verschijnt groot voor je op een scherm en
wordt voor alle duidelijkheid ook nog eens voorgelezen door een computerstem.
Alles wat ik
helemaal niet wilde weten, werd me weinig subtiel voorgeschoteld in een uiterst
traag proces, alle hoeveelheden en prijzen.
Richard had
uiteraard wel door dat mijn energie totaal omgeslagen was. Ik vertelde hem dat
ik iets met mezelf uit te knobbelen had en dat details, indien nodig, op een
later moment wel zouden volgen.
In de avond bleef
het me bezighouden waar de crux van het probleem nou zat en hoe ik dit dilemma
nou op een rustige weloverwogen manier op kon lossen. Wat viel hier te leren?
Waarom veroorzaakte dit zo’n enorme innerlijke storm?
Ja, ik had het
niet zelf bedacht en ja, er was geen overleg over geweest, dus ja, dat
versoepelt de zaken niet. En ja, ik heb nog aan vertrouwen te winnen als het
gaat om geldstromen. Maar op beide typen uitdagingen heb ik op de meeste momenten toch evenwichtiger reacties in huis dan
dit.. dus wat maakt dit nou zo anders?
Zoals zo vaak,
kwam de oplossing de volgende morgen.
Ik vertelde
Richard over het voorval en dat het me ook in die ochtend nog steeds bezig
hield zonder dat ik het passend kon krijgen. En dat ik tot overmaat van weinig
vreugde, het mezelf nog eens extra lastig maakte door mezelf als waardeloos te
labelen omdat ik niet opgewekt wat weg kon geven.
Richard nam het
allemaal niet zo zwaar en vertelde met een vriendelijke lach dat hij wel
doorhad dat het een ernstige storm was, omdat ik mezelf tijdens de
shopactie de chocolade had ontzegd!
Daar viel het
kwartje bij mij, waarom mijn innerlijke kompas ergens tussen rijst en pasta
volkomen op tilt was geslagen. Waarom mijn bewustzijn me alle details rond het
aantal producten en hun prijs zo minutieus had voorgeschoteld voor mijn
onwelwillende (geestes-)oog. Ik had de vraag gesteld dat ik wilde weten wat ik
van deze transactie en het schijnbare conflict kon leren, en dit maakte deel uit van het antwoord! (
Zend = ontvang)
Wat was het dat
ik niet wilde zien? De waarde? Was het te duur? Het was peanuts vergeleken bij
wat we eerder die dag aan boodschappen op de markt hadden uitgegeven.
Opeens zag ik
het, toen ik het omdraaide. Het had van doen met ‘ waarde’, maar dan omgekeerd.
Representeren
rijst, pasta en tomatensaus voor mij het goede leven? Ze maken zeker deel uit
van mijn leven, maar als ik nou iets zou uitkiezen wat de geneugten van het
leven weergeeft voor mij….. dan trakteer
ik mezelf toch liever op zoiets als een fijn stukje chocolade.
Daar kwam ik bij
het oog van deze storm, dat deze kwestie een extra lading gaf. Ik had niet een bijdrage gegeven aan iets wat
ik voor mezelf zou uitkiezen als waardevol!
Dat besef loste
de schijnbare tegenstelling op! A had een goed punt en B had ook een goed punt
en er was een manier om ze te verenigen!
Ik stelde dan ook
aan Richard voor om wat ik mezelf ontzegd had, te gaan kopen, in tweevoud. Een
doosje chocolade voor onszelf en eentje om te doneren.
Die middag kon
die resolutie meteen in uitvoering gebracht worden, want we stopten bij de Lidl
voor een boodschapje en daar stonden weer mensen van de inzamelactie bij de
ingang.
Ditmaal wel
beiden opgewekt, doneerden we chocolade en koffie.
Is het verhaal
daarmee verteld? Wellicht…
Maar bij aankomst
in ons nieuwe HelpX adres waar we twee weken op het huis en de dieren passen,
troffen we (tegen de verwachting in) een speciaal voor ons rijk gevulde
koelkast met allerlei verse groenten en een rijk gevulde provisiekast aan met
allerlei lekkere producten.
Toeval? Het is
ons wel toegevallen en we zijn er zeer blij mee! Dank je wel, voor die gift aan
ons!
