OPGEWEKT IN DE SUPERMARKT

Het was een heerlijke dag geweest waarop we ’s middags lekker even naar het strand waren geweest. Ik had in het zonnetje gelegen met een goed boek vol aansprekende lessen over bewust leven in dit Universum. Zo las ik een heel hoofdstuk over de aanbeveling om aan anderen te geven wat je zelf graag wilt hebben. Zend = ontvang verpakt in woorden die op papier zo vanzelfsprekend kunnen lijken……

Het bleek tijd voor wat praktijkonderwijs op de volgende locatie van mijn eigen Universum:  een supermarkt in de Algarve, waar we een paar dingen gingen kopen die we nog misten: koffie, jam , chocolade en melk.

Geheel gefocust op het aanschaffen van deze boodschapjes, liep ik van de ingang, door de hal richting de toegangspoortjes in de supermarkt. De dame die mijn aandacht vroeg voor een inzamelingsactie voor het goede doel, bedankte ik vriendelijke doch beslist. Ik was op een afgebakende missie.

De dame benaderde vervolgens Richard, die achter me liep,  met de vraag of hij wellicht wat etenswaren wilde kopen om te doneren aan het goede doel. Hij nam de plastic zak graag aan om aan dat verzoek te voldoen en meende vervolgens dat een boodschappenmandje dan wel nodig was.

Terwijl hij rustig rijst en pasta en tomatensaus ging uitzoeken, merkte ik dat er een enorme innerlijke storm opstak in mij.

Dit was ongeveer de innerlijke dialoog die ik met mijzelf aanging, staande tussen twee enorme supermarktvriezers:

B:” He, wat gebeurt hier?”

A:” Dingen weggeven aan mensen die het nodig hebben is aanbevelenswaardig als je bewust en vrij wilt leven. “

B:” Ja, da’s mooi, maar ik wil het helemaal niet.”

A:” Vasthouden aan iets  ( zoals geld) vanuit de angstige gedachte dat je er zelf niet genoeg van hebt, is vragen om moeilijkheden… zend = ontvang….. dus als je de boodschap afgeeft dat je ergens niet genoeg van hebt… dan is dat precies wat je ook krijgt….. te weinig daarvan!”

B:” Ja, da’s allemaal mooi, maar je vergeet erbij te zeggen dat je het wel moet menen. Als je het alleen maar doet omdat het theoretisch zo heilzaam is… dan telt het niet!!!!”

A:” Tja, helemaal waar. Dus is het zaak om het ook te menen. Geef opgewekt”

B:” Lekker is tie. Opgewekt!!! Het enige wat in mij opgewekt is een razende emotionele storm en innerlijk conflict. Het enige wat ik wil is WEG HIER en dit achter me laten!”

De hele interne conversatie duurde zeker 10 minuten, dus er was een hoop herhaling van zetten, waarin een deel van mij het aanbevelenswaardige benadrukte en een ander deel er alleen maar afstand van wilde nemen.

Ik beslechtte het debat toen het echt een onaangename herhaling van zetten werd met het besluit om er op dat moment er verder zo min mogelijk ( stormachtige) energie in te steken.  Als voorlopige uitweg, stelde ik  vast dat het helemaal niet mijn transactie was en dat het Richard was die welgemeend en opgewekt aan het goede doel gaf. Naar de kassa, betalen en wegwezen. Zand erover. 

Niet dat het zo werkt in dit uiterst leerzame Universum ;-), maar het zette me in ieder geval in weer in beweging.

Richard had de mand gevuld en was klaar om af te rekenen. Hij vroeg of ik nog chocolade wilde uitzoeken, maar ik gaf aan dat ik genoeg had van het winkelen en de winkel wilde verlaten.

De supermarkt bleek over twee types kassas te beschikken: met een caissière en zelfservice. Veruit de rustigste kassa’s waren de zelfservice kassa’s en het leek Richard een goed idee om daar gebruik van te maken.

Mij niet echt. Kun je bij een caissière nog je vingers in je oren steken en doof en blind betalen… bij een zelf service kassa mag je ieder boodschapje stuk voor stuk langs vele zintuigen laten glijden:  je ziet ieder item bij het scannen, de prijs verschijnt groot voor je op een scherm en wordt voor alle duidelijkheid ook nog eens voorgelezen door een computerstem.

Alles wat ik helemaal niet wilde weten, werd me weinig subtiel voorgeschoteld in een uiterst traag proces, alle hoeveelheden en prijzen.

Richard had uiteraard wel door dat mijn energie totaal omgeslagen was. Ik vertelde hem dat ik iets met mezelf uit te knobbelen had en dat details, indien nodig, op een later moment wel zouden volgen.

In de avond bleef het me bezighouden waar de crux van het probleem nou zat en hoe ik dit dilemma nou op een rustige weloverwogen manier op kon lossen. Wat viel hier te leren? Waarom veroorzaakte dit zo’n enorme innerlijke storm?

Ja, ik had het niet zelf bedacht en ja, er was geen overleg over geweest, dus ja, dat versoepelt de zaken niet. En ja, ik heb nog aan vertrouwen te winnen als het gaat om geldstromen. Maar op beide typen uitdagingen heb ik op de meeste  momenten toch evenwichtiger reacties in huis dan dit.. dus wat maakt dit nou zo anders?

Zoals zo vaak, kwam de oplossing de volgende morgen.

Ik vertelde Richard over het voorval en dat het me ook in die ochtend nog steeds bezig hield zonder dat ik het passend kon krijgen. En dat ik tot overmaat van weinig vreugde, het mezelf nog eens extra lastig maakte door mezelf als waardeloos te labelen omdat ik niet opgewekt wat weg kon geven.

Richard nam het allemaal niet zo zwaar en vertelde met een vriendelijke lach dat hij wel doorhad dat het een ernstige storm was, omdat ik mezelf tijdens de shopactie  de chocolade had ontzegd!

Daar viel het kwartje bij mij, waarom mijn innerlijke kompas ergens tussen rijst en pasta volkomen op tilt was geslagen. Waarom mijn bewustzijn me alle details rond het aantal producten en hun prijs zo minutieus had voorgeschoteld voor mijn onwelwillende (geestes-)oog. Ik had de vraag gesteld dat ik wilde weten wat ik van deze transactie en het schijnbare conflict kon leren,  en dit maakte deel uit van het antwoord! ( Zend = ontvang)

Wat was het dat ik niet wilde zien? De waarde? Was het te duur? Het was peanuts vergeleken bij wat we eerder die dag aan boodschappen op de markt hadden uitgegeven.

Opeens zag ik het, toen ik het omdraaide. Het had van doen met ‘ waarde’, maar dan omgekeerd.

Representeren rijst, pasta en tomatensaus voor mij het goede leven? Ze maken zeker deel uit van mijn leven, maar als ik nou iets zou uitkiezen wat de geneugten van het leven weergeeft voor mij….. dan  trakteer ik mezelf toch liever op zoiets als een fijn stukje chocolade.

Daar kwam ik bij het oog van deze storm, dat deze kwestie een extra lading gaf.  Ik had niet een bijdrage gegeven aan iets wat ik voor mezelf zou uitkiezen als waardevol!

Dat besef loste de schijnbare tegenstelling op! A had een goed punt en B had ook een goed punt en er was een manier om ze te verenigen!

Ik stelde dan ook aan Richard voor om wat ik mezelf ontzegd had, te gaan kopen, in tweevoud. Een doosje chocolade voor onszelf en eentje om te doneren.

Die middag kon die resolutie meteen in uitvoering gebracht worden, want we stopten bij de Lidl voor een boodschapje en daar stonden weer mensen van de inzamelactie bij de ingang.

Ditmaal wel beiden opgewekt, doneerden we chocolade en koffie.

Is het verhaal daarmee verteld? Wellicht…

Maar bij aankomst in ons nieuwe HelpX adres waar we twee weken op het huis en de dieren passen, troffen we (tegen de verwachting in) een speciaal voor ons rijk gevulde koelkast met allerlei verse groenten en een rijk gevulde provisiekast aan met allerlei lekkere producten.

Toeval? Het is ons wel toegevallen en we zijn er zeer blij mee! Dank je wel, voor die gift aan ons!

INSPIRATIE BIJ HET TUINIEREN

Hier ben ik, sinds een dag of 10 in de Algarve in Portugal, in mijn onlangs begonnen leven als nomade. In ruil voor een fijn dak boven ons hoofd, helpen Richard en ik iemand een paar uur per dag met wat doe-het-zelf-  en tuinwerk.

Op deze ochtend was me gevraagd om wat stengels van papyrusplanten weg te knippen, omdat ze over het pad hingen. Toen ik het snoeiafval naar het kippenhok bracht, vond ik mijn pad geblokkeerd door een andere  (enorme) papyrusplant.

Ik besloot dat deze ook wel wat aandacht en zorg kon gebruiken.  Delen van de plant waren helemaal dor en bruin, in plaats van fris en groen.

Het bleek een interessante ervaring te zijn in tuinieren.

Ik begon voortvarend met het terugsnoeien van bossen stengels die over het pad groeiden, ongeacht of ze nu bruin of groen waren.  Op de een of andere manier kreeg ik de associatie met het knippen van iemand haar.  In gedachten zei ik tegen mijn klant dat ik bezig was om er wat moois van te maken, zodat hij er weer fris uit zou zien en nieuwe en gezonde scheuten kon maken.

Opeens kreeg ik een idee hoe ik de dode stengels uit de plant zou kunnen verwijderen en ik besloot het te proberen. Ik trok aan een enkele dode stengel en die liet heel simpel in zijn geheel los. Dus, in plaats van het een paar centimeter boven de grond weg te knippen ( waarbij er dus ook een deel blijft staan) , kon ik op deze manier simpel de hele stengel verwijderen. Het kostte me minder moeite  dan laag-bij-de-gronds knipwerk met de snoeischaar en het liet de gezonde delen geheel met rust.

Ik verwijderde zo’n 3 tot 4 kruiwagens vol dood plantmateriaal ( ja, het is een enorme plant!)  toen ik me ineens realiseerde dat deze plant er lang zo gezond niet uitzag als de planten die ik eerder had bijgeknipt, in een ander deel van de tuin. Ik vroeg me af waarom deze het hier een stuk lastiger leek te hebben.

Tijdens het werk, werd ik me bewust van het antwoord op deze vraag. Dit perk was niet aangesloten op het irrigatiesysteem van de tuin en de plant had erg weinig water.  Verder voelde ik ook aan dat de plant erg weinig voeding had.

Onderdeel van het werk hier was om twee kuilen die de hond had gegraven op te vullen met grond en ik wist nog wat goed verteerde schapenmest te vinden die de plant vast wel zou lusten. Wat water erbij en de plant was weer even van alle gemakken voorzien.

3 Uur later, zag de klant er prima geknipt uit en was geheel gesoigneerd. Ik was ermee in mijn nopjes.

Je kan zeggen dat het wel apart is om tegen planten te praten. Best, prima. Ik vond het inderdaad bijzonder ( prettig) om deze klus als een co-creatie te ervaren. Het was niet alleen maar ‘ ik’ die de plant op eigen houtje rigoureus te lijf ging met de schaar. Ik voelde aan(-wijzingen) over hoe dit het beste aangepakt kon worden. Ik deed mijn taak met volle aandacht en vroeg me werkenderwijs af hoe het goed gedaan kon worden,  zowel om de plant recht te doen, als om het werk voor mijzelf aangenaam te maken).

Zend = ontvang, dus de antwoorden vonden mij. Omdat ik aandacht besteedde aan wat ik aan het doen was, werd ik het nog gewaar ook!

SCHRIJVEN

Hoewel het op dit weblog aan de rustige kant is, wordt er volop geschreven!

Mijn schrijftijd gaat momenteel zitten in het schrijven van een methode voor zelf-ontwikkeling die je in staat stelt om je leven een extra impuls in de gewenste richting te geven.
De methode is serieus en speels tegelijkertijd en je bepaald zelf hoeveel tijd je eraan besteed.

Nieuwsgierig? Laat het me weten en ik vertel er graag meer over.

CONSTRUCTIEVE INSPIRATIE

Zaterdag avond begonnen we aan een project voor een vriendin, die haar restaurant aan het omvormen is tot een Jamaicaans restaurant.

We hadden wat herbruikbare materialen uit de schuur bij elkaar gezocht en in de winkel nog wat extra benodigdheden gekocht.
Voordat we naar bed gingen, speelden we een uur lang wat met de verzamelde spullen om te zien hoe het een dak van een tropische strandhut kon worden: mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We vielen later in slap met diverse kwesties in ons hoofd die te maken hadden met de vraag:‘ Hoe kan het gemaakt worden, vooral de driehoekige onderdelen van het geheel’ ?

In de ochtend deelden we onze invallen.
Richard vertelde dat hij dacht aan het creëren van een bepaald soort bouten.
Ik vond  mijn inspiratie in de padvinderswereld. Scouts kunnen allerlei constructies maken door met touw verbindingen te maken.
Ik slikte deze oplossing bijna in, omdat dit wellicht ‘ te simpel’ zou zijn. Maar ik besloot het toch te vertellen, zodat het in ieder geval als optie beschikbaar zou zijn.

Richard ging zich even douche en ik had nog altijd het onderwerp losjes in mijn gedachten.
Ik merkte dat mijn ‘ blik’ uitkwam bij een voorwerp in de kamer. Ik was het niet echt aan het ‘ bekijken’ met volle aandacht. Het was meer dat mijn ogen die kant op staarden en ik me daarvan bewust was.

Het was niet het type voorwerp waar ik normaal gesproken ’ s ochtends uitgebreid naar kijk.  Het was een mini-droogrekje voor sokken en ondergoed.

Toen ik me realiseerde waar ik naar keek, had ik mijn hoofd kunnen draaien. Ik had kunnen beslissen dat het tijd was om een kopje thee te zetten….. In plaats daarvan vroeg ik me af:” Waarom trekt dit voorwerp op dit moment mijn aandacht?”
Deze vraag leverde me de ‘ grappige’ gedachte op dat dit voorwerp wellicht een aanknopingspunt bood voor de te maken constructie.  Zou het in elkaar gezet kunnen worden met wasknijpers? Ha, ha..... waarom niet?

Ik bekeek het object met meer interesse en aandacht en liet mijn gedachten spelen met het hele ding. In mijn achterhoofd relateerde ik de kenmerken van dit ding aan de  driehoekvormige aspecten  van de strandhut dakconstructie.

Terwijl ik nieuwsgierig wat naar de essentie van dit wasrek, viel plotseling het kwartje!  Deze plastic constructie was gemaakt van een vierkante basis die was opgehangen aan ‘ touwen’ . Laat dat nou precies een simpele manier zijn om de vorm te creëren waar we naar op zoek waren! Het plan was immers al om de constructie aan het plafond op te hangen. Dit was een prima methode!

Eureka!

Richard was nog niet eens droog van de douche, of ik had hem al verteld dat ik inspiratie had gekregen in de afgelopen paar minuten. Toen ik hem het idee had uitgelegd, werd hij er ook enthousiast over en we besloten dit idee ten uitvoer te brengen.

We hadden enorm  veel plezier  om hier samen aan te werken. Niet in de laatste plaats omdat het zo’n fantastisch voorbeeld is van hoe de Wet van de Aantrekkingskracht ( zend = ontvang) werkt in de dagelijkse dag.  

• Wij hadden onze wens geuit om oplossingen te vinden.
• I had mijn suggesties gedeeld.
• Richard had zijn suggesties gedeeld.
• Het Universum bracht nog meer suggesties, via ons bewustzijn.

Wat een mooi voorbeeld van samenwerking!

We hadden zoveel plezier in het creatieve proces en we zijn erg blij met het resultaat to zover.  Het voldoet precies aan de wensen die we hadden geuit:  mooi om naar te kijken, stevig, gebruik makend van de spullen die we hebben en transportabel in de auto.

We demonteerden de constructie, namen het mee naar het restaurant en hielpen daar een paar uur met stuken en verven.  Als de eetzaal binnenkort zover klaar is, zullen we de constructie ter plekke ophangen en afmaken.

Inspiratie in actie, fantastisch!  

KAN IK VRAGEN OM IETS DAT IK GRAAG WIL?

Het is fascinerend om te zien dat simpele dingen zo moeilijk kunnen lijken! Vragen om iets wat ik wil, bijvoorbeeld, behoort tot de ingewikkeldste uitdagingen in mijn beleving. 

Maar, ik heb besloten dat de regels die ik heb opgepikt tijdens mijn leven niet in steen gebeiteld zijn, maar uitgehakt, bijgewerkt, bijgevijld en gepolijst kunnen worden!

Op zondag waren we naar een feestje waar een band speelde. Aan iedereen was gevraagd om wat te eten mee te nemen. Met onze kom rijstsalade en gevulde tomaatjes  wandelden we de zaal in. We verwachtten eerlijk gezegd de Franse manier van doen waarbij iedereen zijn bijdrage op een grote tafel zet, zodat iedereen vervolgens van het hele aanbod wat kan kiezen.  

In dit geval hadden de voornamelijk Engelse aanwezigen zich opgedeeld in verspreide groepjes en aten ze het hun eigen meegebrachte eten dat voor hun neus stond en spraken ze met de mensen die ze al kenden.

Nadat we ons eten hadden gehad ( en gedeeld met onze tafelgenoten) begon de band te spelen.  Wij vonden een mooi plekje in de zaal waar we de muzikanten goed konden zien  en horen.

Terwijl ik daar stond, werd ik me langzaam maar zeker bewust van een enorme, pas half opgegeten chocoladetaart.  In de tijd die het de band koste om drie nummers te spelen, werd de taart het onderwerp van een dialoog die ik met mezelf had.

“ I zou graag een stukje proeven.... MAAR....” .en dat word was het begin van een hele lijst bezwaren:

• “ De mensen delen hun eten vanavond zo te zien niet.”
• “ Ik ken die mensen niet, zij kennen mij ook niet.”
• “Iedereen luistert nu naar de band.... geen tijd voor ’ eten’  .”
• “ Als ik wat zou vragen (zeeeeer onwaarschijnlijk, uiteraard)  hoe krijg ik dan hun aandacht boven het geluid van de band uit?”
• “  Het is nogal een gesloten cirkel van mensen … wiens taart is het eigenlijk?”
• “ Ik ben Nederlandse ( een wereldburger die toch al bekend staat als veel te direct in het buitenland) , zij zijn Engels.. wat zullen ze wel niet denken?”

Tijdens de volgende twee nummer s van de band, zag ik dat er twee stukken taart werden gegeven aan een paar Engelsen aan een andere tafel. Mijn zin in een stukje groeide per seconde.

Ik dacht aan mijn bezwarenlijst en besloot dat er eigenlijk weinig op het spel stond, als ik om een stukje zou vragen.

Op dat moment had ik geen chocoladetaart en het ergste wat er kon gebeuren was dat ik na afloop nog steeds geen chocoladetaart zou hebben, als ze ‘ nee’ zouden zeggen. Het eindresultaat zou dan niet echt verschillen van de huidige stand van zaken.

En inderdaad, ik ken die mensen niet.  Dat is meteen een voordeel, want de kans dat ik ze ooit weer zie is vrij klein.  Dus zelfs als ze me maar een raar direct mens vinden (typisch Nederlands J ), dan is er geen waardevolle relatie onherstelbaar beschadigd.

Dus, besloot ik mijn moed bij elkaar te rapen. Met een vette glimlach sprak ik de mensen in de kring rond de taart aan om te zegen dat hij er zo aantrekkelijk uitzag dat ik me afvroeg of ik er een stukje van kon proberen.

Binnen een minuut na het stellen van mijn vraag, wist ik uit eigen ervaring dat de taart net zo goed smaakte als hij eruit zag.

Daarbij kreeg ik niet alleen het resultaat waar ik op gehoopt had:  een tevreden knorrende maag en een bord met wat overgebleven kruimels van een zalig stuk taart....

Ik had met dit experiment ook een fragment los gebeiteld van de steen waarin staat dat ergens om vragen een slechte zaak is.  De bonus was dat het zien van het steengruis van deze actie me een nog intenser gevoel van tevredenheid gaf.

Zend = ontvang J

GELOOF JIJ IN MAGIE?

Twee mannen vertrouwden me onlangs toe dat diep van binnen, ze het liefst zouden zien dat dingen vanzelf gaan, op magische wijze.  Keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen en ondertussen de frustraties over wat er mis gaat in het gareel houden, passen niet zo goed in dit ideaalplaatje.  Het hele werkwoord ‘ doen’ is regelmatig een vloek voor ze, met een afschuwelijke en frustrerende lading.

Beide mannen luisterden zeer geïnteresseerd naar mijn visie op  ‘ keihard je best doen om iets voor elkaar te krijgen’ en  ‘ omgaan met frustraties’ .  Mijn aanpak had wel aantrekkelijke kanten voor ze, maar het bevat nog altijd het vermaledijde werkwoord ‘ doen’ .

Ik legde ze uit dat ik ( meer en meer) luister naar de signalen die aangeven dat  ik niet blij meer ben met wat ik aan het doen ben.  Wanneer ik dat opmerk, dan besluit ik simpelweg :” Doe iets anders.”  

Dat hoeft helemaal niet iets drastisch te zijn, zoals mijn kwast in de verf kwakken en de boel de boel laten. Ik kan kalm beslissen dat het tijd is om iets anders te gaan doen en bekijken wat de mogelijkheden zijn om dat op een goede manier te realiseren.

Het kan van alles zijn; van het wassen van mijn handen, even de benen strekken, even een praatje maken (en dan terugkomen om de taak af te maken) tot het vinden van een oplossing om er voor vandaag helemaal mee op te houden.

Het simpele feit vaststellen dat het niet meer prettig voelt om te doen waar ik mee bezig was en  vervolgens actief op zoek gaan naar een manier om het los te laten op een bevredigende manier, is genoeg om in een goede stemming te blijven.  

“ Maar dan komt het werk niet af?!”
Opvallend genoeg.. Ik krijg meer werk gedaan als ik me aan dit principe houd, dan als ik toch koste wat het kost besluit om dingen voor elkaar te krijgen, ondanks dat het misgaat en ik er absoluut geen plezier meer in heb.  

Als ik zeg:” Ik wil nu iets anders gaan doen” , dan betekent dat zelden dat ik helmaal niets ga doen, hooguit als ik voel dat ik even wil uitrusten.
Het betekent wel dat ik mijn aandacht op iets anders ga focussen. Daar volbreng ik dan weer iets en ik heb niet alleen plezier in dat resultaat, maar ook in de activiteit zelf.

“ Maar je kan mensen toch niet laten wachten als je voor een ander iets doet?!”
Opvallend genoeg.... Ik ben me ervan bewust dat als dingen mis gaan en ik daar niet blijmoedig mee om kan gaan en de spanning en irritatie toeneemt…..
a) de meeste mensen het niet prettig vinden om dat bij te wonen..
b) de meeste mensen  ( desgevraagd) zeer welwillend zijn om meet e denken in hoe het kan worden opgelost op een andere manier: een andere keer, ergens anders, door iemand anders…...
c) heel veel dingen zijn minder urgent dan ze op het eerste gezicht lijken.

Een van de mannen lichtte toe dat het voor een man extra moeilijk is om ‘ op te geven’  of  ‘ een zwakheid te tonen’ .
Persoonlijk denk ik niet dat mijn aanpak iet s te maken heeft met ‘ opgeven’ of ‘ zwak zijn’ . Ik beschouw het als ‘ empowering’ , zowel voor mezelf als voor de mensen voor wie ik werk doe als ik kalm en vol vertrouwen kan  zeggen dat er betere resultaten geboekt kunnen worden door ‘ iets anders te doen’ .

Het is soms zelfs magisch, hoe het dan gaat, hoe dingen op zijn plaats vallen. .

Ik hoef minder inspanning te plegen ( lees: hard onbevredigd en frustrerend werk te doen)  en (meer) dingen komen voor elkaar terwijl ik lachend geniet van wat ik doe.

Dus ja, ik geloof wel in magie… maar ik geloof ook dat magie mij kan vinden via mijn acties, ook wel bekend in het woordenboek onder het fraaie creatiever wonderbaarlijke werkwoord ‘ doen’ .

RUILHANDEL

Vanmorgen stond ik op met een interessant idee.

Ik ben niet alleen een schrijver, die vrolijk en open haar gedachten deelt over ‘ het leven’ ; zoals op dit blog mijn eigen ervaringen gezien door de bril van de Wet van de Aantrekkingskracht ( je ontvangt wat je uitzendt).

Ik heb ook een opleiding gedaan die me in staat stelt om als life coach mensen persoonlijk te ondersteunen in gesprekken bij het vinden van hun eigen antwoorden op hun eigen vragen.  In gesprekken luister ik actief naar wat ze zeggen (en hoe) en geef respons die hen helpt om duidelijkheid te verkrijgen in welke richting hun eigen oplossingen gevonden kunnen worden.

Terwijl ik bezig ben met het creëren van een inspirerende online community, waar mensen inspiratie, ondersteuning en praktische methodes vinden  om met plezier te werken aan hun eigen ontwikkelingsproces, pas ik ondertussen op wat onroerend goed in Frankrijk. Ik verhuur deze zomer vier hele mooie gites aan mensen die in hun vakantie willen bijtanken op het Franse platteland.

Ik vind het een interessante uitdaging om mijzelf te onderhouden op een creatieve manier, bij voorkeur anders dan met het uitgeven van geld. Nuttige en belangrijke transacties vinden immers ook altijd plaats in allerlei andere eenheden :  tijd, aandacht, gebeurtenissen, spullen, leerervaringen.....

Op mijn wensenlijstje zijn nu een aantal concrete spullen verschenen. Sommige daarvan kan ik goed gebruiken voor mijn eigen comfort en plezier, andere dingen heb ik nodig voor de gites.  Vanmorgen vroeg ik me ineens af: ” Waarom zou ik niet proberen om deze spullen te verkrijgen, terwijl de portemonnee gesloten blijft?”

Ik realiseerde me dat er heel wat websites zijn waar de ( vooral Engelse) inwoners van deze streek hun tweedehands spullen aanbieden. Ik weet ook dat er binnen deze groep mensen zijn die voelen dat er in hun leven ruimte voor verbetering is op een aantal vlakken. Maar zij voelen niet altijd de ruimte in hun budget om te investeren in dienstverlening van een life coach, ook al is er wel de behoefte aan wat kwaliteitsondersteuning in het proces.

Hmmmm.... een interessant en geinig  experiment is geboren: Als ik nou eens de boodschap verspreid “ Ik wil graag een wasmachine en in ruil daarvoor bied ik aan wat ik te bieden heb:e  life coaching” ... wat zou er dan gebeuren?

Dat ga ik uitvinden!