DE SIGNALEN OPPIKKEN MAAKT ECHT HET VERSCHIL

Hoelang is het geleden dat ik een stukje schreef over het dichtdoen van de deur van vertrouwen? Schrijf ik daar niet dat ik vastbesloten was om te luisteren naar de signalen die ik krijg van binnenuit?

Nou, ik kan wel zeggen dat ik gisteren stevige herinnering kreeg over dat goede voornemen.

In ongeveer 2 uur tijd lukte het mij om zeker vier tot vijf signalen volkomen te negeren. Het resultaat daarvan was ik dat ik iets kon ervaren met een hoop educatieve waarde.

We waren van plan om naar Saint Junien te gaan, nadat we voor de schapen hadden gezorgd.

Om de boel een beetje te bespoedigen had ik besloten dat ik wel het ontbijt kon overslaan en genoeg had aan de kop thee ook al had ik eigenlijk wel zin in een bakje yoghurt met muesli. 

We waren ruim genoeg de tijd om naar de markt te gaan in Saint Junien. En dus besloten we om ergens onderweg op een mooie plek een wandeling te maken met de honden.

Richard vroeg me om te stoppen.  Hij vroeg zich af of ik zin had om te wandelen bij een stuk van de vroegere spoorlijn. Ik herinner me nog de gedachte:” Is dit echt een  mooie plek voor een wandeling?”   Maar in plaats van dat ik ervoor koos om daar ook maar iets over te zeggen besloot ik dat het wel prima was.

De wandeling was oké,  maar niet helemaal wat ik ervan gehoopt had.

Ongeveer 15 minuten voordat ze bij de auto terugkwamen, was ik zo hongerig geworden dat het enige waar ik verder nog aan kon denken was:” Waar vind ik eten, snel!”

Gelukkig meldde ik wel aan Richard dat ik liever eerst een stop wilde maken bij een bakker dan meteen doorrijden naar Saint Junien.

Na het eten van een  ‘pain au chocolat’, voelde ik me weer mens.

In Saint Junien, introduceerde Richard me tot het eten van oesters. Ik weet dat hij oesters als een delicatesse beschouwd en het eten ervan op de markt als een fantastische ervaring. Ik had nog nooit oesters gegeten maar omdat hij er zo dol op is was ik wel benieuwd hoe het zou smaken.

Richard at zelf de eerste en prepareerde de tweede voor mij.

Ik weet nog, dat ik me letterlijk in mezelf afvroeg:” Is het een goed idee om dit te eten?”

Ik herinner me ook nog dat het antwoord bepaald niet een duidelijk ‘ja’ was. Maar in plaats van daar even bij stil te staan, liet ik de oester met de snelheid van het licht mijn mond binnen glijden, omdat ik nou eenmaal had besloten dat ik wilde weten hoe het smaakt.

Ik vond dat ik het niet kon beoordelen gebaseerd op de smaak van een oester en dus nam ik er twee of drie voordat ik besloot dat oesters eten niet aan mij besteed is.  

Binnen 10 minuten voel ik me draaierig. Ik was niet ziek maar lichaam was duidelijk bezig moeten vertellen dat er iets niet helemaal in orde was.

Wat ik vervolgens wilde doen was in de auto stappen en naar huis gaan. Maar ik bedacht dat het waarschijnlijk een beter idee was toch eerst even een paar boodschappen te halen, in de supermarkt.

Tegen de tijd dat ik die supermarkt verliet bijna geen energie meer en was’ geluk’ iets uit een vage herinnering.

Richard reed en met mijn ogen dicht vroeg mij af wat er mis was gegaan.....

Ergens onderweg zag ik plotseling en Klein meer en ik voelde dat ik zin had om daar naartoe te gaan. Eerst verwierp die gedachte omdat we hadden afgesproken meteen naar huis te gaan. Maar toen realiseerde ik me dat ik echt behoefte had om even naar het water te gaan. Ik vroeg aan Richard of hij er wilde stoppen en even later stonden naast het meer.

Ik voelde me rusteloos en verdrietig en ik wilde in het gras zitten en even ‘niets’.

Toen ik op het gras lag, besloot een van de honden op mijn gezicht te gaan zitten en dat deed pijn. Ik was geïrriteerd en dat liet ik weet ook.

Het was wel  duidelijk dat ik niet echt plezier had in dat ik aan het ontvangen was.

Langzaam maar zeker realiseerde ik me dat ik in de loop van enkele uren,  tenminste vier duidelijke signalen volkomen had genegeerd. In plaats van te kiezen voor wat ik wilde en hoogstwaarschijnlijk nodig had deed ik opzettelijk iets anders.

Vaststellen dat ik op die manier mijn eigen miserabele middag had gecreëerd, haalde de angel eruit. Mijn energieniveau steeg weer.

De rest van de dag maakte ik er maar weer eens werk van goed op te letten wat mijn lichaam me vertelde en daar naar te handelen.

Het resultaat daarvan was dat ik een fantastische avond had met fijne momenten. Op het eind van de dag bleek uiteindelijk inslaap de grote glimlach was ik eens te meer vastbesloten om op te letten!