OPGEWEKT IN DE SUPERMARKT

Het was een heerlijke dag geweest waarop we ’s middags lekker even naar het strand waren geweest. Ik had in het zonnetje gelegen met een goed boek vol aansprekende lessen over bewust leven in dit Universum. Zo las ik een heel hoofdstuk over de aanbeveling om aan anderen te geven wat je zelf graag wilt hebben. Zend = ontvang verpakt in woorden die op papier zo vanzelfsprekend kunnen lijken……

Het bleek tijd voor wat praktijkonderwijs op de volgende locatie van mijn eigen Universum:  een supermarkt in de Algarve, waar we een paar dingen gingen kopen die we nog misten: koffie, jam , chocolade en melk.

Geheel gefocust op het aanschaffen van deze boodschapjes, liep ik van de ingang, door de hal richting de toegangspoortjes in de supermarkt. De dame die mijn aandacht vroeg voor een inzamelingsactie voor het goede doel, bedankte ik vriendelijke doch beslist. Ik was op een afgebakende missie.

De dame benaderde vervolgens Richard, die achter me liep,  met de vraag of hij wellicht wat etenswaren wilde kopen om te doneren aan het goede doel. Hij nam de plastic zak graag aan om aan dat verzoek te voldoen en meende vervolgens dat een boodschappenmandje dan wel nodig was.

Terwijl hij rustig rijst en pasta en tomatensaus ging uitzoeken, merkte ik dat er een enorme innerlijke storm opstak in mij.

Dit was ongeveer de innerlijke dialoog die ik met mijzelf aanging, staande tussen twee enorme supermarktvriezers:

B:” He, wat gebeurt hier?”

A:” Dingen weggeven aan mensen die het nodig hebben is aanbevelenswaardig als je bewust en vrij wilt leven. “

B:” Ja, da’s mooi, maar ik wil het helemaal niet.”

A:” Vasthouden aan iets  ( zoals geld) vanuit de angstige gedachte dat je er zelf niet genoeg van hebt, is vragen om moeilijkheden… zend = ontvang….. dus als je de boodschap afgeeft dat je ergens niet genoeg van hebt… dan is dat precies wat je ook krijgt….. te weinig daarvan!”

B:” Ja, da’s allemaal mooi, maar je vergeet erbij te zeggen dat je het wel moet menen. Als je het alleen maar doet omdat het theoretisch zo heilzaam is… dan telt het niet!!!!”

A:” Tja, helemaal waar. Dus is het zaak om het ook te menen. Geef opgewekt”

B:” Lekker is tie. Opgewekt!!! Het enige wat in mij opgewekt is een razende emotionele storm en innerlijk conflict. Het enige wat ik wil is WEG HIER en dit achter me laten!”

De hele interne conversatie duurde zeker 10 minuten, dus er was een hoop herhaling van zetten, waarin een deel van mij het aanbevelenswaardige benadrukte en een ander deel er alleen maar afstand van wilde nemen.

Ik beslechtte het debat toen het echt een onaangename herhaling van zetten werd met het besluit om er op dat moment er verder zo min mogelijk ( stormachtige) energie in te steken.  Als voorlopige uitweg, stelde ik  vast dat het helemaal niet mijn transactie was en dat het Richard was die welgemeend en opgewekt aan het goede doel gaf. Naar de kassa, betalen en wegwezen. Zand erover. 

Niet dat het zo werkt in dit uiterst leerzame Universum ;-), maar het zette me in ieder geval in weer in beweging.

Richard had de mand gevuld en was klaar om af te rekenen. Hij vroeg of ik nog chocolade wilde uitzoeken, maar ik gaf aan dat ik genoeg had van het winkelen en de winkel wilde verlaten.

De supermarkt bleek over twee types kassas te beschikken: met een caissière en zelfservice. Veruit de rustigste kassa’s waren de zelfservice kassa’s en het leek Richard een goed idee om daar gebruik van te maken.

Mij niet echt. Kun je bij een caissière nog je vingers in je oren steken en doof en blind betalen… bij een zelf service kassa mag je ieder boodschapje stuk voor stuk langs vele zintuigen laten glijden:  je ziet ieder item bij het scannen, de prijs verschijnt groot voor je op een scherm en wordt voor alle duidelijkheid ook nog eens voorgelezen door een computerstem.

Alles wat ik helemaal niet wilde weten, werd me weinig subtiel voorgeschoteld in een uiterst traag proces, alle hoeveelheden en prijzen.

Richard had uiteraard wel door dat mijn energie totaal omgeslagen was. Ik vertelde hem dat ik iets met mezelf uit te knobbelen had en dat details, indien nodig, op een later moment wel zouden volgen.

In de avond bleef het me bezighouden waar de crux van het probleem nou zat en hoe ik dit dilemma nou op een rustige weloverwogen manier op kon lossen. Wat viel hier te leren? Waarom veroorzaakte dit zo’n enorme innerlijke storm?

Ja, ik had het niet zelf bedacht en ja, er was geen overleg over geweest, dus ja, dat versoepelt de zaken niet. En ja, ik heb nog aan vertrouwen te winnen als het gaat om geldstromen. Maar op beide typen uitdagingen heb ik op de meeste  momenten toch evenwichtiger reacties in huis dan dit.. dus wat maakt dit nou zo anders?

Zoals zo vaak, kwam de oplossing de volgende morgen.

Ik vertelde Richard over het voorval en dat het me ook in die ochtend nog steeds bezig hield zonder dat ik het passend kon krijgen. En dat ik tot overmaat van weinig vreugde, het mezelf nog eens extra lastig maakte door mezelf als waardeloos te labelen omdat ik niet opgewekt wat weg kon geven.

Richard nam het allemaal niet zo zwaar en vertelde met een vriendelijke lach dat hij wel doorhad dat het een ernstige storm was, omdat ik mezelf tijdens de shopactie  de chocolade had ontzegd!

Daar viel het kwartje bij mij, waarom mijn innerlijke kompas ergens tussen rijst en pasta volkomen op tilt was geslagen. Waarom mijn bewustzijn me alle details rond het aantal producten en hun prijs zo minutieus had voorgeschoteld voor mijn onwelwillende (geestes-)oog. Ik had de vraag gesteld dat ik wilde weten wat ik van deze transactie en het schijnbare conflict kon leren,  en dit maakte deel uit van het antwoord! ( Zend = ontvang)

Wat was het dat ik niet wilde zien? De waarde? Was het te duur? Het was peanuts vergeleken bij wat we eerder die dag aan boodschappen op de markt hadden uitgegeven.

Opeens zag ik het, toen ik het omdraaide. Het had van doen met ‘ waarde’, maar dan omgekeerd.

Representeren rijst, pasta en tomatensaus voor mij het goede leven? Ze maken zeker deel uit van mijn leven, maar als ik nou iets zou uitkiezen wat de geneugten van het leven weergeeft voor mij….. dan  trakteer ik mezelf toch liever op zoiets als een fijn stukje chocolade.

Daar kwam ik bij het oog van deze storm, dat deze kwestie een extra lading gaf.  Ik had niet een bijdrage gegeven aan iets wat ik voor mezelf zou uitkiezen als waardevol!

Dat besef loste de schijnbare tegenstelling op! A had een goed punt en B had ook een goed punt en er was een manier om ze te verenigen!

Ik stelde dan ook aan Richard voor om wat ik mezelf ontzegd had, te gaan kopen, in tweevoud. Een doosje chocolade voor onszelf en eentje om te doneren.

Die middag kon die resolutie meteen in uitvoering gebracht worden, want we stopten bij de Lidl voor een boodschapje en daar stonden weer mensen van de inzamelactie bij de ingang.

Ditmaal wel beiden opgewekt, doneerden we chocolade en koffie.

Is het verhaal daarmee verteld? Wellicht…

Maar bij aankomst in ons nieuwe HelpX adres waar we twee weken op het huis en de dieren passen, troffen we (tegen de verwachting in) een speciaal voor ons rijk gevulde koelkast met allerlei verse groenten en een rijk gevulde provisiekast aan met allerlei lekkere producten.

Toeval? Het is ons wel toegevallen en we zijn er zeer blij mee! Dank je wel, voor die gift aan ons!

INSPIRATIE BIJ HET TUINIEREN

Hier ben ik, sinds een dag of 10 in de Algarve in Portugal, in mijn onlangs begonnen leven als nomade. In ruil voor een fijn dak boven ons hoofd, helpen Richard en ik iemand een paar uur per dag met wat doe-het-zelf-  en tuinwerk.

Op deze ochtend was me gevraagd om wat stengels van papyrusplanten weg te knippen, omdat ze over het pad hingen. Toen ik het snoeiafval naar het kippenhok bracht, vond ik mijn pad geblokkeerd door een andere  (enorme) papyrusplant.

Ik besloot dat deze ook wel wat aandacht en zorg kon gebruiken.  Delen van de plant waren helemaal dor en bruin, in plaats van fris en groen.

Het bleek een interessante ervaring te zijn in tuinieren.

Ik begon voortvarend met het terugsnoeien van bossen stengels die over het pad groeiden, ongeacht of ze nu bruin of groen waren.  Op de een of andere manier kreeg ik de associatie met het knippen van iemand haar.  In gedachten zei ik tegen mijn klant dat ik bezig was om er wat moois van te maken, zodat hij er weer fris uit zou zien en nieuwe en gezonde scheuten kon maken.

Opeens kreeg ik een idee hoe ik de dode stengels uit de plant zou kunnen verwijderen en ik besloot het te proberen. Ik trok aan een enkele dode stengel en die liet heel simpel in zijn geheel los. Dus, in plaats van het een paar centimeter boven de grond weg te knippen ( waarbij er dus ook een deel blijft staan) , kon ik op deze manier simpel de hele stengel verwijderen. Het kostte me minder moeite  dan laag-bij-de-gronds knipwerk met de snoeischaar en het liet de gezonde delen geheel met rust.

Ik verwijderde zo’n 3 tot 4 kruiwagens vol dood plantmateriaal ( ja, het is een enorme plant!)  toen ik me ineens realiseerde dat deze plant er lang zo gezond niet uitzag als de planten die ik eerder had bijgeknipt, in een ander deel van de tuin. Ik vroeg me af waarom deze het hier een stuk lastiger leek te hebben.

Tijdens het werk, werd ik me bewust van het antwoord op deze vraag. Dit perk was niet aangesloten op het irrigatiesysteem van de tuin en de plant had erg weinig water.  Verder voelde ik ook aan dat de plant erg weinig voeding had.

Onderdeel van het werk hier was om twee kuilen die de hond had gegraven op te vullen met grond en ik wist nog wat goed verteerde schapenmest te vinden die de plant vast wel zou lusten. Wat water erbij en de plant was weer even van alle gemakken voorzien.

3 Uur later, zag de klant er prima geknipt uit en was geheel gesoigneerd. Ik was ermee in mijn nopjes.

Je kan zeggen dat het wel apart is om tegen planten te praten. Best, prima. Ik vond het inderdaad bijzonder ( prettig) om deze klus als een co-creatie te ervaren. Het was niet alleen maar ‘ ik’ die de plant op eigen houtje rigoureus te lijf ging met de schaar. Ik voelde aan(-wijzingen) over hoe dit het beste aangepakt kon worden. Ik deed mijn taak met volle aandacht en vroeg me werkenderwijs af hoe het goed gedaan kon worden,  zowel om de plant recht te doen, als om het werk voor mijzelf aangenaam te maken).

Zend = ontvang, dus de antwoorden vonden mij. Omdat ik aandacht besteedde aan wat ik aan het doen was, werd ik het nog gewaar ook!

SCHRIJVEN

Hoewel het op dit weblog aan de rustige kant is, wordt er volop geschreven!

Mijn schrijftijd gaat momenteel zitten in het schrijven van een methode voor zelf-ontwikkeling die je in staat stelt om je leven een extra impuls in de gewenste richting te geven.
De methode is serieus en speels tegelijkertijd en je bepaald zelf hoeveel tijd je eraan besteed.

Nieuwsgierig? Laat het me weten en ik vertel er graag meer over.

CONSTRUCTIEVE INSPIRATIE

Zaterdag avond begonnen we aan een project voor een vriendin, die haar restaurant aan het omvormen is tot een Jamaicaans restaurant.

We hadden wat herbruikbare materialen uit de schuur bij elkaar gezocht en in de winkel nog wat extra benodigdheden gekocht.
Voordat we naar bed gingen, speelden we een uur lang wat met de verzamelde spullen om te zien hoe het een dak van een tropische strandhut kon worden: mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We vielen later in slap met diverse kwesties in ons hoofd die te maken hadden met de vraag:‘ Hoe kan het gemaakt worden, vooral de driehoekige onderdelen van het geheel’ ?

In de ochtend deelden we onze invallen.
Richard vertelde dat hij dacht aan het creëren van een bepaald soort bouten.
Ik vond  mijn inspiratie in de padvinderswereld. Scouts kunnen allerlei constructies maken door met touw verbindingen te maken.
Ik slikte deze oplossing bijna in, omdat dit wellicht ‘ te simpel’ zou zijn. Maar ik besloot het toch te vertellen, zodat het in ieder geval als optie beschikbaar zou zijn.

Richard ging zich even douche en ik had nog altijd het onderwerp losjes in mijn gedachten.
Ik merkte dat mijn ‘ blik’ uitkwam bij een voorwerp in de kamer. Ik was het niet echt aan het ‘ bekijken’ met volle aandacht. Het was meer dat mijn ogen die kant op staarden en ik me daarvan bewust was.

Het was niet het type voorwerp waar ik normaal gesproken ’ s ochtends uitgebreid naar kijk.  Het was een mini-droogrekje voor sokken en ondergoed.

Toen ik me realiseerde waar ik naar keek, had ik mijn hoofd kunnen draaien. Ik had kunnen beslissen dat het tijd was om een kopje thee te zetten….. In plaats daarvan vroeg ik me af:” Waarom trekt dit voorwerp op dit moment mijn aandacht?”
Deze vraag leverde me de ‘ grappige’ gedachte op dat dit voorwerp wellicht een aanknopingspunt bood voor de te maken constructie.  Zou het in elkaar gezet kunnen worden met wasknijpers? Ha, ha..... waarom niet?

Ik bekeek het object met meer interesse en aandacht en liet mijn gedachten spelen met het hele ding. In mijn achterhoofd relateerde ik de kenmerken van dit ding aan de  driehoekvormige aspecten  van de strandhut dakconstructie.

Terwijl ik nieuwsgierig wat naar de essentie van dit wasrek, viel plotseling het kwartje!  Deze plastic constructie was gemaakt van een vierkante basis die was opgehangen aan ‘ touwen’ . Laat dat nou precies een simpele manier zijn om de vorm te creëren waar we naar op zoek waren! Het plan was immers al om de constructie aan het plafond op te hangen. Dit was een prima methode!

Eureka!

Richard was nog niet eens droog van de douche, of ik had hem al verteld dat ik inspiratie had gekregen in de afgelopen paar minuten. Toen ik hem het idee had uitgelegd, werd hij er ook enthousiast over en we besloten dit idee ten uitvoer te brengen.

We hadden enorm  veel plezier  om hier samen aan te werken. Niet in de laatste plaats omdat het zo’n fantastisch voorbeeld is van hoe de Wet van de Aantrekkingskracht ( zend = ontvang) werkt in de dagelijkse dag.  

• Wij hadden onze wens geuit om oplossingen te vinden.
• I had mijn suggesties gedeeld.
• Richard had zijn suggesties gedeeld.
• Het Universum bracht nog meer suggesties, via ons bewustzijn.

Wat een mooi voorbeeld van samenwerking!

We hadden zoveel plezier in het creatieve proces en we zijn erg blij met het resultaat to zover.  Het voldoet precies aan de wensen die we hadden geuit:  mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We demonteerden de constructie, namen het mee naar het restaurant en hielpen daar een paar uur met stuken en verven.  Als de eetzaal binnenkort zover klaar is, zullen we de constructie ter plekke ophangen en afmaken.

Inspiratie in actie, fantastisch!  

KAN IK VRAGEN OM IETS DAT IK GRAAG WIL?

Het is fascinerend om te zien dat simpele dingen zo moeilijk kunnen lijken! Vragen om iets wat ik wil, bijvoorbeeld, behoort tot de ingewikkeldste uitdagingen in mijn beleving. 

Maar, ik heb besloten dat de regels die ik heb opgepikt tijdens mijn leven niet in steen gebeiteld zijn, maar uitgehakt, bijgewerkt, bijgevijld en gepolijst kunnen worden!

Op zondag waren we naar een feestje waar een band speelde. Aan iedereen was gevraagd om wat te eten mee te nemen. Met onze kom rijstsalade en gevulde tomaatjes  wandelden we de zaal in. We verwachtten eerlijk gezegd de Franse manier van doen waarbij iedereen zijn bijdrage op een grote tafel zet, zodat iedereen vervolgens van het hele aanbod wat kan kiezen.  

In dit geval hadden de voornamelijk Engelse aanwezigen zich opgedeeld in verspreide groepjes en aten ze het hun eigen meegebrachte eten dat voor hun neus stond en spraken ze met de mensen die ze al kenden.

Nadat we ons eten hadden gehad ( en gedeeld met onze tafelgenoten) begon de band te spelen.  Wij vonden een mooi plekje in de zaal waar we de muzikanten goed konden zien  en horen.

Terwijl ik daar stond, werd ik me langzaam maar zeker bewust van een enorme, pas half opgegeten chocoladetaart.  In de tijd die het de band koste om drie nummers te spelen, werd de taart het onderwerp van een dialoog die ik met mezelf had.

“ I zou graag een stukje proeven.... MAAR....” .en dat word was het begin van een hele lijst bezwaren:

• “ De mensen delen hun eten vanavond zo te zien niet.”
• “ Ik ken die mensen niet, zij kennen mij ook niet.”
• “Iedereen luistert nu naar de band.... geen tijd voor ’ eten’  .”
• “ Als ik wat zou vragen (zeeeeer onwaarschijnlijk, uiteraard)  hoe krijg ik dan hun aandacht boven het geluid van de band uit?”
• “  Het is nogal een gesloten cirkel van mensen … wiens taart is het eigenlijk?”
• “ Ik ben Nederlandse ( een wereldburger die toch al bekend staat als veel te direct in het buitenland) , zij zijn Engels.. wat zullen ze wel niet denken?”

Tijdens de volgende twee nummer s van de band, zag ik dat er twee stukken taart werden gegeven aan een paar Engelsen aan een andere tafel. Mijn zin in een stukje groeide per seconde.

Ik dacht aan mijn bezwarenlijst en besloot dat er eigenlijk weinig op het spel stond, als ik om een stukje zou vragen.

Op dat moment had ik geen chocoladetaart en het ergste wat er kon gebeuren was dat ik na afloop nog steeds geen chocoladetaart zou hebben, als ze ‘ nee’ zouden zeggen. Het eindresultaat zou dan niet echt verschillen van de huidige stand van zaken.

En inderdaad, ik ken die mensen niet.  Dat is meteen een voordeel, want de kans dat ik ze ooit weer zie is vrij klein.  Dus zelfs als ze me maar een raar direct mens vinden (typisch Nederlands J ), dan is er geen waardevolle relatie onherstelbaar beschadigd.

Dus, besloot ik mijn moed bij elkaar te rapen. Met een vette glimlach sprak ik de mensen in de kring rond de taart aan om te zegen dat hij er zo aantrekkelijk uitzag dat ik me afvroeg of ik er een stukje van kon proberen.

Binnen een minuut na het stellen van mijn vraag, wist ik uit eigen ervaring dat de taart net zo goed smaakte als hij eruit zag.

Daarbij kreeg ik niet alleen het resultaat waar ik op gehoopt had:  een tevreden knorrende maag en een bord met wat overgebleven kruimels van een zalig stuk taart....

Ik had met dit experiment ook een fragment los gebeiteld van de steen waarin staat dat ergens om vragen een slechte zaak is.  De bonus was dat het zien van het steengruis van deze actie me een nog intenser gevoel van tevredenheid gaf.

Zend = ontvang J

GELOOF JIJ IN MAGIE?

Twee mannen vertrouwden me onlangs toe dat diep van binnen, ze het liefst zouden zien dat dingen vanzelf gaan, op magische wijze.  Keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen en ondertussen de frustraties over wat er mis gaat in het gareel houden, passen niet zo goed in dit ideaalplaatje.  Het hele werkwoord ‘ doen’ is regelmatig een vloek voor ze, met een afschuwelijke en frustrerende lading.

Beide mannen luisterden zeer geïnteresseerd naar mijn visie op  ‘ keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen’ en  ‘ omgaan met frustraties’ .  Mijn aanpak had wel aantrekkelijke kanten voor ze, maar het bevat nog altijd het vermaledijde werkwoord ‘ doen’ .

Ik legde ze uit dat ik ( meer en meer) luister naar de signalen die aangeven dat  ik niet blij meer ben met wat ik aan het doen ben.  Wanneer ik dat opmerk, dan besluit ik simpelweg :” Doe iets anders.”  

Dat hoeft helemaal niet iets drastisch te zijn, zoals mijn kwast in de verf kwakken en de boel de boel laten. Ik kan kalm beslissen dat het tijd is om iets anders te gaan doen en bekijken wat de mogelijkheden zijn om dat op een goede manier te realiseren.

Het kan van alles zijn; van het wassen van mijn handen, even de benen strekken, even een praatje maken (en dan terugkomen om de taak af te maken) tot het vinden van een oplossing om er voor vandaag helemaal mee op te houden.

Het simpele feit vaststellen dat het niet meer prettig voelt om te doen waar ik mee bezig was en  vervolgens actief op zoek gaan naar een manier om het los te laten op een bevredigende manier, is genoeg om in een goede stemming te blijven.  

“ Maar dan komt het werk niet af?!”
Opvallend genoeg.. Ik krijg meer werk gedaan als ik me aan dit principe houd, dan als ik toch koste wat het kost besluit om dingen voor elkaar te krijgen, ondanks dat het misgaat en ik er absoluut geen plezier meer in heb.  

Als ik zeg:” Ik wil nu iets anders gaan doen” , dan betekent dat zelden dat ik helmaal niets ga doen, hooguit als ik voel dat ik even wil uitrusten.
Het betekent wel dat ik mijn aandacht op iets anders ga focussen. Daar volbreng ik dan weer iets en ik heb niet alleen plezier in dat resultaat, maar ook in de activiteit zelf.

“ Maar je kan mensen toch niet laten wachten als je voor een ander iets doet?!”
Opvallend genoeg.... Ik ben me ervan bewust dat als dingen mis gaan en ik daar niet blijmoedig mee om kan gaan en de spanning en irritatie toeneemt…..
a) de meeste mensen het niet prettig vinden om dat bij te wonen..
b) de meeste mensen  ( desgevraagd) zeer welwillend zijn om meet e denken in hoe het kan worden opgelost op een andere manier: een andere keer, ergens anders, door iemand anders…...
c) heel veel dingen zijn minder urgent dan ze op het eerste gezicht lijken.

Een van de mannen lichtte toe dat het voor een man extra moeilijk is om ‘ op te geven’  of  ‘ een zwakheid te tonen’ .
Persoonlijk denk ik niet dat mijn aanpak iet s te maken heeft met ‘ opgeven’ of ‘ zwak zijn’ . Ik beschouw het als ‘ empowering’ , zowel voor mezelf als voor de mensen voor wie ik werk doe als ik kalm en vol vertrouwen kan  zeggen dat er betere resultaten geboekt kunnen worden door ‘ iets anders te doen’ .

Het is soms zelfs magisch, hoe het dan gaat, hoe dingen op zijn plaats vallen. .

Ik hoef minder inspanning te plegen ( lees: hard onbevredigd en frustrerend werk te doen)  en (meer) dingen komen voor elkaar terwijl ik lachend geniet van wat ik doe.

Dus ja, ik geloof wel in magie… maar ik geloof ook dat magie mij kan vinden via mijn acties, ook wel bekend in het woordenboek onder het fraaie creatiever wonderbaarlijke werkwoord ‘ doen’ .

RUILHANDEL

Vanmorgen stond ik op met een interessant idee.

Ik ben niet alleen een schrijver, die vrolijk en open haar gedachten deelt over ‘ het leven’ ; zoals op dit blog mijn eigen ervaringen gezien door de bril van de Wet van de Aantrekkingskracht ( je ontvangt wat je uitzendt).

Ik heb ook een opleiding gedaan die me in staat stelt om als life coach mensen persoonlijk te ondersteunen in gesprekken bij het vinden van hun eigen antwoorden op hun eigen vragen.  In gesprekken luister ik actief naar wat ze zeggen (en hoe) en geef respons die hen helpt om duidelijkheid te verkrijgen in welke richting hun eigen oplossingen gevonden kunnen worden.

Terwijl ik bezig ben met het creëren van een inspirerende online community, waar mensen inspiratie, ondersteuning en praktische methodes vinden  om met plezier te werken aan hun eigen ontwikkelingsproces, pas ik ondertussen op wat onroerend goed in Frankrijk. Ik verhuur deze zomer vier hele mooie gites aan mensen die in hun vakantie willen bijtanken op het Franse platteland.

Ik vind het een interessante uitdaging om mijzelf te onderhouden op een creatieve manier, bij voorkeur anders dan met het uitgeven van geld. Nuttige en belangrijke transacties vinden immers ook altijd plaats in allerlei andere eenheden :  tijd, aandacht, gebeurtenissen, spullen, leerervaringen.....

Op mijn wensenlijstje zijn nu een aantal concrete spullen verschenen. Sommige daarvan kan ik goed gebruiken voor mijn eigen comfort en plezier, andere dingen heb ik nodig voor de gites.  Vanmorgen vroeg ik me ineens af: ” Waarom zou ik niet proberen om deze spullen te verkrijgen, terwijl de portemonnee gesloten blijft?”

Ik realiseerde me dat er heel wat websites zijn waar de ( vooral Engelse) inwoners van deze streek hun tweedehands spullen aanbieden. Ik weet ook dat er binnen deze groep mensen zijn die voelen dat er in hun leven ruimte voor verbetering is op een aantal vlakken. Maar zij voelen niet altijd de ruimte in hun budget om te investeren in dienstverlening van een life coach, ook al is er wel de behoefte aan wat kwaliteitsondersteuning in het proces.

Hmmmm.... een interessant en geinig  experiment is geboren: Als ik nou eens de boodschap verspreid “ Ik wil graag een wasmachine en in ruil daarvoor bied ik aan wat ik te bieden heb:e  life coaching” ... wat zou er dan gebeuren?

Dat ga ik uitvinden!

IN DE VERKEERDE FILM

Richard en ik bespraken onze plannen voor die zaterdag, vlak na het wakker worden.  

Ik vertelde hem dat ik van plan was om er zelf even opuit te gaan. Toen hij me vroeg wat ik in gedachten had , wist ik dat nog niet zo precies. Toch kon ik al snel  met enige nadruk melden:” Waar ik echt behoefte aan heb is een fijne lange wandeling in de natuur, in mijn eentje.”

Toen ik daarna de gordijnen opende, zag ik de regen met bakken uit de lucht vallen. Ik betwijfelde meteen of een wandeling dan wel zo aangenaam zou zijn en ik overwoog andere opties.  Ik voegde zelfs het woord ‘ zinvol’ toe aan de mix.  Het moest toch mogelijk zijn om mijn wens, om er zelf op uit te gaan, te combineren met andere dingen waar behoefte aan was.

Ik bedacht dat ik wel wat boodschappen kon gaan halen. En omdat ik dan toch al een heel eind op streek was, kon ik meteen wel even doorrijden naar de stad om daar navraag te doen naar opties om onze internetverbinding op orde te krijgen.

Ik vond het al met al een zeer efficiënte manier om er even op uit te trekken op deze regenachtige dag.
Ik weet nu… dat was het niet. Opnieuw stond een zeer educatieve tuimelvlucht op het punt te beginnen.

Het vertrek in de auto verliep nog prima. Ik zong mee met de radio, was vrolijk omdat ik me lekker droog verplaatste door de regen en arriveerde met een grote glimlach in de stad. Ik parkeerde de auto fluitend bij het treinstation omdat ik wist dat de winkel waar ik naar onderweg was zich daar bevond.

Ik keek rond, maar het bord van de Orange winkel was niet aan de gevel waar ik het verwachtte. Ik was er zeker van dat in de buurt moest zijn, dus ik ging op mijn missie om de gevels in de buurt te bestuderen.  

Gedurende een nanoseconde vroeg ik me af of het misschien een goed idee was om navraag te doen in de bar, maar ik verwierp die gedachte. Als het hier ergens was dan kon ik het toch zeker zelf wel vinden!

Ruim vijftien minuten later druppelde de regen van mijn jas en broek alsnog op de deurmat van de bar waar ik uiteindelijk toch maar even navraag ging doen naar de locatie van de Orange winkel.  De winkel had er inderdaad gezeten, werd me verteld, maar bevond zich nu aan de andere kant van de stad, bij de Hyper U.

Ik gaf mezelf op mijn kop, omdat ik het juiste adres niet eerst had opgezocht, zodat ik me nu zeiknat, totaal op de verkeerde plek bevond.  Toch moest ik ook wel even glimlachen toen ik me bedacht dat ik wel mijn solo-wandeling had gehad. Ook al moest ik meteen toegeven dat de lege natte straten en treurige gebouwen van deze wijk niet voldeden aan mijn beschrijving van ‘ in de natuur’ . 

Heel eventjes overwoog ik om de Orange winkel helemaal niet te bezoeken. Maar ik besloot:” Nu ik hier toch ben, kan ik er maar beter gewoon even naartoe gaan.”

Ik reed dwars door het stadshart, onderweg naar de Hyper U en ik had onmiddellijk spijt van de beslissing om dit door te zetten. Het was zo verschrikkelijk druk op de wegen dat het wel een Nederlandse stad leek op zaterdagmiddag.  En geloof me, ik heb nog nooit het verkeer in deze Franse stad zo druk gezien dat het in de verste verte ook maar iets leek op een Nederlandse verkeerstafereel.  Ik voelde me een actrice in de verkeerde film.  

Ik bereikte Hyper U’s parkeerplaats, vond een plekje voor de auto en vond de Orange winkel in de hal van de winkel.  Ik ging naar binnen en vroeg naar goedkope en simpele oplossingen voor ons probleem met de internetconnectie.  Helaas was de enige simpele oplossing bepaald niet goedkoop, dus ik verliet de winkel alweer snel.

Voorbijlopend aan de ingang van de Hyper U, herinnerde ik me dat ik ook nog boodschappen nodig had en ik vroeg me af of er misschien aardige aanbiedingen zouden zijn.  Ik stapte met gemak over mijn weerzin voor de drukte in de winkel heen en liep door de gangpaden.  

Er was geen promotie  te bedenken die mij zo zou interesseren dat ik in deze veel-te-drukke-winkel met veel teveel spullen-die- ik- absoluut- niet- nodig had wilde blijven. Alles wat ik zag gaf alleen maar voeding aan de wens om zo snel mogelijk, zo veel mogelijk afstand tussen mij en de winkel te laten.

Omdat ik nu echt wel mijn tax had bereikt, boog ik af naar de eerste de beste kassa die ik kon vinden, om daar langs de rij te schuiven richting uitgang.

De klanten in de rij hadden er geen bezwaar tegen om mij te laten passeren. Het was de kassamedewerkster van Hyper U die mij in het Frans, vrij letterlijk, toeriep dat ik me op de verkeerde plek bevond! Ze wees me aan dat ik rechtsomkeert moest maken en dan door de hele winkel terug moest lopen om daar de uitgang te nemen voor mensen zonder aankoop.

Ik hoorde haar en begreep haar uitstekend, maar zo dicht bij de uitgang had ik absoluut geen behoefte om de hele winkel nog een keer te zien. Dus acteerde ik mijn beste versie van de buitenlander die nauwelijks Frans praat en ik wenste haar ook een fijne middag toe.  Ik remde daarbij niet af en hield mijn ogen gefocust op de deur.

Ik keerde terug naar Richard ( zelfs met een paar tassen vol boodschappen die ik onderweg bij elkaar had geshopt) in een staat die wij omschrijven als “ gecrasht in het maïsveld”.

Ik voelde me miserabel, moe en uitgewoond, zonder een duidelijke aanwijzing over wat nou deze mentale turbulentie en emotionele noodlanding had veroorzaakt.  Richard was zo lief om me gewoon alleen maar even vast te houden, me rustig aan te kijken en me een paar vragen te stellen over wat dit nou had veroorzaakt.

Ik traceerde het terug naar het moment waarop ik ‘ s morgens had gezegd”  Ik heb behoefte aan een wandeling in de natuur, alleen” waarna ik vervolgens erop uit ging om een rol te spleen in een complete andere film.  Ik ging naar de drukste stad die ik in de hele omtrek kon vinden, waar bijna geen enkel krietseltje groen of natuur te bekennen was. De mensen op de set van die film waren zo aardig om me te wijzen op wat ik allang had aangevoeld:” Je bent op de verkeerde plek!” . Soms voegden ze er zelf behulpzaam aan toe:” Wat jij zoekt is niet hier te vinden.”

Dank je wel, Universum, voor je humoristische demonstratie dat ik er zelf voor koos om in de verkeerde film meet e spleen ( ook al voelde het op het moment zelf niet zo lollig aan) !

Toegeven dat ik moedwillig en opzettelijk in de tegenovergestelde richting van mijn eigen aanwijzingen was gegaan, gaf me weer brandstof om het maïsveld van de mentale noodlanding achter me te laten en weer zin te hebben in nog een rondje ‘ vliegen’ .

Ik ben er zo zeker van dat als ik die wandeling gewoon gemaakt had, ‘ s morgens….....
Als ik had geluisterd naar wat ik werkelijk zei dat ik nodig had, ondanks de mogelijke nadelen van de nattigheid.....
Als ik had opgelet en een uurtje had geïnvesteerd in de wandeling, tegemoetkomend aan mijn behoefte aan het alleen zijn in de natuur.....
Ik zou naderhand iedere stad in hebben kunne gaan, iedere winkel, voor ieder doel en ik zou er de lol van ingezien hebben. Ik zou het waarschijnlijk in minder tijd hebben gedaan, zonder de ergernis over het verkeer en het gevoel in de verkeerde film te zitten. 

JIJ BENT FOUT

Laatst sprak ik met Amelie, een Française die ik goed ken.
Ze vertelde me met veel emotie over een van haar  kleindochters en dat ze zich zorgen maakte over haar gedrag.

Toen zij een paar dagen eerder bij haar zoon logeerde, viel het haar op dat de vierjarige Francine allerlei onaardige dingen zei over haar tweelingzus Veronique.  Amelie vond de woorden en de manier van doen erg onbeschoft  en ongewenst  voor een vierjarige.

 Francine kreeg dus een flink standje van haar oma.  Getuige de levendige emotionele beschrijving die ik ervan te horen kreeg, was het een stevige bestraffing.

Mijn maag draaide zich hierbij om en ik merkte dat ik een wat  andere kijk op de hele gebeurtenis had dan mijn buurvrouw.  

Was het omdat ik me een paar minuten lang verplaatste in de schoenen van een vierjarig meisje met een tweelingzus, ook al heb ik zelf geen tweelingzus?

Was het alleen maar empathie, of raakte ik ook aan mijn eigen ervaring als een vier jaar oud , moedig, nieuwsgierig meisje, in 1976?

Wat het ook was dat een gevoelige snaar bij me raakte, ik voelde mededogen voor dit Franse meisje, dat zoveel te leren heeft over het leven in deze wereld.  Ze experimenteerde met woorden en manieren van doen die ze om zich heen heeft gezien en  kreeg vervolgens op haar kop:” Francine, jij bent fout! Je bent een akelig kind! Houd op! Je mag geen nare dingen over je zus zeggen! Ben je nou helemaal betoeterd!?”

Ik besloot uiting te geven aan mijn gevoelens en mijn gedachten. Voorzichtig introduceerde ik het idee dat er wellicht een andere manier was dan de schuld geven aan het meisje,  de ouders,  de leraren op school en/of de televisie. Een manier met meer mededogen, die wellicht de deur opent naar mooiere en fijnere ervaringen met elkaar.

Ik vroeg aan Amelie:” Wat nou als..... Francines bedoeling met de boodschap dat Veronique stom is en dingen niet goed kan doen,  niet gegeven is om haar zus naar beneden te halen of pijn te doen.....? Wat nou als..... Francine een poging deed, naar haar beste vermogens, om duidelijk te maken dat ze iets nodig heft voor haar eigen ontwikkeling? Wat nou als..... wat ze nodig heeft zoiets is als:” Ik zou graag willen onderzoeken wie ik ben, als een individu en mijn eigen kwaliteiten leren ontdekken en ontwikkelen, als Francine en niet alleen als een-van-de- tweeling” . Wat nou als....  ze daarbij de woorden en strategieën gebruikte die ze om zich heen ziet ....?”

Als al deze “ Wat nou als zinnen” waar zijn... dan zou het waarschijnlijk een behoorlijk verwarrende en ingewikkelde boodschap zijn voor een vierjarige, die op zoek is naar haar waarde in deze wereld, om te verwerken.  Wat nou als zij de boodschap begreep als dat het NIET OK is voor haar om te zeggen dat iemand anders dingen fout doet en slecht is, maar dat het wel OK is voor een volwassene om ze oordelen dat zij slecht is?  

Ze wilde graag ontdekken wat haar individuele waarde is.... ? Ze kreeg het antwoord dubbel op haar boterham:” Jij BENT fout,  JIJ bent fout”.

Amelie luisterde goed naar me toen ik mijn invalshoek vertelde. Ze was ook geïnteresseerd om mogelijkheden te horen om Francine op een andere manier te begeleiden in haar leerproces, door positieve respons te geven over haar waarde in de wereld en haar moed om ermee te leren omgaan.

Ik legde uit welke mogelijkheden ik zag om de kleinkinderen te begeleiden in een liefdevolle en begripvolle manier, waarbij je zelf laat zien welk gedrag je ook graag van haar zou willen zien: kalm, duidelijk, met aandacht voor haar eigen behoeften en die van anderen…...?

Ik zie wel in dat het snel gebeurt om een tweeling als een eenheid te zien ( Ik weet zelf nooit wie nou Francine is en wie Veronique, ook al zijn ze niet bepaald identiek) . Veel tweelingen hebben vermoedelijk een extra uitdaging om zich als individu te ontwikkelen, vergeleken met kinderen die alleen broertjes en zusjes hebben van een andere leeftijd. 

Ik suggereerde daarom dat het misschien zou helpen om af en toe tijd met de kinderen afzonderlijk door te brengen. In zulke waardevolle momenten waarin ze hun eigen uniekheid als individu kunnen laten zien, kun je ze belonen voor de fantastische kwaliteiten die ze daarin laten zien.

Ik ben geen moeder.
Ik heb veel respect en bewondering voor mensen die de uitdaging aangaan om een kind op te voeden.
Ik weet ook dat iedere ouder het beste voor zijn kind wil en al het mogelijke doet om het te helpen op zijn weg naar volwassenheid.

Dit alles maakt wel dat ik me lichtelijk ongemakkelijk voel bij het geven van suggesties over het omgaan met een 4 jarige.

Maar toch......
Ik heb wel nu 40 jaar ervaring als mens. Ik zie ook hoeveel schade de boodschap:” Jij bent fout”  kan doen wanneer een kind dat absorbeert en omwerkt in de overtuiging:” Ik BEN fout”.

Met ‘ zend = ontvang’  in mijn achterhoofd, zie ik nu dat de wereld tegemoet treden vanuit de positie  “ Ik BEN fout”  leidt tot de bijpassende pijnlijke resultaten.

Als een volwassene weet ik nu ook hoeveel moed het me kost om ook maar te durven overweg dat het wellicht mogelijk zou kunnen zijn om te denken:” Wat nou als ik NIET fout ben, maar zelfs wonderbaarlijk mooi en getalenteerd, op een unieke manier?”

Ergens de moed vandaan halen om met Amelie mijn beleving van haar verhaal te delen in mijn kalme, liefdevolle, begripvolle en unieke manier, hielp mij een stapje verder in het geloof in het GOEDE in mijzelf.

Dank je wel Amelie, dat je je belevenis met mij wilde delen. Dank je wel  voor je vertrouwen en dank je wel voor je aandacht voor mijn andere kijk op het geheel!

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG DEEL II

Slechts twee dagen nadat ik met Richard de mogelijkheid besprak om iedere dag even op vakantie te gaan (zie deel I) , voelde ik me plotseling rusteloos en geïrriteerd.
Er was overal rommel en chaos, waar ik ook keek. Ik hoorde mezelf hardop zeggen dat ik er behoorlijk flauw van was om me bezig te houden met deze aanhoudende stroom van zooi. Bovendien ging het meeste van wat ik deed ook nog eens helemaal niet volgens plan, wat de irritatie alleen maar verhoogde.

Ik was me ervan bewust dat het waarschijnlijk niet de chaos zelf was die mij geïrriteerd maakte. Er gaan namelijk ook heel veel dagen voorbij zonder dat ik me stoor aan de rommel. Ik kan zelfs plezier beleven aan het opruimen ervan of doe het zonder er al te veel bij stil te staan.

Dus nam ik het op als een signaal dat ik ergens iets mistte, alleen had ik nog geen idee wat dat dan zou kunnen zijn.  De enig behoefte waar ik me van bewust was,  was de wens om weg te gaan en de rommel achter  me te laten.

Onmiddellijk moest ik glimlachen in mezelf, omdat ik ineens wel heel erg leek op Richard! Dus besloot ik om mijn eigen advies maar eens uit te proberen en de boodschap letterlijk nemen: ”weggaan en de rommel achter me laten!”, maar dan voor een minuut of 20, in een minivakantie.

Ik liep naar de tuin en plofte neer op het gras, uitgestrekt op mijn rug.  Ik koos een simpele kleine camper uit  voor mijn minivakantie in mijn verbeelding, startte en reed weg.

Alleen, binnen een paar seconden parkeerde mijn verbeelding het ding in de hoek van een grasveld aan de rand van een bos. Bij nadere beschouwing was het ineens een zigeunerachtige woonwagen geworden, zonder paard, of een andere vorm van aandrijving.

Het was voor mij meteen duidelijk dat mijn behoefte om de boel de boel te laten niet een behoefte was aan beweging en het ondergaan van nieuwe ervaringen. Het gaf voor mij de behoefte aan om stil te staan. 

Ik besloot dat de setting me toch niet helemaal beviel. Maar nu ik wist wat ik zocht, kon ik de benodigde aanpassingen wel heel snel doen.  Binnen een paar seconden bevond ik me in een mooie, lichte, schone, rommelvrije, ruime strandhut met een prachtig uitzicht en alle buitendeuren gesloten. Geen chaos, alleen ik, zonder bezigheden die moeten gebeuren en daar echt even heel erg van genietend.

Het viel me, achteraf gezien, op, dat ik in de afgelopen dagen weinig tijd- voor- mijzelf had gehad en mijn stemming had me erop gewezen dat het tijd werd om daar wat aan te doen.

15 tot 20 minuten van  in het gras liggen, in de zon, terwijl ik ondertussen in gedachten in mijn strandhuis was, was genoeg om terug te keren naar de realiteit en daar de chaos van te ondergaan met een lach op mijn gezicht.

Ik vroeg me af of  Richard al meerdere campers in gedachten had uitgeprobeerd in verschillende geestverhelderende vakanties-in-iedere dag-tripjes. ….

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG

Als tweelingzielen zien Richard en ik regelmatig dat we hetzelfde thema vanuit verschillende hoeken benaderen.

‘ Tijd- voor- mezelf’ is zo’n thema, dat regelmatig opduikt in ons leven. 

Ik viel recent bijna buiten de grafiek, met zoveel ‘ tijd- voor- mezelf’  dat ik er bijna in verdronk en mijn dagen vervelend lang, saai vond, met weinig voldoening.  

Richard viel aan de andere kant bijna buiten de grafiek, met nauwelijks ‘ tijd – voor – zichzelf’  en hij raakte zo verstrikt in alle activiteiten dat hij zijn dagen regelmatig overvol en saai vond, met weinig voldoening.

Ik waardeer het bijzonder om een wat ‘ tijd- voor- mezelf’ te hebben, iedere dag.  Voor mij is het net zo belangrijk als zuurstof ademen, eten en drinken.    ‘ Tijd- voor- mezelf’ laat ik mijn aandacht drijven op de onderwerpen die in mijn gedachten opkomen.  

Waar ik dat doe? Bij voorkeur op een warme dag in de schaduw van een prachtige boom, of ‘s avonds, loom uitgestrekt in een warm bad. Of, je kan me voorstellen terwijl ik een simpele taak uitvoer, zoals schoonmaken of onkruid wieden. Dingen die ik kan doen zonder er al te veel mijn hoofd hoef te houden bij wat mijn handen doen, zodat ik de wind kan laten waaien in de grijze cellen.  De belangrijkste ingrediënten zijn: ik en mezelf, met aandacht voor mij.

Richard heft zich voorgenomen om iedere dag wat tijd voor zichzelf in te ruimen.  Alleen is dat wel ongeveer het eerste waar een streep door gaat, als in de loop van de dag de taken zich spontaan aandienen.

Ik zie wel dat het hem frustreert dat er altijd wel iets naar voren komt waardoor hij het gevoel heeft dat hij geen tijd voor zichzelf kan vrijmaken. Dat hoeft niet eens een extra taak te zijn, want vaak is het al genoeg dat de dingen die hij van plan was te doen veel meer tijd in beslag nemen dan gehoopt.  

Wat hem daarbij ook  frustreert is dat hij regelmatig tijd ‘ vermorst’  met het kijken naar campers op internet die hem kunnen voeren naar nieuwe en inspirerende plekken in de wereld.

Hij heeft ervoor gekozen om hier de komende maanden in de buurt te blijven, om het oude huis in een frisse en aantrekkelijke staat te hebben, zodat de nieuw eigenaar zich snel aandient. Maar hij zou liever in een camper instappen en wegwezen.

Op een avond  bedacht ik een oplossing, toen ik alle opmerkingen en frustraties over onvervulde behoeftes van hem op me in had laten werken.  Wat nou, als dit allemaal signalen zijn die wijzen op het feit dat hij behoefte heeft aan meer gerichte en afgebakende tijd-voor-zichzelf in de loop van iedere dag?  Deze invalshoek voelde goed om eens verder op me in te laten werken.

Ik deelde mijn gedachten hierover met hem en suggereerde dat het misschien wel een plan zou zijn om zijn eigen advies te volgen, om weg te gaan in een camper naar een fantastische plek en tegelijkertijd hier te zijn voor het huis!

Hoe?

Voor het huis zorgen, neemt hem niet 24 uur per dag  actief in beslag.  Hij is alleen al zo’n 10 uur per dag bezig met het beantwoorden van verzoeken van zijn lichaam: aan slaap, aan voedsel, aan drinken, aan een douche....
Wellicht vinden zijn hersenen het ook wel prettig om, ergens gedurende de dag, even pauze te hebben en wat onderhoud te doen ter compensatie van alle informatie die er voortdurend op afgevuurd wordt en verwerkt moet worden?

En er kan best een minivakantie in ieder dag zijn, om bij te laden!

Gek als hij is op kampeervakanties in een camper, Richard kan ervoor kiezen om zichzelf even terug te trekken in een rustige en comfortabele ruimte. Daar kan hij met zijn intuïtie bepalen welke camper hij die dag zal gebruiken en waar hij naar toe zal gaan. Vervolgens kan zijn verbeeldingskracht hem laten beleven wat hij maar wil, of het nu een vredig en kalm oor dis, of een dolle boel. Reizend in zijn hoofd, kan hij gratis en voor niks, net zo luxe reizen als hij wil.

Zou zo’n minivakantie helpen om je balans te vinden en je energie weer op te vijzelen? Zou het mogelijk zijn dat de uitdagingen in het dagelijks leven gemakkelijker en sneller afgehandeld worden , met de juiste hoeveelheid aandacht en met meer plezier en vertrouwen?

Maar eens zien wat er gebeurt…....

Wordt vervolgd in deel  II

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP ( DEEL 2 VAN 2)

Een ‘ongemakkelijk konijn’ had zich verstopt onder de tafel toen Richard en ik thee dronken met Peter en Nicole.  (Lees meer over dit bezoek in deel I).

Ik wilde graag een manier vinden om het konijn vrij te laten uit zijn ongemakkelijke positie. Konijnen zijn toch veel gelukkiger in vrijheid, nietwaar? En ik zelf ben ook veel gelukkiger wanneer ik vrij kan bewegen!  

Het moet toch mogelijk zijn om de energiestroom op een goede manier te beïnvloeden, wanneer ik me ervan bewust ben dat er een ‘ongemakkelijk konijn’ onder de tafel zit. Zou het niet aardig zijn om dat te doen op een manier die harmonieus is: prettig, ongecompliceerd, trouw aan mezelf en met respect voor anderen? 

Ik sprak erover met Richard en we vonden twee interessante invalshoeken:

• Wat we uitstralen als individuen en
• Wat we uitstralen als een tweelingzielkoppel 

Hoe kan ik persoonlijk dit konijn helpen,  zonder dat het zich dood schrikt?

Zou ik nieuwsgierig en dapper genoeg zijn om voor de directe aanpak te gaan waarin ik het konijn in de schijnwerpers zet van mijn volle aandacht?  Het kan interessant zijn om te zien wat er gebeurt als ik het konijn aan zijn oren onder de tafel vandaan haal een vrolijk uitroep:” Kijk eens wat ik heb gevonden! Een bang konijn! Is dat niet interessant?”

Het is waarschijnlijk boeiend en het zal zeker dingen in beweging brengen. Stel je maar eens voor hoe mensen normaal gesproken reageren wanneer een kind een of ander eng spartelend beest meebrengt naar de woonkamer..... (WHOEEEAAAAHHHHH!) ......

Maar ja, ben ik echt van plan om een volle straal van mijn aandacht richten te op de ‘ongemakkelijkheid’? Ga ik echt vanuit dat een angstig konijn aan de kant gaat als ik hem verblind met helder licht?

Het is veel waarschijnlijker, gebaseerd op mijn ervaring, dat het allemaal nog veel ongemakkelijker wordt. Ik weet immers dat waar ik mijn aandacht op richt, groeit!

Ik heb de ongemakkelijkheid gevoeld en ik vond deze hoeveelheid al niet prettig, laat staan als het nog intenser zou worden. 

Toch geeft dit wel een idee over een wat harmonieuzer aanpak om in de gewenste richting te bewegen.  

Wat zou er gebeuren als ik iets anders zou aanlichten met mijn volle aandacht,  bijvoorbeeld door de liefdevolle en verbonden gevoelens te bevestigen en te waarderen…? 

In het geval van Nicole zou ik misschien hebben kunnen laten merken dat ik zag dat ze warme gevoelens had voor Richards vorige partner , op een kalme en accepterende manier.

De kans is groot dat zo’n positieve boodschap, passend bij de diepgevoelde behoeftes , een duidelijk verschil had gemaakt op de hele dynamiek van dit bezoek. 

Hoe beïnvloeden we, als tweelingzielstel, de dynamiek met anderen?

Richard bracht een andere interessante invalshoek ter sprake.  Hij vertelde hoe het hem was opgevallen dat we onze energie lijken te versterken, met onze tweelingzielverbinding. 

Als wij ons beiden op ons gemak voelen en lekker in ons vel zitten, dan stralen de mensen om ons heen ook.

Als er iets is wat ons dwarszit,  dat zien we dat dubbel en dwars gereflecteerd in de mensen om ons heen. 

Het is een wonderbaarlijk mechanisme, dit versterkende spiegeleffect dat tweelingzielen hebben.
Het helpt ons beiden om meer inzicht te krijgen in de invloed die onze eigen, individuele energie heeft op de gebeurtenissen in ons leven. 

Maar met het versterkende tweelingzielen effect in gedachten, besloten wij dat we ook graag een extra vleugje bewustzijn toevoegen aan onze gezamenlijke energiehuishouding, voordat we ons onderdompelen in een sociaal gebeuren. 

Voelen we onszelf ‘ongemakkelijke konijnen ‘?
Dan gaan we er daar waarschijnlijk meer van tegenkomen! Tenzij we dat eerst kunnen oplossen.

Als een van ons de aanwezigheid van een bang konijn voelt, dan hebben we nu een plan om het vrij te laten.  Dat plan is om op een vriendelijke manier te belichten dat alles wat het nodig heeft om vrij te bewegen op dit moment aanwezig is. 

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP

Ik nam een paar flinke teugen verse lucht. Ik had het nodig ook.

We liepen terug naar de auto, nadat we een kop thee hadden gedronken bij twee van Richards vrienden, Peter and Nicole.

Terwijl we naar huis reden spraken over de gevoelens en gedachten die dit bezoek bij ons had opgeroepen. Hij onderschreef mijn beschrijving:” Het was allemaal nogal ongemakkelijk.”

Ik was niet de enige die zich zwaar voelde en leeg.

Het bezoek kwam, later die avond, terug in mijn gedachten: het introductiemoment in de hal, de posities rond de tafel, de onderwerpen van gesprek……
Er was gesproken over een aaneenschakeling van zorgen, drama, ziektes, dood, moeilijkheden en andere dingen die mis kunnen gaan.

Ik herinnerde me dat ik zelf een paar bijdragen aan het gesprek probeerde te leveren,  voornamelijk in de hoop het in een vrolijkere richting te laten afbuigen.

Ook probeerde ik een gesprek te starten met Peter. Wij tweeën maakten immers niet echt deel uit van het gesprek tussen Richard en Nicole, aan de andere kant van de tafel.

Gezien de non verbale reacties op mijn pogingen,  besloot uiteindelijk dat het een beter idee was om de vogels buiten te bestuderen en de mooie jachtige luchten.  Maar eigenlijk zat ik voornamelijk te wachten tot het over was en ik met goed fatsoen weg kon.

Het is wel duidelijk dat ik het hele gebeuren niet zomaar kwalificeerde als een ‘goed ding’.

Sterker nog, in eerste instantie was mijn reactie:” Ik hoop dit snel achter me te laten.” Mijn behoefte om iets dergelijks nog eens mee te maken was bepaald niet groot.

Daarin vond ik de motivatie om het niet zomaar ‘achter me te laten’, maar  om me af te vragen hoe ik de gebeurtenissen van die middag kon zien als een cadeautje. Een cadeautje in de vorm van een leerervaring.

Ik begon het nader te bekijken, met onder andere de wet van de aantrekkingskracht in gedachten.  

Het was overduidelijk,  dat de ongemakkelijkheid te maken had met ‘Richard en die ‘andere’ vrouw’.

Het was ook duidelijk dat we ons alle vier ongemakkelijk voelden en dat niemand daar iets over zei.

Ik denk dat iedereen zich herkende in:” Ik voel me niet genoeg op mijn gemak om mijn ware gevoelens openlijk hier te delen.”

Zend is ontvang...... het resultaat correspondeerde prima met deze boodschap.

Achteraf gezien,  wetend dat mensen hun echte behoeften toch wel communiceren, keek ik er wat beter naar. In de terugspeelmodus gebruikte ik nu een wat gevoeliger oor, en luisterde ik naar  Nicoles  hartenkreten,  diep verborgen onder alle lagen waarmee het werd gemaskeerd.

Door op die manier te luisteren, kon ik veel aangenamere boodschappen horen, over haar behoefte aan verbondenheid, vriendschap , loyaliteit en continuïteit.

Het was duidelijk dat Nicole warme gevoelens had voor Richards vorige partner.

Ze was er waarschijnlijk niet zeker van of deze gevoelens op zijn plaats zouden zijn in mijn aanwezigheid als nieuwe partner.

Een door eraan te twijfelen of deze positieve gevoelens op zijn plaats waren in het gesprek, voelde er verrassend weinig positief en op zijn plaats.

Interessante vraag die ik me vervolgens stelde, was:” Wat zouden ‘de andere vrouw’ en Richard anders kunnen doen in de toekomst,  wanneer we vrienden ontmoeten, die ons kennen uit onze eerdere relatie?”

Ik deelde mijn gedachten daarover met Richard en we bekeken in welke richting we oplossingen konden vinden om te veranderen wat we zelf uitzenden om zo iets te verkrijgen waar we echt plezier aan beleven.”

Wordt vervolgd..... in deel 2

DE SIGNALEN OPPIKKEN MAAKT ECHT HET VERSCHIL

Hoelang is het geleden dat ik een stukje schreef over het dichtdoen van de deur van vertrouwen? Schrijf ik daar niet dat ik vastbesloten was om te luisteren naar de signalen die ik krijg van binnenuit?

Nou, ik kan wel zeggen dat ik gisteren stevige herinnering kreeg over dat goede voornemen.

In ongeveer 2 uur tijd lukte het mij om zeker vier tot vijf signalen volkomen te negeren. Het resultaat daarvan was ik dat ik iets kon ervaren met een hoop educatieve waarde.

We waren van plan om naar Saint Junien te gaan, nadat we voor de schapen hadden gezorgd.

Om de boel een beetje te bespoedigen had ik besloten dat ik wel het ontbijt kon overslaan en genoeg had aan de kop thee ook al had ik eigenlijk wel zin in een bakje yoghurt met muesli. 

We waren ruim genoeg de tijd om naar de markt te gaan in Saint Junien. En dus besloten we om ergens onderweg op een mooie plek een wandeling te maken met de honden.

Richard vroeg me om te stoppen.  Hij vroeg zich af of ik zin had om te wandelen bij een stuk van de vroegere spoorlijn. Ik herinner me nog de gedachte:” Is dit echt een  mooie plek voor een wandeling?”   Maar in plaats van dat ik ervoor koos om daar ook maar iets over te zeggen besloot ik dat het wel prima was.

De wandeling was oké,  maar niet helemaal wat ik ervan gehoopt had.

Ongeveer 15 minuten voordat ze bij de auto terugkwamen, was ik zo hongerig geworden dat het enige waar ik verder nog aan kon denken was:” Waar vind ik eten, snel!”

Gelukkig meldde ik wel aan Richard dat ik liever eerst een stop wilde maken bij een bakker dan meteen doorrijden naar Saint Junien.

Na het eten van een  ‘pain au chocolat’, voelde ik me weer mens.

In Saint Junien, introduceerde Richard me tot het eten van oesters. Ik weet dat hij oesters als een delicatesse beschouwd en het eten ervan op de markt als een fantastische ervaring. Ik had nog nooit oesters gegeten maar omdat hij er zo dol op is was ik wel benieuwd hoe het zou smaken.

Richard at zelf de eerste en prepareerde de tweede voor mij.

Ik weet nog, dat ik me letterlijk in mezelf afvroeg:” Is het een goed idee om dit te eten?”

Ik herinner me ook nog dat het antwoord bepaald niet een duidelijk ‘ja’ was. Maar in plaats van daar even bij stil te staan, liet ik de oester met de snelheid van het licht mijn mond binnen glijden, omdat ik nou eenmaal had besloten dat ik wilde weten hoe het smaakt.

Ik vond dat ik het niet kon beoordelen gebaseerd op de smaak van een oester en dus nam ik er twee of drie voordat ik besloot dat oesters eten niet aan mij besteed is.  

Binnen 10 minuten voel ik me draaierig. Ik was niet ziek maar lichaam was duidelijk bezig moeten vertellen dat er iets niet helemaal in orde was.

Wat ik vervolgens wilde doen was in de auto stappen en naar huis gaan. Maar ik bedacht dat het waarschijnlijk een beter idee was toch eerst even een paar boodschappen te halen, in de supermarkt.

Tegen de tijd dat ik die supermarkt verliet bijna geen energie meer en was’ geluk’ iets uit een vage herinnering.

Richard reed en met mijn ogen dicht vroeg mij af wat er mis was gegaan.....

Ergens onderweg zag ik plotseling en Klein meer en ik voelde dat ik zin had om daar naartoe te gaan. Eerst verwierp die gedachte omdat we hadden afgesproken meteen naar huis te gaan. Maar toen realiseerde ik me dat ik echt behoefte had om even naar het water te gaan. Ik vroeg aan Richard of hij er wilde stoppen en even later stonden naast het meer.

Ik voelde me rusteloos en verdrietig en ik wilde in het gras zitten en even ‘niets’.

Toen ik op het gras lag, besloot een van de honden op mijn gezicht te gaan zitten en dat deed pijn. Ik was geïrriteerd en dat liet ik weet ook.

Het was wel  duidelijk dat ik niet echt plezier had in dat ik aan het ontvangen was.

Langzaam maar zeker realiseerde ik me dat ik in de loop van enkele uren,  tenminste vier duidelijke signalen volkomen had genegeerd. In plaats van te kiezen voor wat ik wilde en hoogstwaarschijnlijk nodig had deed ik opzettelijk iets anders.

Vaststellen dat ik op die manier mijn eigen miserabele middag had gecreëerd, haalde de angel eruit. Mijn energieniveau steeg weer.

De rest van de dag maakte ik er maar weer eens werk van goed op te letten wat mijn lichaam me vertelde en daar naar te handelen.

Het resultaat daarvan was dat ik een fantastische avond had met fijne momenten. Op het eind van de dag bleek uiteindelijk inslaap de grote glimlach was ik eens te meer vastbesloten om op te letten! 

WAT ER GEBEURT ALS IK MIJN EIGEN ADVIES NIET OPVOLG

Ik ben me er bewust van dat mijn leven voortdurend onder invloed staat van de Wet van de Aantrekkingskracht: zend = ontvang.

Ik weet ook dat ik het proces kan beïnvloeden, door op te letten op wat er gebeurt en doordacht en actief te reageren op de signalen die ik krijg.

Ik weet dat ik me, door een paar simpele principes in het oog te houden, bijzonder gelukkig en vol vertrouwen voel en het leven omarm als wonderbaarlijk mooi.

Vanmorgen ontdekte ik dat ik gisterenmiddag iets had gedaan dat zich goed laat omschrijven als :”de principes loslaten”.  

Dat is een fantastische manier om op een leerervaring af te stevenen, in plaats van iets wat uit zichzelf plezierig aanvoelt.  Ook deze keer, was dat niet anders.

Ik had geen idee wat ik had gedaan. Ik had alleen gemerkt dat ik me ’s avonds verre van ‘gelukkig en vol vertrouwen’ voelde. Er miste duidelijk iets en ik kon de kern ervan niet aanwijzen.

Vanmorgen ontdekte ik dat hetzelfde onplezierige gevoel nog steeds present was.

Ik was niet van plan om hier de dag mee door te brengen, dus ik vroeg me af welke ‘deur’ ik in mijzelf had dichtgedaan, dat maakte dat ik een onprettige spanning voelde, een gebrek aan stromende energie?
Ik was overduidelijk niet gelukkig met wat ik ‘ontving’ en dus nam ik aan dat ik waardevolle aanwijzingen zou kunnen vinden in wat ik aan had verzenden was.  

Ik wilde dit tot op de bodem uitzoeken. Ik praatte met mezelf en met het universum. Ik liet alle activiteiten gedachten en gevoelens van gisterenmiddag de revue passeren omdat dat het moment was dat mijn stemming veranderde.

Opeens wist ik het.  Ik wist precies welke deur ik had gesloten en wanneer. Het was de deur die Vertrouwen heet.  

Ik merkte dat mijn stemming omgeslagen was kort nadat ik een e-mail had geschreven waarin ik zei dat ik die dag al heel veel had gedaan dat ik zin had om saxofoon te gaan spelen.

Maar in plaats van dat ik mijn eigen goede raad opvolgde, besloot ik dat het nog te vroeg in de middag was en dat ik beter tijd kon besteden aan het invullen van de inkomstenbelasting van mijn vader in het aangifteprogramma. Ik had hem beloofd dat ik dat dit weekend zou doen. Ik besloot dat het fijn zou zijn als dat snel achter de rug was.

Dat ging bepaald niet volgens plan!
Op een bepaald moment dacht ik zelfs dat ik een fout in het programma had ontdekt.  Ik moest bepaalde gegevens zelfs twee keer invullen omdat het niet was opgeslagen. (Niet erg vrolijk makend allemaal) . 
Maar enige tijd later, zag ik in dat ik gewoon niet aan het opletten was en dat er daarom allerlei dingen misgingen op een onplezierige manier. Het nam allemaal veel meer tijd in beslag dan strikt nodig was.

Luisterde ik naar deze overduidelijk signalen dat ik eigenlijk iets anders moest doen? Nee hoor,…. ik ploeterde gewoon door.

Achteraf gezien kan ik wel concluderen dat ik eigenlijk de saxofoon had moeten gaan bespelen, erop vertrouwend dat mijn lichaam wel aangeeft wat ik nodig heb.

Ik had al een heleboel computerwerk en denkwerk gedaan die dag.  Mijn lichaam was daar overduidelijk wel klaar mee en wilde de balans terugbrengen door middel van een vrolijker actieve andere activiteit. Dat zou me weer opladen voor allerlei activiteiten in de avond.

Zag ik dat in? Nee! Ik koos ervoor om saxofoon spelen te zien als tijdverdrijf, iets dat in de weg stond van belangrijke andere dingen die mijn aandacht vroegen.  

Door dat te doen, zei bijna letterlijk tegen mezelf en de signalen die ik kreeg:” ik vertrouw er niet op dat je me geeft wat ik nodig heb.”

Is het dan gek ( zend -= ontvang) dat sinds dat moment ‘geluk en vertrouwen’ plaats maakten voor rusteloosheid, onzekerheid over wat ik ging doen wat ik daarvan kon verwachten?

Het enige wat ik had hoeven doen was vertrouwen hebben in mijn eigen advies, dat een beetje muziek maken op een saxofoon precies was wat ik nodig had op dat moment. Ook erop vertrouwend, dat het juiste moment zich wel  aandient om de belasting in te vullen, ergens in dit weekend. Vrij zeker was ook, dat ik er dan in een oogwenk zou invullen omdat ik er de juiste aandacht aan zou schenken. Hoogstwaarschijnlijk zou ik er dan zelfs plezier in hebben gehad.

Ik had de mogelijkheid.  Ik was me er, terwijl ik het deed, zelfs van bewust dat ik ervoor koos om iets te doen waar mijn lichaam duidelijk niet om vroeg. Ik zette zelfs door, alle waarschuwingssignalen negerend die zeiden: ”Doe alsjeblieft iets anders!”.... zucht.

Ik had het plezier kunnen hebben van 20 minuten saxofoon spelen, de lol van het invullen van de belasting papieren in een oogwenk en dan nog een dozijn andere leuke activiteit in de avond. In plaats daarvan bracht ik een paar uur teveel op een onprettige manier door.

Nadat ik dit vanochtend had uitgevonden, had ik een conversatie met mezelf, waarin ik de deur van  Vertrouwen weer opende.

De hele dag bevestigde ik de signalen die ik kreeg met de boodschap met vertrouwen, door te doen wat ze aangaven.
Dat betekende onder meer, dat ik halverwege het schrijven van dit stukje een impuls volgde om een eitje koken en te eten en later, om in de woonkamer even uitbundig te dansen op een lekker stuk muziek op de radio.

J.

WAAR KOMT MOTIVATIE VANDAAN?

Waarom kiezen mensen ervoor om iets te doen?

Dit is een boeiende vraag die de laatste tijd regelmatig naar voren komt.

Maandag bijvoorbeeld, was ik bezig om een tegelvloer te reinigen op de knieën. Ik vroeg mezelf daarbij hardop af:” Wat bezielt me toch om dit te doen?”

Mijn rug deed zeer en mijn armen waren moe geworden van het dragen van mijn gewicht rondkruipend op een verschrikkelijk koude vloer. Noch de vloer, noch de viezigheid die er vanaf kwam,  waren van mij. Het is ook niet te verwachten dat ik veel tijd zal besteden op deze keukenvloer als onderdeel van mijn huishouden. Ik realiseerde me dat bijzonder goed, tijdens het schoonmaken van de allerlaatste acht tegels en ik bekeek mijzelf plotseling van een afstandje.

Ik voelde dat ik iets miste.  Mijn energie was verdwenen, net als mijn motivatie voor de taak. Ik had er absoluut geen plezier meer in.  Ik had niet meer signalen nodig om te merken dat er duidelijk iets  miste en ik vroeg me af wat het zou kunnen zijn.

Ik stopte met schoonmaken nadat ik de vloer had afgemaakt. 
Tijdens de lunchpauze zei ik hardop:” Ik zou graag willen weten wat het is wat ik hier nu mis.”
Ik sprak erover met Richard en ik voegde er een paar suggesties aan toe over wat het mogelijk zou kunnen zijn. Daar zei ik wel meteen bij, dat ik zeker wist dat al die dingen wel in de juiste richting wezen, maar uiteindelijk niet de kern van het probleem waren.

Het was tijdens de siësta van 5 minuten dat het echte antwoord me duidelijk werd.

Ik realiseerde me plotseling dat een deel van mijn motivatie om mee te helpen met het klaarmaken van het huis voor verhuur, ermee te maken had dat de mogelijkheid bood om te praten over onze plannen voor de toekomst. Maar vanwege allerlei praktische redenen hadden we al een paar uur in verschillende ruimtes gewerkt en op die manier was een belangrijk onderdeel van mijn motivatie ondergesneeuwd geraakt.  

In dezelfde minuut dat ik aan mezelf toegaf dat dit de basis was van mijn motivatieprobleem, voelde ik mijn energie weer stromen.  Ik vertelde Richard vervolgens dat ik graag tijd wilde vrijmaken in de komende dagen om over onze plannen te praten. Toen daarbij bleek dat hij dezelfde wens had, was mijn motivatie om eerst nog een paar uur te investeren in het klaarmaken van het huis, weer volop present.

Wonderbaarlijk, hoe dit werkt!