CONSTRUCTIEVE INSPIRATIE

Zaterdag avond begonnen we aan een project voor een vriendin, die haar restaurant aan het omvormen is tot een Jamaicaans restaurant.

We hadden wat herbruikbare materialen uit de schuur bij elkaar gezocht en in de winkel nog wat extra benodigdheden gekocht.
Voordat we naar bed gingen, speelden we een uur lang wat met de verzamelde spullen om te zien hoe het een dak van een tropische strandhut kon worden: mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We vielen later in slap met diverse kwesties in ons hoofd die te maken hadden met de vraag:‘ Hoe kan het gemaakt worden, vooral de driehoekige onderdelen van het geheel’ ?

In de ochtend deelden we onze invallen.
Richard vertelde dat hij dacht aan het creëren van een bepaald soort bouten.
Ik vond  mijn inspiratie in de padvinderswereld. Scouts kunnen allerlei constructies maken door met touw verbindingen te maken.
Ik slikte deze oplossing bijna in, omdat dit wellicht ‘ te simpel’ zou zijn. Maar ik besloot het toch te vertellen, zodat het in ieder geval als optie beschikbaar zou zijn.

Richard ging zich even douche en ik had nog altijd het onderwerp losjes in mijn gedachten.
Ik merkte dat mijn ‘ blik’ uitkwam bij een voorwerp in de kamer. Ik was het niet echt aan het ‘ bekijken’ met volle aandacht. Het was meer dat mijn ogen die kant op staarden en ik me daarvan bewust was.

Het was niet het type voorwerp waar ik normaal gesproken ’ s ochtends uitgebreid naar kijk.  Het was een mini-droogrekje voor sokken en ondergoed.

Toen ik me realiseerde waar ik naar keek, had ik mijn hoofd kunnen draaien. Ik had kunnen beslissen dat het tijd was om een kopje thee te zetten….. In plaats daarvan vroeg ik me af:” Waarom trekt dit voorwerp op dit moment mijn aandacht?”
Deze vraag leverde me de ‘ grappige’ gedachte op dat dit voorwerp wellicht een aanknopingspunt bood voor de te maken constructie.  Zou het in elkaar gezet kunnen worden met wasknijpers? Ha, ha..... waarom niet?

Ik bekeek het object met meer interesse en aandacht en liet mijn gedachten spelen met het hele ding. In mijn achterhoofd relateerde ik de kenmerken van dit ding aan de  driehoekvormige aspecten  van de strandhut dakconstructie.

Terwijl ik nieuwsgierig wat naar de essentie van dit wasrek, viel plotseling het kwartje!  Deze plastic constructie was gemaakt van een vierkante basis die was opgehangen aan ‘ touwen’ . Laat dat nou precies een simpele manier zijn om de vorm te creëren waar we naar op zoek waren! Het plan was immers al om de constructie aan het plafond op te hangen. Dit was een prima methode!

Eureka!

Richard was nog niet eens droog van de douche, of ik had hem al verteld dat ik inspiratie had gekregen in de afgelopen paar minuten. Toen ik hem het idee had uitgelegd, werd hij er ook enthousiast over en we besloten dit idee ten uitvoer te brengen.

We hadden enorm  veel plezier  om hier samen aan te werken. Niet in de laatste plaats omdat het zo’n fantastisch voorbeeld is van hoe de Wet van de Aantrekkingskracht ( zend = ontvang) werkt in de dagelijkse dag.  

• Wij hadden onze wens geuit om oplossingen te vinden.
• I had mijn suggesties gedeeld.
• Richard had zijn suggesties gedeeld.
• Het Universum bracht nog meer suggesties, via ons bewustzijn.

Wat een mooi voorbeeld van samenwerking!

We hadden zoveel plezier in het creatieve proces en we zijn erg blij met het resultaat to zover.  Het voldoet precies aan de wensen die we hadden geuit:  mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We demonteerden de constructie, namen het mee naar het restaurant en hielpen daar een paar uur met stuken en verven.  Als de eetzaal binnenkort zover klaar is, zullen we de constructie ter plekke ophangen en afmaken.

Inspiratie in actie, fantastisch!