OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP ( DEEL 2 VAN 2)

Een ‘ongemakkelijk konijn’ had zich verstopt onder de tafel toen Richard en ik thee dronken met Peter en Nicole.  (Lees meer over dit bezoek in deel I).

Ik wilde graag een manier vinden om het konijn vrij te laten uit zijn ongemakkelijke positie. Konijnen zijn toch veel gelukkiger in vrijheid, nietwaar? En ik zelf ben ook veel gelukkiger wanneer ik vrij kan bewegen!  

Het moet toch mogelijk zijn om de energiestroom op een goede manier te beïnvloeden, wanneer ik me ervan bewust ben dat er een ‘ongemakkelijk konijn’ onder de tafel zit. Zou het niet aardig zijn om dat te doen op een manier die harmonieus is: prettig, ongecompliceerd, trouw aan mezelf en met respect voor anderen? 

Ik sprak erover met Richard en we vonden twee interessante invalshoeken:

• Wat we uitstralen als individuen en
• Wat we uitstralen als een tweelingzielkoppel 

Hoe kan ik persoonlijk dit konijn helpen,  zonder dat het zich dood schrikt?

Zou ik nieuwsgierig en dapper genoeg zijn om voor de directe aanpak te gaan waarin ik het konijn in de schijnwerpers zet van mijn volle aandacht?  Het kan interessant zijn om te zien wat er gebeurt als ik het konijn aan zijn oren onder de tafel vandaan haal een vrolijk uitroep:” Kijk eens wat ik heb gevonden! Een bang konijn! Is dat niet interessant?”

Het is waarschijnlijk boeiend en het zal zeker dingen in beweging brengen. Stel je maar eens voor hoe mensen normaal gesproken reageren wanneer een kind een of ander eng spartelend beest meebrengt naar de woonkamer..... (WHOEEEAAAAHHHHH!) ......

Maar ja, ben ik echt van plan om een volle straal van mijn aandacht richten te op de ‘ongemakkelijkheid’? Ga ik echt vanuit dat een angstig konijn aan de kant gaat als ik hem verblind met helder licht?

Het is veel waarschijnlijker, gebaseerd op mijn ervaring, dat het allemaal nog veel ongemakkelijker wordt. Ik weet immers dat waar ik mijn aandacht op richt, groeit!

Ik heb de ongemakkelijkheid gevoeld en ik vond deze hoeveelheid al niet prettig, laat staan als het nog intenser zou worden. 

Toch geeft dit wel een idee over een wat harmonieuzer aanpak om in de gewenste richting te bewegen.  

Wat zou er gebeuren als ik iets anders zou aanlichten met mijn volle aandacht,  bijvoorbeeld door de liefdevolle en verbonden gevoelens te bevestigen en te waarderen…? 

In het geval van Nicole zou ik misschien hebben kunnen laten merken dat ik zag dat ze warme gevoelens had voor Richards vorige partner , op een kalme en accepterende manier.

De kans is groot dat zo’n positieve boodschap, passend bij de diepgevoelde behoeftes , een duidelijk verschil had gemaakt op de hele dynamiek van dit bezoek. 

Hoe beïnvloeden we, als tweelingzielstel, de dynamiek met anderen?

Richard bracht een andere interessante invalshoek ter sprake.  Hij vertelde hoe het hem was opgevallen dat we onze energie lijken te versterken, met onze tweelingzielverbinding. 

Als wij ons beiden op ons gemak voelen en lekker in ons vel zitten, dan stralen de mensen om ons heen ook.

Als er iets is wat ons dwarszit,  dat zien we dat dubbel en dwars gereflecteerd in de mensen om ons heen. 

Het is een wonderbaarlijk mechanisme, dit versterkende spiegeleffect dat tweelingzielen hebben.
Het helpt ons beiden om meer inzicht te krijgen in de invloed die onze eigen, individuele energie heeft op de gebeurtenissen in ons leven. 

Maar met het versterkende tweelingzielen effect in gedachten, besloten wij dat we ook graag een extra vleugje bewustzijn toevoegen aan onze gezamenlijke energiehuishouding, voordat we ons onderdompelen in een sociaal gebeuren. 

Voelen we onszelf ‘ongemakkelijke konijnen ‘?
Dan gaan we er daar waarschijnlijk meer van tegenkomen! Tenzij we dat eerst kunnen oplossen.

Als een van ons de aanwezigheid van een bang konijn voelt, dan hebben we nu een plan om het vrij te laten.  Dat plan is om op een vriendelijke manier te belichten dat alles wat het nodig heeft om vrij te bewegen op dit moment aanwezig is. 

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP

Ik nam een paar flinke teugen verse lucht. Ik had het nodig ook.

We liepen terug naar de auto, nadat we een kop thee hadden gedronken bij twee van Richards vrienden, Peter and Nicole.

Terwijl we naar huis reden spraken over de gevoelens en gedachten die dit bezoek bij ons had opgeroepen. Hij onderschreef mijn beschrijving:” Het was allemaal nogal ongemakkelijk.”

Ik was niet de enige die zich zwaar voelde en leeg.

Het bezoek kwam, later die avond, terug in mijn gedachten: het introductiemoment in de hal, de posities rond de tafel, de onderwerpen van gesprek……
Er was gesproken over een aaneenschakeling van zorgen, drama, ziektes, dood, moeilijkheden en andere dingen die mis kunnen gaan.

Ik herinnerde me dat ik zelf een paar bijdragen aan het gesprek probeerde te leveren,  voornamelijk in de hoop het in een vrolijkere richting te laten afbuigen.

Ook probeerde ik een gesprek te starten met Peter. Wij tweeën maakten immers niet echt deel uit van het gesprek tussen Richard en Nicole, aan de andere kant van de tafel.

Gezien de non verbale reacties op mijn pogingen,  besloot uiteindelijk dat het een beter idee was om de vogels buiten te bestuderen en de mooie jachtige luchten.  Maar eigenlijk zat ik voornamelijk te wachten tot het over was en ik met goed fatsoen weg kon.

Het is wel duidelijk dat ik het hele gebeuren niet zomaar kwalificeerde als een ‘goed ding’.

Sterker nog, in eerste instantie was mijn reactie:” Ik hoop dit snel achter me te laten.” Mijn behoefte om iets dergelijks nog eens mee te maken was bepaald niet groot.

Daarin vond ik de motivatie om het niet zomaar ‘achter me te laten’, maar  om me af te vragen hoe ik de gebeurtenissen van die middag kon zien als een cadeautje. Een cadeautje in de vorm van een leerervaring.

Ik begon het nader te bekijken, met onder andere de wet van de aantrekkingskracht in gedachten.  

Het was overduidelijk,  dat de ongemakkelijkheid te maken had met ‘Richard en die ‘andere’ vrouw’.

Het was ook duidelijk dat we ons alle vier ongemakkelijk voelden en dat niemand daar iets over zei.

Ik denk dat iedereen zich herkende in:” Ik voel me niet genoeg op mijn gemak om mijn ware gevoelens openlijk hier te delen.”

Zend is ontvang...... het resultaat correspondeerde prima met deze boodschap.

Achteraf gezien,  wetend dat mensen hun echte behoeften toch wel communiceren, keek ik er wat beter naar. In de terugspeelmodus gebruikte ik nu een wat gevoeliger oor, en luisterde ik naar  Nicoles  hartenkreten,  diep verborgen onder alle lagen waarmee het werd gemaskeerd.

Door op die manier te luisteren, kon ik veel aangenamere boodschappen horen, over haar behoefte aan verbondenheid, vriendschap , loyaliteit en continuïteit.

Het was duidelijk dat Nicole warme gevoelens had voor Richards vorige partner.

Ze was er waarschijnlijk niet zeker van of deze gevoelens op zijn plaats zouden zijn in mijn aanwezigheid als nieuwe partner.

Een door eraan te twijfelen of deze positieve gevoelens op zijn plaats waren in het gesprek, voelde er verrassend weinig positief en op zijn plaats.

Interessante vraag die ik me vervolgens stelde, was:” Wat zouden ‘de andere vrouw’ en Richard anders kunnen doen in de toekomst,  wanneer we vrienden ontmoeten, die ons kennen uit onze eerdere relatie?”

Ik deelde mijn gedachten daarover met Richard en we bekeken in welke richting we oplossingen konden vinden om te veranderen wat we zelf uitzenden om zo iets te verkrijgen waar we echt plezier aan beleven.”

Wordt vervolgd..... in deel 2

DE SIGNALEN OPPIKKEN MAAKT ECHT HET VERSCHIL

Hoelang is het geleden dat ik een stukje schreef over het dichtdoen van de deur van vertrouwen? Schrijf ik daar niet dat ik vastbesloten was om te luisteren naar de signalen die ik krijg van binnenuit?

Nou, ik kan wel zeggen dat ik gisteren stevige herinnering kreeg over dat goede voornemen.

In ongeveer 2 uur tijd lukte het mij om zeker vier tot vijf signalen volkomen te negeren. Het resultaat daarvan was ik dat ik iets kon ervaren met een hoop educatieve waarde.

We waren van plan om naar Saint Junien te gaan, nadat we voor de schapen hadden gezorgd.

Om de boel een beetje te bespoedigen had ik besloten dat ik wel het ontbijt kon overslaan en genoeg had aan de kop thee ook al had ik eigenlijk wel zin in een bakje yoghurt met muesli. 

We waren ruim genoeg de tijd om naar de markt te gaan in Saint Junien. En dus besloten we om ergens onderweg op een mooie plek een wandeling te maken met de honden.

Richard vroeg me om te stoppen.  Hij vroeg zich af of ik zin had om te wandelen bij een stuk van de vroegere spoorlijn. Ik herinner me nog de gedachte:” Is dit echt een  mooie plek voor een wandeling?”   Maar in plaats van dat ik ervoor koos om daar ook maar iets over te zeggen besloot ik dat het wel prima was.

De wandeling was oké,  maar niet helemaal wat ik ervan gehoopt had.

Ongeveer 15 minuten voordat ze bij de auto terugkwamen, was ik zo hongerig geworden dat het enige waar ik verder nog aan kon denken was:” Waar vind ik eten, snel!”

Gelukkig meldde ik wel aan Richard dat ik liever eerst een stop wilde maken bij een bakker dan meteen doorrijden naar Saint Junien.

Na het eten van een  ‘pain au chocolat’, voelde ik me weer mens.

In Saint Junien, introduceerde Richard me tot het eten van oesters. Ik weet dat hij oesters als een delicatesse beschouwd en het eten ervan op de markt als een fantastische ervaring. Ik had nog nooit oesters gegeten maar omdat hij er zo dol op is was ik wel benieuwd hoe het zou smaken.

Richard at zelf de eerste en prepareerde de tweede voor mij.

Ik weet nog, dat ik me letterlijk in mezelf afvroeg:” Is het een goed idee om dit te eten?”

Ik herinner me ook nog dat het antwoord bepaald niet een duidelijk ‘ja’ was. Maar in plaats van daar even bij stil te staan, liet ik de oester met de snelheid van het licht mijn mond binnen glijden, omdat ik nou eenmaal had besloten dat ik wilde weten hoe het smaakt.

Ik vond dat ik het niet kon beoordelen gebaseerd op de smaak van een oester en dus nam ik er twee of drie voordat ik besloot dat oesters eten niet aan mij besteed is.  

Binnen 10 minuten voel ik me draaierig. Ik was niet ziek maar lichaam was duidelijk bezig moeten vertellen dat er iets niet helemaal in orde was.

Wat ik vervolgens wilde doen was in de auto stappen en naar huis gaan. Maar ik bedacht dat het waarschijnlijk een beter idee was toch eerst even een paar boodschappen te halen, in de supermarkt.

Tegen de tijd dat ik die supermarkt verliet bijna geen energie meer en was’ geluk’ iets uit een vage herinnering.

Richard reed en met mijn ogen dicht vroeg mij af wat er mis was gegaan.....

Ergens onderweg zag ik plotseling en Klein meer en ik voelde dat ik zin had om daar naartoe te gaan. Eerst verwierp die gedachte omdat we hadden afgesproken meteen naar huis te gaan. Maar toen realiseerde ik me dat ik echt behoefte had om even naar het water te gaan. Ik vroeg aan Richard of hij er wilde stoppen en even later stonden naast het meer.

Ik voelde me rusteloos en verdrietig en ik wilde in het gras zitten en even ‘niets’.

Toen ik op het gras lag, besloot een van de honden op mijn gezicht te gaan zitten en dat deed pijn. Ik was geïrriteerd en dat liet ik weet ook.

Het was wel  duidelijk dat ik niet echt plezier had in dat ik aan het ontvangen was.

Langzaam maar zeker realiseerde ik me dat ik in de loop van enkele uren,  tenminste vier duidelijke signalen volkomen had genegeerd. In plaats van te kiezen voor wat ik wilde en hoogstwaarschijnlijk nodig had deed ik opzettelijk iets anders.

Vaststellen dat ik op die manier mijn eigen miserabele middag had gecreëerd, haalde de angel eruit. Mijn energieniveau steeg weer.

De rest van de dag maakte ik er maar weer eens werk van goed op te letten wat mijn lichaam me vertelde en daar naar te handelen.

Het resultaat daarvan was dat ik een fantastische avond had met fijne momenten. Op het eind van de dag bleek uiteindelijk inslaap de grote glimlach was ik eens te meer vastbesloten om op te letten! 

WAT ER GEBEURT ALS IK MIJN EIGEN ADVIES NIET OPVOLG

Ik ben me er bewust van dat mijn leven voortdurend onder invloed staat van de Wet van de Aantrekkingskracht: zend = ontvang.

Ik weet ook dat ik het proces kan beïnvloeden, door op te letten op wat er gebeurt en doordacht en actief te reageren op de signalen die ik krijg.

Ik weet dat ik me, door een paar simpele principes in het oog te houden, bijzonder gelukkig en vol vertrouwen voel en het leven omarm als wonderbaarlijk mooi.

Vanmorgen ontdekte ik dat ik gisterenmiddag iets had gedaan dat zich goed laat omschrijven als :”de principes loslaten”.  

Dat is een fantastische manier om op een leerervaring af te stevenen, in plaats van iets wat uit zichzelf plezierig aanvoelt.  Ook deze keer, was dat niet anders.

Ik had geen idee wat ik had gedaan. Ik had alleen gemerkt dat ik me ’s avonds verre van ‘gelukkig en vol vertrouwen’ voelde. Er miste duidelijk iets en ik kon de kern ervan niet aanwijzen.

Vanmorgen ontdekte ik dat hetzelfde onplezierige gevoel nog steeds present was.

Ik was niet van plan om hier de dag mee door te brengen, dus ik vroeg me af welke ‘deur’ ik in mijzelf had dichtgedaan, dat maakte dat ik een onprettige spanning voelde, een gebrek aan stromende energie?
Ik was overduidelijk niet gelukkig met wat ik ‘ontving’ en dus nam ik aan dat ik waardevolle aanwijzingen zou kunnen vinden in wat ik aan had verzenden was.  

Ik wilde dit tot op de bodem uitzoeken. Ik praatte met mezelf en met het universum. Ik liet alle activiteiten gedachten en gevoelens van gisterenmiddag de revue passeren omdat dat het moment was dat mijn stemming veranderde.

Opeens wist ik het.  Ik wist precies welke deur ik had gesloten en wanneer. Het was de deur die Vertrouwen heet.  

Ik merkte dat mijn stemming omgeslagen was kort nadat ik een e-mail had geschreven waarin ik zei dat ik die dag al heel veel had gedaan dat ik zin had om saxofoon te gaan spelen.

Maar in plaats van dat ik mijn eigen goede raad opvolgde, besloot ik dat het nog te vroeg in de middag was en dat ik beter tijd kon besteden aan het invullen van de inkomstenbelasting van mijn vader in het aangifteprogramma. Ik had hem beloofd dat ik dat dit weekend zou doen. Ik besloot dat het fijn zou zijn als dat snel achter de rug was.

Dat ging bepaald niet volgens plan!
Op een bepaald moment dacht ik zelfs dat ik een fout in het programma had ontdekt.  Ik moest bepaalde gegevens zelfs twee keer invullen omdat het niet was opgeslagen. (Niet erg vrolijk makend allemaal) . 
Maar enige tijd later, zag ik in dat ik gewoon niet aan het opletten was en dat er daarom allerlei dingen misgingen op een onplezierige manier. Het nam allemaal veel meer tijd in beslag dan strikt nodig was.

Luisterde ik naar deze overduidelijk signalen dat ik eigenlijk iets anders moest doen? Nee hoor,…. ik ploeterde gewoon door.

Achteraf gezien kan ik wel concluderen dat ik eigenlijk de saxofoon had moeten gaan bespelen, erop vertrouwend dat mijn lichaam wel aangeeft wat ik nodig heb.

Ik had al een heleboel computerwerk en denkwerk gedaan die dag.  Mijn lichaam was daar overduidelijk wel klaar mee en wilde de balans terugbrengen door middel van een vrolijker actieve andere activiteit. Dat zou me weer opladen voor allerlei activiteiten in de avond.

Zag ik dat in? Nee! Ik koos ervoor om saxofoon spelen te zien als tijdverdrijf, iets dat in de weg stond van belangrijke andere dingen die mijn aandacht vroegen.  

Door dat te doen, zei bijna letterlijk tegen mezelf en de signalen die ik kreeg:” ik vertrouw er niet op dat je me geeft wat ik nodig heb.”

Is het dan gek ( zend -= ontvang) dat sinds dat moment ‘geluk en vertrouwen’ plaats maakten voor rusteloosheid, onzekerheid over wat ik ging doen wat ik daarvan kon verwachten?

Het enige wat ik had hoeven doen was vertrouwen hebben in mijn eigen advies, dat een beetje muziek maken op een saxofoon precies was wat ik nodig had op dat moment. Ook erop vertrouwend, dat het juiste moment zich wel  aandient om de belasting in te vullen, ergens in dit weekend. Vrij zeker was ook, dat ik er dan in een oogwenk zou invullen omdat ik er de juiste aandacht aan zou schenken. Hoogstwaarschijnlijk zou ik er dan zelfs plezier in hebben gehad.

Ik had de mogelijkheid.  Ik was me er, terwijl ik het deed, zelfs van bewust dat ik ervoor koos om iets te doen waar mijn lichaam duidelijk niet om vroeg. Ik zette zelfs door, alle waarschuwingssignalen negerend die zeiden: ”Doe alsjeblieft iets anders!”.... zucht.

Ik had het plezier kunnen hebben van 20 minuten saxofoon spelen, de lol van het invullen van de belasting papieren in een oogwenk en dan nog een dozijn andere leuke activiteit in de avond. In plaats daarvan bracht ik een paar uur teveel op een onprettige manier door.

Nadat ik dit vanochtend had uitgevonden, had ik een conversatie met mezelf, waarin ik de deur van  Vertrouwen weer opende.

De hele dag bevestigde ik de signalen die ik kreeg met de boodschap met vertrouwen, door te doen wat ze aangaven.
Dat betekende onder meer, dat ik halverwege het schrijven van dit stukje een impuls volgde om een eitje koken en te eten en later, om in de woonkamer even uitbundig te dansen op een lekker stuk muziek op de radio.

J.