IN DE VERKEERDE FILM

Richard en ik bespraken onze plannen voor die zaterdag, vlak na het wakker worden.  

Ik vertelde hem dat ik van plan was om er zelf even opuit te gaan. Toen hij me vroeg wat ik in gedachten had , wist ik dat nog niet zo precies. Toch kon ik al snel  met enige nadruk melden:” Waar ik echt behoefte aan heb is een fijne lange wandeling in de natuur, in mijn eentje.”

Toen ik daarna de gordijnen opende, zag ik de regen met bakken uit de lucht vallen. Ik betwijfelde meteen of een wandeling dan wel zo aangenaam zou zijn en ik overwoog andere opties.  Ik voegde zelfs het woord ‘ zinvol’ toe aan de mix.  Het moest toch mogelijk zijn om mijn wens, om er zelf op uit te gaan, te combineren met andere dingen waar behoefte aan was.

Ik bedacht dat ik wel wat boodschappen kon gaan halen. En omdat ik dan toch al een heel eind op streek was, kon ik meteen wel even doorrijden naar de stad om daar navraag te doen naar opties om onze internetverbinding op orde te krijgen.

Ik vond het al met al een zeer efficiënte manier om er even op uit te trekken op deze regenachtige dag.
Ik weet nu… dat was het niet. Opnieuw stond een zeer educatieve tuimelvlucht op het punt te beginnen.

Het vertrek in de auto verliep nog prima. Ik zong mee met de radio, was vrolijk omdat ik me lekker droog verplaatste door de regen en arriveerde met een grote glimlach in de stad. Ik parkeerde de auto fluitend bij het treinstation omdat ik wist dat de winkel waar ik naar onderweg was zich daar bevond.

Ik keek rond, maar het bord van de Orange winkel was niet aan de gevel waar ik het verwachtte. Ik was er zeker van dat in de buurt moest zijn, dus ik ging op mijn missie om de gevels in de buurt te bestuderen.  

Gedurende een nanoseconde vroeg ik me af of het misschien een goed idee was om navraag te doen in de bar, maar ik verwierp die gedachte. Als het hier ergens was dan kon ik het toch zeker zelf wel vinden!

Ruim vijftien minuten later druppelde de regen van mijn jas en broek alsnog op de deurmat van de bar waar ik uiteindelijk toch maar even navraag ging doen naar de locatie van de Orange winkel.  De winkel had er inderdaad gezeten, werd me verteld, maar bevond zich nu aan de andere kant van de stad, bij de Hyper U.

Ik gaf mezelf op mijn kop, omdat ik het juiste adres niet eerst had opgezocht, zodat ik me nu zeiknat, totaal op de verkeerde plek bevond.  Toch moest ik ook wel even glimlachen toen ik me bedacht dat ik wel mijn solo-wandeling had gehad. Ook al moest ik meteen toegeven dat de lege natte straten en treurige gebouwen van deze wijk niet voldeden aan mijn beschrijving van ‘ in de natuur’ . 

Heel eventjes overwoog ik om de Orange winkel helemaal niet te bezoeken. Maar ik besloot:” Nu ik hier toch ben, kan ik er maar beter gewoon even naartoe gaan.”

Ik reed dwars door het stadshart, onderweg naar de Hyper U en ik had onmiddellijk spijt van de beslissing om dit door te zetten. Het was zo verschrikkelijk druk op de wegen dat het wel een Nederlandse stad leek op zaterdagmiddag.  En geloof me, ik heb nog nooit het verkeer in deze Franse stad zo druk gezien dat het in de verste verte ook maar iets leek op een Nederlandse verkeerstafereel.  Ik voelde me een actrice in de verkeerde film.  

Ik bereikte Hyper U’s parkeerplaats, vond een plekje voor de auto en vond de Orange winkel in de hal van de winkel.  Ik ging naar binnen en vroeg naar goedkope en simpele oplossingen voor ons probleem met de internetconnectie.  Helaas was de enige simpele oplossing bepaald niet goedkoop, dus ik verliet de winkel alweer snel.

Voorbijlopend aan de ingang van de Hyper U, herinnerde ik me dat ik ook nog boodschappen nodig had en ik vroeg me af of er misschien aardige aanbiedingen zouden zijn.  Ik stapte met gemak over mijn weerzin voor de drukte in de winkel heen en liep door de gangpaden.  

Er was geen promotie  te bedenken die mij zo zou interesseren dat ik in deze veel-te-drukke-winkel met veel teveel spullen-die- ik- absoluut- niet- nodig had wilde blijven. Alles wat ik zag gaf alleen maar voeding aan de wens om zo snel mogelijk, zo veel mogelijk afstand tussen mij en de winkel te laten.

Omdat ik nu echt wel mijn tax had bereikt, boog ik af naar de eerste de beste kassa die ik kon vinden, om daar langs de rij te schuiven richting uitgang.

De klanten in de rij hadden er geen bezwaar tegen om mij te laten passeren. Het was de kassamedewerkster van Hyper U die mij in het Frans, vrij letterlijk, toeriep dat ik me op de verkeerde plek bevond! Ze wees me aan dat ik rechtsomkeert moest maken en dan door de hele winkel terug moest lopen om daar de uitgang te nemen voor mensen zonder aankoop.

Ik hoorde haar en begreep haar uitstekend, maar zo dicht bij de uitgang had ik absoluut geen behoefte om de hele winkel nog een keer te zien. Dus acteerde ik mijn beste versie van de buitenlander die nauwelijks Frans praat en ik wenste haar ook een fijne middag toe.  Ik remde daarbij niet af en hield mijn ogen gefocust op de deur.

Ik keerde terug naar Richard ( zelfs met een paar tassen vol boodschappen die ik onderweg bij elkaar had geshopt) in een staat die wij omschrijven als “ gecrasht in het maïsveld”.

Ik voelde me miserabel, moe en uitgewoond, zonder een duidelijke aanwijzing over wat nou deze mentale turbulentie en emotionele noodlanding had veroorzaakt.  Richard was zo lief om me gewoon alleen maar even vast te houden, me rustig aan te kijken en me een paar vragen te stellen over wat dit nou had veroorzaakt.

Ik traceerde het terug naar het moment waarop ik ‘ s morgens had gezegd”  Ik heb behoefte aan een wandeling in de natuur, alleen” waarna ik vervolgens erop uit ging om een rol te spleen in een complete andere film.  Ik ging naar de drukste stad die ik in de hele omtrek kon vinden, waar bijna geen enkel krietseltje groen of natuur te bekennen was. De mensen op de set van die film waren zo aardig om me te wijzen op wat ik allang had aangevoeld:” Je bent op de verkeerde plek!” . Soms voegden ze er zelf behulpzaam aan toe:” Wat jij zoekt is niet hier te vinden.”

Dank je wel, Universum, voor je humoristische demonstratie dat ik er zelf voor koos om in de verkeerde film meet e spleen ( ook al voelde het op het moment zelf niet zo lollig aan) !

Toegeven dat ik moedwillig en opzettelijk in de tegenovergestelde richting van mijn eigen aanwijzingen was gegaan, gaf me weer brandstof om het maïsveld van de mentale noodlanding achter me te laten en weer zin te hebben in nog een rondje ‘ vliegen’ .

Ik ben er zo zeker van dat als ik die wandeling gewoon gemaakt had, ‘ s morgens….....
Als ik had geluisterd naar wat ik werkelijk zei dat ik nodig had, ondanks de mogelijke nadelen van de nattigheid.....
Als ik had opgelet en een uurtje had geïnvesteerd in de wandeling, tegemoetkomend aan mijn behoefte aan het alleen zijn in de natuur.....
Ik zou naderhand iedere stad in hebben kunne gaan, iedere winkel, voor ieder doel en ik zou er de lol van ingezien hebben. Ik zou het waarschijnlijk in minder tijd hebben gedaan, zonder de ergernis over het verkeer en het gevoel in de verkeerde film te zitten.