Waarom kiezen mensen ervoor om iets te doen?
Dit is een boeiende vraag die de laatste tijd regelmatig
naar voren komt.
Maandag bijvoorbeeld, was ik bezig om een tegelvloer te
reinigen op de knieën. Ik vroeg mezelf daarbij hardop af:” Wat bezielt me toch om
dit te doen?”
Mijn rug deed zeer en mijn armen waren moe geworden van het
dragen van mijn gewicht rondkruipend op een verschrikkelijk koude vloer. Noch
de vloer, noch de viezigheid die er vanaf kwam,
waren van mij. Het is ook niet te verwachten dat ik veel tijd zal
besteden op deze keukenvloer als onderdeel van mijn huishouden. Ik realiseerde
me dat bijzonder goed, tijdens het schoonmaken van de allerlaatste acht tegels
en ik bekeek mijzelf plotseling van een afstandje.
Ik voelde dat ik iets miste.
Mijn energie was verdwenen, net als mijn motivatie voor de taak. Ik had
er absoluut geen plezier meer in. Ik had
niet meer signalen nodig om te merken dat er duidelijk iets miste en ik vroeg me af wat het zou kunnen
zijn.
Ik stopte met schoonmaken nadat ik de vloer had afgemaakt.
Tijdens de lunchpauze zei ik hardop:” Ik zou graag willen weten wat het is wat ik hier nu mis.”
Ik sprak erover met Richard en ik voegde er een paar suggesties aan toe over wat het mogelijk zou kunnen zijn. Daar zei ik wel meteen bij, dat ik zeker wist dat al die dingen wel in de juiste richting wezen, maar uiteindelijk niet de kern van het probleem waren.
Tijdens de lunchpauze zei ik hardop:” Ik zou graag willen weten wat het is wat ik hier nu mis.”
Ik sprak erover met Richard en ik voegde er een paar suggesties aan toe over wat het mogelijk zou kunnen zijn. Daar zei ik wel meteen bij, dat ik zeker wist dat al die dingen wel in de juiste richting wezen, maar uiteindelijk niet de kern van het probleem waren.
Het was tijdens de siësta van 5 minuten dat het echte
antwoord me duidelijk werd.
Ik realiseerde me plotseling dat een deel van mijn motivatie
om mee te helpen met het klaarmaken van het huis voor verhuur, ermee te maken
had dat de mogelijkheid bood om te praten over onze plannen voor de toekomst.
Maar vanwege allerlei praktische redenen hadden we al een paar uur in
verschillende ruimtes gewerkt en op die manier was een belangrijk onderdeel van
mijn motivatie ondergesneeuwd geraakt.
In dezelfde minuut dat ik aan mezelf toegaf dat dit de basis was van mijn motivatieprobleem,
voelde ik mijn energie weer stromen. Ik
vertelde Richard vervolgens dat ik graag tijd wilde vrijmaken in de komende
dagen om over onze plannen te praten. Toen daarbij bleek dat hij dezelfde wens
had, was mijn motivatie om eerst nog een paar uur te investeren in het
klaarmaken van het huis, weer volop present.
Wonderbaarlijk, hoe dit werkt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten