OPGEWEKT IN DE SUPERMARKT

Het was een heerlijke dag geweest waarop we ’s middags lekker even naar het strand waren geweest. Ik had in het zonnetje gelegen met een goed boek vol aansprekende lessen over bewust leven in dit Universum. Zo las ik een heel hoofdstuk over de aanbeveling om aan anderen te geven wat je zelf graag wilt hebben. Zend = ontvang verpakt in woorden die op papier zo vanzelfsprekend kunnen lijken……

Het bleek tijd voor wat praktijkonderwijs op de volgende locatie van mijn eigen Universum:  een supermarkt in de Algarve, waar we een paar dingen gingen kopen die we nog misten: koffie, jam , chocolade en melk.

Geheel gefocust op het aanschaffen van deze boodschapjes, liep ik van de ingang, door de hal richting de toegangspoortjes in de supermarkt. De dame die mijn aandacht vroeg voor een inzamelingsactie voor het goede doel, bedankte ik vriendelijke doch beslist. Ik was op een afgebakende missie.

De dame benaderde vervolgens Richard, die achter me liep,  met de vraag of hij wellicht wat etenswaren wilde kopen om te doneren aan het goede doel. Hij nam de plastic zak graag aan om aan dat verzoek te voldoen en meende vervolgens dat een boodschappenmandje dan wel nodig was.

Terwijl hij rustig rijst en pasta en tomatensaus ging uitzoeken, merkte ik dat er een enorme innerlijke storm opstak in mij.

Dit was ongeveer de innerlijke dialoog die ik met mijzelf aanging, staande tussen twee enorme supermarktvriezers:

B:” He, wat gebeurt hier?”

A:” Dingen weggeven aan mensen die het nodig hebben is aanbevelenswaardig als je bewust en vrij wilt leven. “

B:” Ja, da’s mooi, maar ik wil het helemaal niet.”

A:” Vasthouden aan iets  ( zoals geld) vanuit de angstige gedachte dat je er zelf niet genoeg van hebt, is vragen om moeilijkheden… zend = ontvang….. dus als je de boodschap afgeeft dat je ergens niet genoeg van hebt… dan is dat precies wat je ook krijgt….. te weinig daarvan!”

B:” Ja, da’s allemaal mooi, maar je vergeet erbij te zeggen dat je het wel moet menen. Als je het alleen maar doet omdat het theoretisch zo heilzaam is… dan telt het niet!!!!”

A:” Tja, helemaal waar. Dus is het zaak om het ook te menen. Geef opgewekt”

B:” Lekker is tie. Opgewekt!!! Het enige wat in mij opgewekt is een razende emotionele storm en innerlijk conflict. Het enige wat ik wil is WEG HIER en dit achter me laten!”

De hele interne conversatie duurde zeker 10 minuten, dus er was een hoop herhaling van zetten, waarin een deel van mij het aanbevelenswaardige benadrukte en een ander deel er alleen maar afstand van wilde nemen.

Ik beslechtte het debat toen het echt een onaangename herhaling van zetten werd met het besluit om er op dat moment er verder zo min mogelijk ( stormachtige) energie in te steken.  Als voorlopige uitweg, stelde ik  vast dat het helemaal niet mijn transactie was en dat het Richard was die welgemeend en opgewekt aan het goede doel gaf. Naar de kassa, betalen en wegwezen. Zand erover. 

Niet dat het zo werkt in dit uiterst leerzame Universum ;-), maar het zette me in ieder geval in weer in beweging.

Richard had de mand gevuld en was klaar om af te rekenen. Hij vroeg of ik nog chocolade wilde uitzoeken, maar ik gaf aan dat ik genoeg had van het winkelen en de winkel wilde verlaten.

De supermarkt bleek over twee types kassas te beschikken: met een caissière en zelfservice. Veruit de rustigste kassa’s waren de zelfservice kassa’s en het leek Richard een goed idee om daar gebruik van te maken.

Mij niet echt. Kun je bij een caissière nog je vingers in je oren steken en doof en blind betalen… bij een zelf service kassa mag je ieder boodschapje stuk voor stuk langs vele zintuigen laten glijden:  je ziet ieder item bij het scannen, de prijs verschijnt groot voor je op een scherm en wordt voor alle duidelijkheid ook nog eens voorgelezen door een computerstem.

Alles wat ik helemaal niet wilde weten, werd me weinig subtiel voorgeschoteld in een uiterst traag proces, alle hoeveelheden en prijzen.

Richard had uiteraard wel door dat mijn energie totaal omgeslagen was. Ik vertelde hem dat ik iets met mezelf uit te knobbelen had en dat details, indien nodig, op een later moment wel zouden volgen.

In de avond bleef het me bezighouden waar de crux van het probleem nou zat en hoe ik dit dilemma nou op een rustige weloverwogen manier op kon lossen. Wat viel hier te leren? Waarom veroorzaakte dit zo’n enorme innerlijke storm?

Ja, ik had het niet zelf bedacht en ja, er was geen overleg over geweest, dus ja, dat versoepelt de zaken niet. En ja, ik heb nog aan vertrouwen te winnen als het gaat om geldstromen. Maar op beide typen uitdagingen heb ik op de meeste  momenten toch evenwichtiger reacties in huis dan dit.. dus wat maakt dit nou zo anders?

Zoals zo vaak, kwam de oplossing de volgende morgen.

Ik vertelde Richard over het voorval en dat het me ook in die ochtend nog steeds bezig hield zonder dat ik het passend kon krijgen. En dat ik tot overmaat van weinig vreugde, het mezelf nog eens extra lastig maakte door mezelf als waardeloos te labelen omdat ik niet opgewekt wat weg kon geven.

Richard nam het allemaal niet zo zwaar en vertelde met een vriendelijke lach dat hij wel doorhad dat het een ernstige storm was, omdat ik mezelf tijdens de shopactie  de chocolade had ontzegd!

Daar viel het kwartje bij mij, waarom mijn innerlijke kompas ergens tussen rijst en pasta volkomen op tilt was geslagen. Waarom mijn bewustzijn me alle details rond het aantal producten en hun prijs zo minutieus had voorgeschoteld voor mijn onwelwillende (geestes-)oog. Ik had de vraag gesteld dat ik wilde weten wat ik van deze transactie en het schijnbare conflict kon leren,  en dit maakte deel uit van het antwoord! ( Zend = ontvang)

Wat was het dat ik niet wilde zien? De waarde? Was het te duur? Het was peanuts vergeleken bij wat we eerder die dag aan boodschappen op de markt hadden uitgegeven.

Opeens zag ik het, toen ik het omdraaide. Het had van doen met ‘ waarde’, maar dan omgekeerd.

Representeren rijst, pasta en tomatensaus voor mij het goede leven? Ze maken zeker deel uit van mijn leven, maar als ik nou iets zou uitkiezen wat de geneugten van het leven weergeeft voor mij….. dan  trakteer ik mezelf toch liever op zoiets als een fijn stukje chocolade.

Daar kwam ik bij het oog van deze storm, dat deze kwestie een extra lading gaf.  Ik had niet een bijdrage gegeven aan iets wat ik voor mezelf zou uitkiezen als waardevol!

Dat besef loste de schijnbare tegenstelling op! A had een goed punt en B had ook een goed punt en er was een manier om ze te verenigen!

Ik stelde dan ook aan Richard voor om wat ik mezelf ontzegd had, te gaan kopen, in tweevoud. Een doosje chocolade voor onszelf en eentje om te doneren.

Die middag kon die resolutie meteen in uitvoering gebracht worden, want we stopten bij de Lidl voor een boodschapje en daar stonden weer mensen van de inzamelactie bij de ingang.

Ditmaal wel beiden opgewekt, doneerden we chocolade en koffie.

Is het verhaal daarmee verteld? Wellicht…

Maar bij aankomst in ons nieuwe HelpX adres waar we twee weken op het huis en de dieren passen, troffen we (tegen de verwachting in) een speciaal voor ons rijk gevulde koelkast met allerlei verse groenten en een rijk gevulde provisiekast aan met allerlei lekkere producten.

Toeval? Het is ons wel toegevallen en we zijn er zeer blij mee! Dank je wel, voor die gift aan ons!

CONSTRUCTIEVE INSPIRATIE

Zaterdag avond begonnen we aan een project voor een vriendin, die haar restaurant aan het omvormen is tot een Jamaicaans restaurant.

We hadden wat herbruikbare materialen uit de schuur bij elkaar gezocht en in de winkel nog wat extra benodigdheden gekocht.
Voordat we naar bed gingen, speelden we een uur lang wat met de verzamelde spullen om te zien hoe het een dak van een tropische strandhut kon worden: mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We vielen later in slap met diverse kwesties in ons hoofd die te maken hadden met de vraag:‘ Hoe kan het gemaakt worden, vooral de driehoekige onderdelen van het geheel’ ?

In de ochtend deelden we onze invallen.
Richard vertelde dat hij dacht aan het creëren van een bepaald soort bouten.
Ik vond  mijn inspiratie in de padvinderswereld. Scouts kunnen allerlei constructies maken door met touw verbindingen te maken.
Ik slikte deze oplossing bijna in, omdat dit wellicht ‘ te simpel’ zou zijn. Maar ik besloot het toch te vertellen, zodat het in ieder geval als optie beschikbaar zou zijn.

Richard ging zich even douche en ik had nog altijd het onderwerp losjes in mijn gedachten.
Ik merkte dat mijn ‘ blik’ uitkwam bij een voorwerp in de kamer. Ik was het niet echt aan het ‘ bekijken’ met volle aandacht. Het was meer dat mijn ogen die kant op staarden en ik me daarvan bewust was.

Het was niet het type voorwerp waar ik normaal gesproken ’ s ochtends uitgebreid naar kijk.  Het was een mini-droogrekje voor sokken en ondergoed.

Toen ik me realiseerde waar ik naar keek, had ik mijn hoofd kunnen draaien. Ik had kunnen beslissen dat het tijd was om een kopje thee te zetten….. In plaats daarvan vroeg ik me af:” Waarom trekt dit voorwerp op dit moment mijn aandacht?”
Deze vraag leverde me de ‘ grappige’ gedachte op dat dit voorwerp wellicht een aanknopingspunt bood voor de te maken constructie.  Zou het in elkaar gezet kunnen worden met wasknijpers? Ha, ha..... waarom niet?

Ik bekeek het object met meer interesse en aandacht en liet mijn gedachten spelen met het hele ding. In mijn achterhoofd relateerde ik de kenmerken van dit ding aan de  driehoekvormige aspecten  van de strandhut dakconstructie.

Terwijl ik nieuwsgierig wat naar de essentie van dit wasrek, viel plotseling het kwartje!  Deze plastic constructie was gemaakt van een vierkante basis die was opgehangen aan ‘ touwen’ . Laat dat nou precies een simpele manier zijn om de vorm te creëren waar we naar op zoek waren! Het plan was immers al om de constructie aan het plafond op te hangen. Dit was een prima methode!

Eureka!

Richard was nog niet eens droog van de douche, of ik had hem al verteld dat ik inspiratie had gekregen in de afgelopen paar minuten. Toen ik hem het idee had uitgelegd, werd hij er ook enthousiast over en we besloten dit idee ten uitvoer te brengen.

We hadden enorm  veel plezier  om hier samen aan te werken. Niet in de laatste plaats omdat het zo’n fantastisch voorbeeld is van hoe de Wet van de Aantrekkingskracht ( zend = ontvang) werkt in de dagelijkse dag.  

• Wij hadden onze wens geuit om oplossingen te vinden.
• I had mijn suggesties gedeeld.
• Richard had zijn suggesties gedeeld.
• Het Universum bracht nog meer suggesties, via ons bewustzijn.

Wat een mooi voorbeeld van samenwerking!

We hadden zoveel plezier in het creatieve proces en we zijn erg blij met het resultaat to zover.  Het voldoet precies aan de wensen die we hadden geuit:  mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We demonteerden de constructie, namen het mee naar het restaurant en hielpen daar een paar uur met stuken en verven.  Als de eetzaal binnenkort zover klaar is, zullen we de constructie ter plekke ophangen en afmaken.

Inspiratie in actie, fantastisch!  

HOE KRIJG JE EEN ASTON MARTIN?

Dit is een korte, grappige, waargebeurde anekdote.

Toen Richard en ik ontdekten dat we tweelingzielen zijn, hebben we veel hierover gelezen in boeken en op websites.  Een van de dingen die we tegen kwamen, was dat je kennelijk informatieve over je tweelingziel met je meedraagt in je hart. …. Een beeld van hoe hij of zij eruit ziet in dit leven…. En andere gegevens.

Op een dag vertelde Richard me dat hij een favoriet automerk heeft, namelijk de Aston Martin.  Hij houd van deze snelle sportwagen voornamelijk omdat hij zo mooi gevormd is.  Hij is er zo’n groot fan van, dat hij afbeeldingen ervan gebruikt heeft op alle visieborden die hij de afgelopen jaren heeft gemaakt, erop vertrouwend dat dit helpt om je droom waar te maken.

Toen hij me dat vertelde, moest ik breeduit lachen en ik vertelde hem, in het Engels, waarom:

“Richard, weet je wel zeker dat je de spelling goed hebt, van Aston Martin? Het valt me namelijk op dat als jij het uitspreekt in het Engels met jouw Britse accent, het erg veel lijkt op hoe je mijn voornamen uitspreekt  ‘Esther Martine’.  Kan het zijn dat je hart altijd heeft geweten welk sportief, snel en fraai vormgegeven ‘item’ je wilde vinden op de pad… maar dat jij ( of was het het Universum????) de spelling niet helemaal goed had…….?”

MOOIE DAG

Een prachtige dag in Engeland.

Ik ben met mijn tweelingziel meegereden van Frankrijk naar Engeland om wat van zijn vrienden en familie te ontmoeten en om wat tijd met elkaar door te brengen, pratend over het vormgeven van ons leven.

Na twee dagen autorijden, waren we erg blij dat we de eerste dag in Engeland buiten konden doorbengen, met wat  wandelen en rondkijken in de omgeving rond het huis van zijn broer.

We begonnen in een nabij gelegen natuurreservaat met een wandeling. Ondanks de modderige omstandigheden was er een groep vrijwilligers bezig om een stuk van het bos flink uit te dunnen, om zo een betere leefomgeving te creeeen voor de vlinders. We stopten even om een praatje te maken met een van de werkers.  Hij vertelde ons dat hij ook wel eens in Frankrijk was geweest en er met veel plezier had rondgefietst.

We besloten om nog wat meer te zien van het landschap van Warwickshire en we kwamen uit bij een windmolen, met een mooi uitzicht over de heuvels en de velden rondom. Mijn tweelignziel vroeg zich af of het geen raar idée was om een Nederlandse een windmolen te laten zien. Maar ik vond het een lief en mooi exemplaar, volkomen anders dan de types die er in Nederland staan.

We ontdekten dat er een man bezig was om de wieken van de molen handmatig te draaien, voor onderhoud. Hij had een ladder geplaatst in het gat naar boven toe. Mijn nieuwsgierigheid was uiteraard meteen gewekt en ik vroeg me af of ik boven een kijkje zou kunnen namen.  Ik vroeg het aan de man.

Hij begreep wel dat ik dat graag wilde, maar helaas  ‘health & safety’ ( veiligheidregels) ….. Deze wens zou niet in vervulling gaan. Maar het was wel het begin van een gesprek en de man vertelde ons over zijn onderhoudswerkzaamheden aan de molen. Toen hij zei dat hij het al 30 jaar deed, dacht ik onmiddelijk:”Nou, dan zal hij de omgeving ook wel op zijn duimpje kennen, mogelijk heeft hij een paar goede tips waar we de middag leuk door kunnen brengen? “

Hij vertelde ons da er een watermolen vlakbij was, die leuk was om te bekijken en waar ook wat gedronken kon worden. Aangemoedigd door de man’s enthousiasme en kennis, informeerde mijn tweelingziel naar meer info over de kerk die hij in de verte zag liggen. Het bleek om een fraai oud Saksisch kerkje te gaan en de man vertelde hoe je er kon komen. Hij waarschuwde ons echter wel, dat de kerk dicht zou zijn, want uit veiligheidsoverwegingen wordt  alles overal afgesloten tegenwoordig.

We gingen naar het kerkje, al was het maar om de buitenkant van dichtbij te bekijken.  Onder het motto:”je weet nooit” probeerden we toch even de deur…. En…. Hij was open!  We lachten er allebei om  dat we toch de mogelijkheid hadden gekregen nu om ook even binnen te kijken.

In dit lieflijke kerkje zagen we onder meer een imposante graftombe en nog een paar interessante  bustes. Vlakbij, op een tafel, ontdekte ik een aantal brochures en ik keek er wat in, om te zien of er iets bij was wat me trok. Er was een tijdschrift bij dat mijn aandacht trok vanweg een paar koppen die erg passen bij de thema's waar wij mee bezig zijn:”Hoe maak je je geest vrij’en ‘hoe verbeter je je leven, laat je licht schijnen’, zonder religieuzes ondertoon.

Ik liet aan mijn tweelingziel zien, wat ik had gevonden. Hij ontdekte dat het tijdschrift werd gemaakt door eeen dame die slechts een paar kilometer verderop woont.  We besloten dit alles goed in ons op te nemen en er later nog eens meer over op te zoeken op internet.
http://www.mosaic-lifestyle.com/
Vervolgens gingen we naar de watermolen die ons was aangeraden. Mijn tweelingziel bekende me dat hij eerder die dag zich had herinnert dat hij wel eens bij een watermolen hier in de buurt was geweest die hij me best had willen laten zien. Maar helaas wist hij zo niet meer waar die watermolen zich bevond.  Dus, hij was enigszins beduusd toen de locatie van de molen hem op een presenteerblaadje werd aangereikt.

Is dat echt zo verrassend? Het Universum reageert  toch graag om je te geven wat je nodig hebt?  Dit is daar weer een fraai voorbeeld van, zou ik zeggen!

De molen zelf bleek verkocht te zijn en gesloten voor het publiek. Maar in de schuur was inderdaad een centrum ingericht waar we wat konden drinken, praten en lichen in een goede sfeer.

Voordat we naar huis gingen, lieten we de hond nog even uit in het natuurpark van die morgen, tegen de klok in ditmaal.  De vrijwiligers waren er nog steeds bezig met hun werk.  De man die we eerder die dag hadden gesproken herkende ons ook nog. Hij vertrouwde ons toe dat sinds hij met ons had gesproken over zijn fietscvakantie in Frankrijk, hij eigenlijk de hele middag daaraan had teruggedacht.

Een mooie dag, vol kleine cadeautjes.