JIJ BENT FOUT

Laatst sprak ik met Amelie, een Française die ik goed ken.
Ze vertelde me met veel emotie over een van haar  kleindochters en dat ze zich zorgen maakte over haar gedrag.

Toen zij een paar dagen eerder bij haar zoon logeerde, viel het haar op dat de vierjarige Francine allerlei onaardige dingen zei over haar tweelingzus Veronique.  Amelie vond de woorden en de manier van doen erg onbeschoft  en ongewenst  voor een vierjarige.

 Francine kreeg dus een flink standje van haar oma.  Getuige de levendige emotionele beschrijving die ik ervan te horen kreeg, was het een stevige bestraffing.

Mijn maag draaide zich hierbij om en ik merkte dat ik een wat  andere kijk op de hele gebeurtenis had dan mijn buurvrouw.  

Was het omdat ik me een paar minuten lang verplaatste in de schoenen van een vierjarig meisje met een tweelingzus, ook al heb ik zelf geen tweelingzus?

Was het alleen maar empathie, of raakte ik ook aan mijn eigen ervaring als een vier jaar oud , moedig, nieuwsgierig meisje, in 1976?

Wat het ook was dat een gevoelige snaar bij me raakte, ik voelde mededogen voor dit Franse meisje, dat zoveel te leren heeft over het leven in deze wereld.  Ze experimenteerde met woorden en manieren van doen die ze om zich heen heeft gezien en  kreeg vervolgens op haar kop:” Francine, jij bent fout! Je bent een akelig kind! Houd op! Je mag geen nare dingen over je zus zeggen! Ben je nou helemaal betoeterd!?”

Ik besloot uiting te geven aan mijn gevoelens en mijn gedachten. Voorzichtig introduceerde ik het idee dat er wellicht een andere manier was dan de schuld geven aan het meisje,  de ouders,  de leraren op school en/of de televisie. Een manier met meer mededogen, die wellicht de deur opent naar mooiere en fijnere ervaringen met elkaar.

Ik vroeg aan Amelie:” Wat nou als..... Francines bedoeling met de boodschap dat Veronique stom is en dingen niet goed kan doen,  niet gegeven is om haar zus naar beneden te halen of pijn te doen.....? Wat nou als..... Francine een poging deed, naar haar beste vermogens, om duidelijk te maken dat ze iets nodig heft voor haar eigen ontwikkeling? Wat nou als..... wat ze nodig heeft zoiets is als:” Ik zou graag willen onderzoeken wie ik ben, als een individu en mijn eigen kwaliteiten leren ontdekken en ontwikkelen, als Francine en niet alleen als een-van-de- tweeling” . Wat nou als....  ze daarbij de woorden en strategieën gebruikte die ze om zich heen ziet ....?”

Als al deze “ Wat nou als zinnen” waar zijn... dan zou het waarschijnlijk een behoorlijk verwarrende en ingewikkelde boodschap zijn voor een vierjarige, die op zoek is naar haar waarde in deze wereld, om te verwerken.  Wat nou als zij de boodschap begreep als dat het NIET OK is voor haar om te zeggen dat iemand anders dingen fout doet en slecht is, maar dat het wel OK is voor een volwassene om ze oordelen dat zij slecht is?  

Ze wilde graag ontdekken wat haar individuele waarde is.... ? Ze kreeg het antwoord dubbel op haar boterham:” Jij BENT fout,  JIJ bent fout”.

Amelie luisterde goed naar me toen ik mijn invalshoek vertelde. Ze was ook geïnteresseerd om mogelijkheden te horen om Francine op een andere manier te begeleiden in haar leerproces, door positieve respons te geven over haar waarde in de wereld en haar moed om ermee te leren omgaan.

Ik legde uit welke mogelijkheden ik zag om de kleinkinderen te begeleiden in een liefdevolle en begripvolle manier, waarbij je zelf laat zien welk gedrag je ook graag van haar zou willen zien: kalm, duidelijk, met aandacht voor haar eigen behoeften en die van anderen…...?

Ik zie wel in dat het snel gebeurt om een tweeling als een eenheid te zien ( Ik weet zelf nooit wie nou Francine is en wie Veronique, ook al zijn ze niet bepaald identiek) . Veel tweelingen hebben vermoedelijk een extra uitdaging om zich als individu te ontwikkelen, vergeleken met kinderen die alleen broertjes en zusjes hebben van een andere leeftijd. 

Ik suggereerde daarom dat het misschien zou helpen om af en toe tijd met de kinderen afzonderlijk door te brengen. In zulke waardevolle momenten waarin ze hun eigen uniekheid als individu kunnen laten zien, kun je ze belonen voor de fantastische kwaliteiten die ze daarin laten zien.

Ik ben geen moeder.
Ik heb veel respect en bewondering voor mensen die de uitdaging aangaan om een kind op te voeden.
Ik weet ook dat iedere ouder het beste voor zijn kind wil en al het mogelijke doet om het te helpen op zijn weg naar volwassenheid.

Dit alles maakt wel dat ik me lichtelijk ongemakkelijk voel bij het geven van suggesties over het omgaan met een 4 jarige.

Maar toch......
Ik heb wel nu 40 jaar ervaring als mens. Ik zie ook hoeveel schade de boodschap:” Jij bent fout”  kan doen wanneer een kind dat absorbeert en omwerkt in de overtuiging:” Ik BEN fout”.

Met ‘ zend = ontvang’  in mijn achterhoofd, zie ik nu dat de wereld tegemoet treden vanuit de positie  “ Ik BEN fout”  leidt tot de bijpassende pijnlijke resultaten.

Als een volwassene weet ik nu ook hoeveel moed het me kost om ook maar te durven overweg dat het wellicht mogelijk zou kunnen zijn om te denken:” Wat nou als ik NIET fout ben, maar zelfs wonderbaarlijk mooi en getalenteerd, op een unieke manier?”

Ergens de moed vandaan halen om met Amelie mijn beleving van haar verhaal te delen in mijn kalme, liefdevolle, begripvolle en unieke manier, hielp mij een stapje verder in het geloof in het GOEDE in mijzelf.

Dank je wel Amelie, dat je je belevenis met mij wilde delen. Dank je wel  voor je vertrouwen en dank je wel voor je aandacht voor mijn andere kijk op het geheel!

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG DEEL II

Slechts twee dagen nadat ik met Richard de mogelijkheid besprak om iedere dag even op vakantie te gaan (zie deel I) , voelde ik me plotseling rusteloos en geïrriteerd.
Er was overal rommel en chaos, waar ik ook keek. Ik hoorde mezelf hardop zeggen dat ik er behoorlijk flauw van was om me bezig te houden met deze aanhoudende stroom van zooi. Bovendien ging het meeste van wat ik deed ook nog eens helemaal niet volgens plan, wat de irritatie alleen maar verhoogde.

Ik was me ervan bewust dat het waarschijnlijk niet de chaos zelf was die mij geïrriteerd maakte. Er gaan namelijk ook heel veel dagen voorbij zonder dat ik me stoor aan de rommel. Ik kan zelfs plezier beleven aan het opruimen ervan of doe het zonder er al te veel bij stil te staan.

Dus nam ik het op als een signaal dat ik ergens iets mistte, alleen had ik nog geen idee wat dat dan zou kunnen zijn.  De enig behoefte waar ik me van bewust was,  was de wens om weg te gaan en de rommel achter  me te laten.

Onmiddellijk moest ik glimlachen in mezelf, omdat ik ineens wel heel erg leek op Richard! Dus besloot ik om mijn eigen advies maar eens uit te proberen en de boodschap letterlijk nemen: ”weggaan en de rommel achter me laten!”, maar dan voor een minuut of 20, in een minivakantie.

Ik liep naar de tuin en plofte neer op het gras, uitgestrekt op mijn rug.  Ik koos een simpele kleine camper uit  voor mijn minivakantie in mijn verbeelding, startte en reed weg.

Alleen, binnen een paar seconden parkeerde mijn verbeelding het ding in de hoek van een grasveld aan de rand van een bos. Bij nadere beschouwing was het ineens een zigeunerachtige woonwagen geworden, zonder paard, of een andere vorm van aandrijving.

Het was voor mij meteen duidelijk dat mijn behoefte om de boel de boel te laten niet een behoefte was aan beweging en het ondergaan van nieuwe ervaringen. Het gaf voor mij de behoefte aan om stil te staan. 

Ik besloot dat de setting me toch niet helemaal beviel. Maar nu ik wist wat ik zocht, kon ik de benodigde aanpassingen wel heel snel doen.  Binnen een paar seconden bevond ik me in een mooie, lichte, schone, rommelvrije, ruime strandhut met een prachtig uitzicht en alle buitendeuren gesloten. Geen chaos, alleen ik, zonder bezigheden die moeten gebeuren en daar echt even heel erg van genietend.

Het viel me, achteraf gezien, op, dat ik in de afgelopen dagen weinig tijd- voor- mijzelf had gehad en mijn stemming had me erop gewezen dat het tijd werd om daar wat aan te doen.

15 tot 20 minuten van  in het gras liggen, in de zon, terwijl ik ondertussen in gedachten in mijn strandhuis was, was genoeg om terug te keren naar de realiteit en daar de chaos van te ondergaan met een lach op mijn gezicht.

Ik vroeg me af of  Richard al meerdere campers in gedachten had uitgeprobeerd in verschillende geestverhelderende vakanties-in-iedere dag-tripjes. ….

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG

Als tweelingzielen zien Richard en ik regelmatig dat we hetzelfde thema vanuit verschillende hoeken benaderen.

‘ Tijd- voor- mezelf’ is zo’n thema, dat regelmatig opduikt in ons leven. 

Ik viel recent bijna buiten de grafiek, met zoveel ‘ tijd- voor- mezelf’  dat ik er bijna in verdronk en mijn dagen vervelend lang, saai vond, met weinig voldoening.  

Richard viel aan de andere kant bijna buiten de grafiek, met nauwelijks ‘ tijd – voor – zichzelf’  en hij raakte zo verstrikt in alle activiteiten dat hij zijn dagen regelmatig overvol en saai vond, met weinig voldoening.

Ik waardeer het bijzonder om een wat ‘ tijd- voor- mezelf’ te hebben, iedere dag.  Voor mij is het net zo belangrijk als zuurstof ademen, eten en drinken.    ‘ Tijd- voor- mezelf’ laat ik mijn aandacht drijven op de onderwerpen die in mijn gedachten opkomen.  

Waar ik dat doe? Bij voorkeur op een warme dag in de schaduw van een prachtige boom, of ‘s avonds, loom uitgestrekt in een warm bad. Of, je kan me voorstellen terwijl ik een simpele taak uitvoer, zoals schoonmaken of onkruid wieden. Dingen die ik kan doen zonder er al te veel mijn hoofd hoef te houden bij wat mijn handen doen, zodat ik de wind kan laten waaien in de grijze cellen.  De belangrijkste ingrediënten zijn: ik en mezelf, met aandacht voor mij.

Richard heft zich voorgenomen om iedere dag wat tijd voor zichzelf in te ruimen.  Alleen is dat wel ongeveer het eerste waar een streep door gaat, als in de loop van de dag de taken zich spontaan aandienen.

Ik zie wel dat het hem frustreert dat er altijd wel iets naar voren komt waardoor hij het gevoel heeft dat hij geen tijd voor zichzelf kan vrijmaken. Dat hoeft niet eens een extra taak te zijn, want vaak is het al genoeg dat de dingen die hij van plan was te doen veel meer tijd in beslag nemen dan gehoopt.  

Wat hem daarbij ook  frustreert is dat hij regelmatig tijd ‘ vermorst’  met het kijken naar campers op internet die hem kunnen voeren naar nieuwe en inspirerende plekken in de wereld.

Hij heeft ervoor gekozen om hier de komende maanden in de buurt te blijven, om het oude huis in een frisse en aantrekkelijke staat te hebben, zodat de nieuw eigenaar zich snel aandient. Maar hij zou liever in een camper instappen en wegwezen.

Op een avond  bedacht ik een oplossing, toen ik alle opmerkingen en frustraties over onvervulde behoeftes van hem op me in had laten werken.  Wat nou, als dit allemaal signalen zijn die wijzen op het feit dat hij behoefte heeft aan meer gerichte en afgebakende tijd-voor-zichzelf in de loop van iedere dag?  Deze invalshoek voelde goed om eens verder op me in te laten werken.

Ik deelde mijn gedachten hierover met hem en suggereerde dat het misschien wel een plan zou zijn om zijn eigen advies te volgen, om weg te gaan in een camper naar een fantastische plek en tegelijkertijd hier te zijn voor het huis!

Hoe?

Voor het huis zorgen, neemt hem niet 24 uur per dag  actief in beslag.  Hij is alleen al zo’n 10 uur per dag bezig met het beantwoorden van verzoeken van zijn lichaam: aan slaap, aan voedsel, aan drinken, aan een douche....
Wellicht vinden zijn hersenen het ook wel prettig om, ergens gedurende de dag, even pauze te hebben en wat onderhoud te doen ter compensatie van alle informatie die er voortdurend op afgevuurd wordt en verwerkt moet worden?

En er kan best een minivakantie in ieder dag zijn, om bij te laden!

Gek als hij is op kampeervakanties in een camper, Richard kan ervoor kiezen om zichzelf even terug te trekken in een rustige en comfortabele ruimte. Daar kan hij met zijn intuïtie bepalen welke camper hij die dag zal gebruiken en waar hij naar toe zal gaan. Vervolgens kan zijn verbeeldingskracht hem laten beleven wat hij maar wil, of het nu een vredig en kalm oor dis, of een dolle boel. Reizend in zijn hoofd, kan hij gratis en voor niks, net zo luxe reizen als hij wil.

Zou zo’n minivakantie helpen om je balans te vinden en je energie weer op te vijzelen? Zou het mogelijk zijn dat de uitdagingen in het dagelijks leven gemakkelijker en sneller afgehandeld worden , met de juiste hoeveelheid aandacht en met meer plezier en vertrouwen?

Maar eens zien wat er gebeurt…....

Wordt vervolgd in deel  II