Het is fascinerend
om te zien dat simpele dingen zo moeilijk kunnen lijken! Vragen om iets wat ik
wil, bijvoorbeeld, behoort tot de ingewikkeldste uitdagingen in mijn beleving.
Maar, ik heb besloten dat de regels die ik heb opgepikt tijdens mijn leven niet
in steen gebeiteld zijn, maar uitgehakt, bijgewerkt, bijgevijld en gepolijst
kunnen worden!
Op zondag waren
we naar een feestje waar een band speelde. Aan iedereen was gevraagd om wat te
eten mee te nemen. Met onze kom rijstsalade en gevulde tomaatjes wandelden we de zaal in. We verwachtten
eerlijk gezegd de Franse manier van doen waarbij iedereen zijn bijdrage op een
grote tafel zet, zodat iedereen vervolgens van het hele aanbod wat kan kiezen.
In dit geval
hadden de voornamelijk Engelse aanwezigen zich opgedeeld in verspreide groepjes
en aten ze het hun eigen meegebrachte eten dat voor hun neus stond en spraken
ze met de mensen die ze al kenden.
Nadat we ons eten
hadden gehad ( en gedeeld met onze tafelgenoten) begon de band te spelen. Wij vonden een mooi plekje in de zaal waar we de
muzikanten goed konden zien en horen.
Terwijl ik daar
stond, werd ik me langzaam maar zeker bewust van een enorme, pas half opgegeten
chocoladetaart. In de tijd die het de
band koste om drie nummers te spelen, werd de taart het onderwerp van een dialoog
die ik met mezelf had.
“ I zou graag een
stukje proeven.... MAAR....” .en dat word was het begin van een hele lijst
bezwaren:
- “ De mensen delen hun eten vanavond zo te zien niet.”
- “ Ik ken die mensen niet, zij kennen mij ook niet.”
- “Iedereen luistert nu naar de band.... geen tijd voor ’ eten’ .”
- “ Als ik wat zou vragen (zeeeeer onwaarschijnlijk, uiteraard) hoe krijg ik dan hun aandacht boven het geluid van de band uit?”
- “ Het is nogal een gesloten cirkel van mensen … wiens taart is het eigenlijk?”
- “ Ik ben Nederlandse ( een wereldburger die toch al bekend staat als veel te direct in het buitenland) , zij zijn Engels.. wat zullen ze wel niet denken?”
Tijdens de
volgende twee nummer s van de band, zag ik dat er twee stukken taart werden gegeven
aan een paar Engelsen aan een andere tafel. Mijn zin in een stukje groeide per
seconde.
Ik dacht aan mijn
bezwarenlijst en besloot dat er eigenlijk weinig op het spel stond, als ik om
een stukje zou vragen.
Op dat moment had
ik geen chocoladetaart en het ergste wat er kon gebeuren was dat ik na afloop
nog steeds geen chocoladetaart zou hebben, als ze ‘ nee’ zouden zeggen. Het
eindresultaat zou dan niet echt verschillen van de huidige stand van zaken.
En inderdaad, ik
ken die mensen niet. Dat is meteen een
voordeel, want de kans dat ik ze ooit weer zie is vrij klein. Dus zelfs als ze me maar een raar direct mens
vinden (typisch Nederlands J ), dan is er geen waardevolle relatie
onherstelbaar beschadigd.
Dus, besloot ik
mijn moed bij elkaar te rapen. Met een vette glimlach sprak ik de mensen in de
kring rond de taart aan om te zegen dat hij er zo aantrekkelijk uitzag dat ik
me afvroeg of ik er een stukje van kon proberen.
Binnen een minuut
na het stellen van mijn vraag, wist ik uit eigen ervaring dat de taart net zo
goed smaakte als hij eruit zag.
Daarbij kreeg ik
niet alleen het resultaat waar ik op gehoopt had: een tevreden knorrende maag en een bord met
wat overgebleven kruimels van een zalig stuk taart....
Ik had met dit experiment ook een fragment los gebeiteld van de steen waarin staat dat ergens om vragen een slechte zaak is. De bonus was dat het zien van het steengruis van deze actie me een nog intenser gevoel van tevredenheid gaf.
Zend = ontvang J
Geen opmerkingen:
Een reactie posten