OPGEWEKT IN DE SUPERMARKT

Het was een heerlijke dag geweest waarop we ’s middags lekker even naar het strand waren geweest. Ik had in het zonnetje gelegen met een goed boek vol aansprekende lessen over bewust leven in dit Universum. Zo las ik een heel hoofdstuk over de aanbeveling om aan anderen te geven wat je zelf graag wilt hebben. Zend = ontvang verpakt in woorden die op papier zo vanzelfsprekend kunnen lijken……

Het bleek tijd voor wat praktijkonderwijs op de volgende locatie van mijn eigen Universum:  een supermarkt in de Algarve, waar we een paar dingen gingen kopen die we nog misten: koffie, jam , chocolade en melk.

Geheel gefocust op het aanschaffen van deze boodschapjes, liep ik van de ingang, door de hal richting de toegangspoortjes in de supermarkt. De dame die mijn aandacht vroeg voor een inzamelingsactie voor het goede doel, bedankte ik vriendelijke doch beslist. Ik was op een afgebakende missie.

De dame benaderde vervolgens Richard, die achter me liep,  met de vraag of hij wellicht wat etenswaren wilde kopen om te doneren aan het goede doel. Hij nam de plastic zak graag aan om aan dat verzoek te voldoen en meende vervolgens dat een boodschappenmandje dan wel nodig was.

Terwijl hij rustig rijst en pasta en tomatensaus ging uitzoeken, merkte ik dat er een enorme innerlijke storm opstak in mij.

Dit was ongeveer de innerlijke dialoog die ik met mijzelf aanging, staande tussen twee enorme supermarktvriezers:

B:” He, wat gebeurt hier?”

A:” Dingen weggeven aan mensen die het nodig hebben is aanbevelenswaardig als je bewust en vrij wilt leven. “

B:” Ja, da’s mooi, maar ik wil het helemaal niet.”

A:” Vasthouden aan iets  ( zoals geld) vanuit de angstige gedachte dat je er zelf niet genoeg van hebt, is vragen om moeilijkheden… zend = ontvang….. dus als je de boodschap afgeeft dat je ergens niet genoeg van hebt… dan is dat precies wat je ook krijgt….. te weinig daarvan!”

B:” Ja, da’s allemaal mooi, maar je vergeet erbij te zeggen dat je het wel moet menen. Als je het alleen maar doet omdat het theoretisch zo heilzaam is… dan telt het niet!!!!”

A:” Tja, helemaal waar. Dus is het zaak om het ook te menen. Geef opgewekt”

B:” Lekker is tie. Opgewekt!!! Het enige wat in mij opgewekt is een razende emotionele storm en innerlijk conflict. Het enige wat ik wil is WEG HIER en dit achter me laten!”

De hele interne conversatie duurde zeker 10 minuten, dus er was een hoop herhaling van zetten, waarin een deel van mij het aanbevelenswaardige benadrukte en een ander deel er alleen maar afstand van wilde nemen.

Ik beslechtte het debat toen het echt een onaangename herhaling van zetten werd met het besluit om er op dat moment er verder zo min mogelijk ( stormachtige) energie in te steken.  Als voorlopige uitweg, stelde ik  vast dat het helemaal niet mijn transactie was en dat het Richard was die welgemeend en opgewekt aan het goede doel gaf. Naar de kassa, betalen en wegwezen. Zand erover. 

Niet dat het zo werkt in dit uiterst leerzame Universum ;-), maar het zette me in ieder geval in weer in beweging.

Richard had de mand gevuld en was klaar om af te rekenen. Hij vroeg of ik nog chocolade wilde uitzoeken, maar ik gaf aan dat ik genoeg had van het winkelen en de winkel wilde verlaten.

De supermarkt bleek over twee types kassas te beschikken: met een caissière en zelfservice. Veruit de rustigste kassa’s waren de zelfservice kassa’s en het leek Richard een goed idee om daar gebruik van te maken.

Mij niet echt. Kun je bij een caissière nog je vingers in je oren steken en doof en blind betalen… bij een zelf service kassa mag je ieder boodschapje stuk voor stuk langs vele zintuigen laten glijden:  je ziet ieder item bij het scannen, de prijs verschijnt groot voor je op een scherm en wordt voor alle duidelijkheid ook nog eens voorgelezen door een computerstem.

Alles wat ik helemaal niet wilde weten, werd me weinig subtiel voorgeschoteld in een uiterst traag proces, alle hoeveelheden en prijzen.

Richard had uiteraard wel door dat mijn energie totaal omgeslagen was. Ik vertelde hem dat ik iets met mezelf uit te knobbelen had en dat details, indien nodig, op een later moment wel zouden volgen.

In de avond bleef het me bezighouden waar de crux van het probleem nou zat en hoe ik dit dilemma nou op een rustige weloverwogen manier op kon lossen. Wat viel hier te leren? Waarom veroorzaakte dit zo’n enorme innerlijke storm?

Ja, ik had het niet zelf bedacht en ja, er was geen overleg over geweest, dus ja, dat versoepelt de zaken niet. En ja, ik heb nog aan vertrouwen te winnen als het gaat om geldstromen. Maar op beide typen uitdagingen heb ik op de meeste  momenten toch evenwichtiger reacties in huis dan dit.. dus wat maakt dit nou zo anders?

Zoals zo vaak, kwam de oplossing de volgende morgen.

Ik vertelde Richard over het voorval en dat het me ook in die ochtend nog steeds bezig hield zonder dat ik het passend kon krijgen. En dat ik tot overmaat van weinig vreugde, het mezelf nog eens extra lastig maakte door mezelf als waardeloos te labelen omdat ik niet opgewekt wat weg kon geven.

Richard nam het allemaal niet zo zwaar en vertelde met een vriendelijke lach dat hij wel doorhad dat het een ernstige storm was, omdat ik mezelf tijdens de shopactie  de chocolade had ontzegd!

Daar viel het kwartje bij mij, waarom mijn innerlijke kompas ergens tussen rijst en pasta volkomen op tilt was geslagen. Waarom mijn bewustzijn me alle details rond het aantal producten en hun prijs zo minutieus had voorgeschoteld voor mijn onwelwillende (geestes-)oog. Ik had de vraag gesteld dat ik wilde weten wat ik van deze transactie en het schijnbare conflict kon leren,  en dit maakte deel uit van het antwoord! ( Zend = ontvang)

Wat was het dat ik niet wilde zien? De waarde? Was het te duur? Het was peanuts vergeleken bij wat we eerder die dag aan boodschappen op de markt hadden uitgegeven.

Opeens zag ik het, toen ik het omdraaide. Het had van doen met ‘ waarde’, maar dan omgekeerd.

Representeren rijst, pasta en tomatensaus voor mij het goede leven? Ze maken zeker deel uit van mijn leven, maar als ik nou iets zou uitkiezen wat de geneugten van het leven weergeeft voor mij….. dan  trakteer ik mezelf toch liever op zoiets als een fijn stukje chocolade.

Daar kwam ik bij het oog van deze storm, dat deze kwestie een extra lading gaf.  Ik had niet een bijdrage gegeven aan iets wat ik voor mezelf zou uitkiezen als waardevol!

Dat besef loste de schijnbare tegenstelling op! A had een goed punt en B had ook een goed punt en er was een manier om ze te verenigen!

Ik stelde dan ook aan Richard voor om wat ik mezelf ontzegd had, te gaan kopen, in tweevoud. Een doosje chocolade voor onszelf en eentje om te doneren.

Die middag kon die resolutie meteen in uitvoering gebracht worden, want we stopten bij de Lidl voor een boodschapje en daar stonden weer mensen van de inzamelactie bij de ingang.

Ditmaal wel beiden opgewekt, doneerden we chocolade en koffie.

Is het verhaal daarmee verteld? Wellicht…

Maar bij aankomst in ons nieuwe HelpX adres waar we twee weken op het huis en de dieren passen, troffen we (tegen de verwachting in) een speciaal voor ons rijk gevulde koelkast met allerlei verse groenten en een rijk gevulde provisiekast aan met allerlei lekkere producten.

Toeval? Het is ons wel toegevallen en we zijn er zeer blij mee! Dank je wel, voor die gift aan ons!