FREELANCE WERK

“Freelance blogger en columnist, gediplomeerd lifecoach, met een passie voor het leven en de mogelijkheden tot zelfontwikkeling daarin, zoekt freelance schrijfwerk voor Nederlandstalige blogs, tijdschriften en andere media.”

Het is in éen zin mijn missie voor de komende weken.

Schrijven over wat ik meemaak in deze bijzondere en turbulente periode van mijn leven, terwijl ik er simpelweg midden zit, is wat ik het liefste doe.  Als ik éen ding mag aanwijzen waarmee ik graag in mijn levensonderhoud wil voorzien, dan is het wel dat ik anderen wil inspireren om ook hun eigen kracht aan te boren.

Een belangrijk deel van mijn kracht ligt in mijn verbeeldingskracht en mijn nieuwsgierigheid. Dit voedt mijn vermogen om met een open blik naar mezelf en anderen te kijken en nieuwe interessante verbindingen te leggen. In de korte, heldere prikkelde stukjes die ik over mijn ervaringen schrijf, vinden anderen aansprekende aanwijzingen om zichzelf ook verder uit te dagen, om meer uit het leven te halen.

Opvleugels.blogspot.com  gaat over hoe ik kijk naar mijn eigen dagelijkse ervaringen en ik relateer wat ik meemaak aan de Wet van de Aantrekkingskracht die zegt dat er een zeer sterke relatie is tussen wat je zend en wat je ontvangt.

Diverse  thema’s

Mijn tweelingziel Richard komt ook regelmatig ter sprake in dit blog, wanneer er een relatie is met het mechanisme  ‘zend = ontvang’. Over de vele bijzonderheden van een relatie tussen twee personen die voelen dat ze op zielsniveau zo supersterk verwant zijn, valt heel veel bijzonders te schrijven, wat vooral weerklank vindt bij mensen met een interesse in spiritualiteit.

Puttend uit mijn eigen leven nu, zie ik ook thema’s die veel dichter liggen bij de dagelijkse dag en belevingswereld van veel andere mensen , zoals het aangaan en opbouwen van een nieuwe relatie als veertiger(s), in mijn geval zelfs met culturele verschillen tussen een charmante Engelsman en een Nederlandse  wervelwind. Of, het vinden van passend werk in een economisch ingewikkelde periode.
Wie soortgelijke dingen meemaakt, herkent zich erin en put er waarschijnlijk moed en inspiratie uit voor zijn eigen situatie.

Ik ontmoet ook regelmatig mensen die het op prijs stellen dat ik mijn licht als lifecoach over ze laat schijnen. De methode van lifecoaching die ik gebruik is gebaseerd op mijn geloof dat mensen het meest hebben aan de oplossingen die ze zelf vinden. Iedereen is volgens mij in staat om zijn eigen oplossingen te vinden op weg naar ‘meer geluk’. Alleen het vermogen om echt te luisteren naar eigen advies, kan bij mensen die het gevoel hebben ‘vast’ te zitten vaak wel een beetje extra aandacht gebruiken. Ik geef die aandacht in de vorm van ‘reflectie’: ik luister, kijk en stel vragen of koppel terug wat ik ervaar. Daarmee vorm ik een spiegel, die mensen in staat stelt om delen van zichzelf te bekijken die eerst ‘uit beeld ‘waren, zoals (de toegang tot) hun eigen oplossingen.
Over mijn ervaringen met deze manier van lifecoaching, schrijf ik ook graag.

Wie op zoek is naar een authentieke columnist of blogger en dit bovenstaande met interesse heeft gelezen nodig ik van harte uit om een mailtje te sturen aan het imagination2fly mailadres dat rechtsbovenaan de blogpagina vermeld staat.

OPEN DE DEUR

Richard, mijn tweelingziel, had gisterenavond een lastige avond. Nadat hij slecht nieuws te horen had gekregen, belde hij eerst nog even rustig een paar telefoontjes. Vervolgens dook hij, linea recta, in iets wat hij ‘oude – Richard’ gedrag noemt: geïrriteerd, gefrustreerd, onredelijk en niet benaderbaar.

Als zijn tweelingziel ( of gewoon als een soortgenoot van de menselijke soort??), heb ik een heleboel met hem gemeen en ik begreep meteen intuïtief dat hij dit voor het grootste gedeelte deed als een reactie op een gevoel van machteloosheid.

Ondanks de prikkelbaarheid, liet hij me wel in de buurt toe om hem te steunen. De stemming verbeterde wel, tot het moment dat er iets niet helemaal volgens plan verliep. Daar knalde hij teleurgesteld met een vaart een energetische deur dicht en zag ik hem bezig om zichzelf het leven erg zuur te maken. Hij had het gewicht van de wereld op zijn schouders en het gevoel niks constructiefs te kunnen doen.

Vanmorgen, nadat ik de schuur waar de schapen hadden geslapen ( en waar die ochtend twee lammetjes ter wereld waren gekomen) had geopend, liep ik wat over het terrein.  Ik was met mezelf en het Universum in gesprek over wat ik zou kunnen doen of zeggen om Richard te helpen met zijn ‘oude - Richard’-gedrag, waar hij zo’n hekel aan heeft.

Zend = ontvang.

In de daaropvolgende minuten zag ik beelden langs komen die allemaal te maken hadden met ‘een huis’.  Ik zag het type huis waar Richard graag in zou willen wonen ( ik ook, trouwens) en ik zag hem  van een lichte kamer  naar boven rennen naar een donkere kamer zonder ramen waar hij zichzelf, schreeuwend en stampend, in opsloot.

Ik ging terug naar Richard, die net een douche aan het nemen was.  Hij vroeg hoe het met de schapen ging. Het nieuws van de nieuwe tweeling werd met enthousiasme ontvangen. Hij vertrouwde me toe dat hij, op het moment dat ik weg ging, had aangevoeld dat er een tweeling op me zou wachten. Hij besloot bij een volgende gelegenheid om dat meteen te zeggen en dat hij meer op zijn intuïtieve boodschappen wil vertrouwen.

Ik vertelde hem dat ik zelf ook een intuïtieve boodschap had ontvangen toen ik weg was, over het ‘oude-Richard’-gedrag. Ik vroeg of hij er meer over wilde weten en hij was inderdaad wel nieuwsgierig.

Op de rand van het bed, vertelde ik hem dat het hem wellicht zou kunnen helpen om zichzelf te zien als het huis waarin hij graag wil wonen: simpel, warm, kalm, open, verbonden met ‘buiten’ via een veranda om op te zitten.

Wanneer hij voelt dat hij onderweg is naar zijn donkere raamloze frustratiekamer, dan is hij zich(zelf)  aan het losmaken van  de manier van leven die fijn voelt.  En natuurlijk, hij is vrij om te beslissen dat hij graag in de donkere frustratie kamer wil blijven, zo lang als hij wil. Hij kan er zoveel van zijn kracht en energie in kwijt om tegen de muren aan te rammen. Maar mocht hij zich ervan bewust zijn dat hem dat niet bevalt, dan zou hij zichzelf kunnen voorstellen als in het huis dat hij graag bewoont. 

Hij kan de frustratiekamer bedanken voor het doorgeven van de boodschap dat er iets is dat aandacht nodig heeft en kracht, zich omdraaien, de deur openen en teruglopen naar de woonkamer of de zonnige warme veranda. Dáar ligt de kern van zijn kracht en daar kan hij zijn energie constructief gebruiken.  Door die ruimte weer binnen te gaan, actief, zal hij zich weer in verbinding stellen met zichzelf en als bijeffect daarvan (zend – ontvang) zich weer in verbinding stellen met de wereld om hem heen. Vanuit zijn kracht.  

Hij was tot tranen toe geroerd en zelfs een paar uur later vertelde hij me nog dat het beeld:”Als je in een bepaald type huis wilt wonen… WEES dan dat type huis’ hem erg aanspreekt.  Dank je wel, Universum, voor het delen van je wijsheid en liefde met ons!

GELOVEN IS ONTVANGEN?

Toen ik ongeveer 12 jaar oud was, vertelde iemand me eens dit verhaal. Op deze koude regenachtige zondagmiddag in Frankrijk, herinner ik het me ineens.
Ik heb het vertrouwen dat ik mogelijkheden op mijn pad vind om in mijn levensonderhoud te voorzien. Met dit verhaal in mijn achterhoofd ben ik me er wel bewust van dat passende kansen langskomen in verschillende verschijningsvormen en dat het mijn taak is om mijn ogen en oren open te hebben!

Een Nederlandse boer is aan het werk op zijn land als hij ziet dat de dijk doorbreekt. .
Hij blijft er gewoon doorwerken op het land, totdat er en wandelaar langskomt die tegen hem zegt:” Kom met mij mee, het water stijgt, je bent hier niet veilig!”
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Een fietser passeert even later: " Spring maar achterop, het water stijgt, het is hier niet veilig!”
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Een andere boer met een tractor rijdt langs en ziet onze boer tot zijn knieën in het water staan. Hij zegt:”Klim in mijn cabine en ik neem je mee Het is hier niet veilig!"
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Het water stijgt in rap tempo en tegen de tijd dat de boer tot zijn borst in het water staat, passeert ere en boot.  De man aan het roer zegt:”Klim maar aan boord, ik kan je naar de wal brengen.”
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”
Het ijskoude water stijgt verder en verder. Met slechts zijn hoofd boven water, hoort de boer een helikopter aan komen vliegen.
Iemand schreeuwt boven het geluid van de motor uit: "Ik kan een touw laten zakken, klim erin en in breng je in veiligheid"
De boer zegt:"Dank je wel voor het aanbod, maar ik geloof in God. Hij zal me redden, dus ga maar, ik red me wel!”

Een paar uur later is de boer overleden en zijn ziel ontmoet Petrus in de hemel.
De boer beklaagd zich bij Petrus;”He,  wat overkomt me hier nou? Ik had het volster vertrouwen in God. Ik wist zeker dat hij me zou redden en kijk nu eens…. Ik ben dood. Da’s niet eerlijk!”
Petrus glimlacht rustig en schud zijn hoofd een beetje als hij de boer uitlegt wat er is gebeurd: “Nou ja, weet je,  God heeft je een voetganger gestuurd en een fietser en een boer met een tractor en een man in een boot en zelfs een helikopter om je uit je benarde situatie te halen…. Maar je koos er zelf voor om in het water te blijven….. Tja, hoeveel meer mogelijkheden hadden er kunnen zijn? …. Dus vandaar, dat we elkaar nu hier treffen!

HOE KRIJG JE EEN ASTON MARTIN?

Dit is een korte, grappige, waargebeurde anekdote.

Toen Richard en ik ontdekten dat we tweelingzielen zijn, hebben we veel hierover gelezen in boeken en op websites.  Een van de dingen die we tegen kwamen, was dat je kennelijk informatieve over je tweelingziel met je meedraagt in je hart. …. Een beeld van hoe hij of zij eruit ziet in dit leven…. En andere gegevens.

Op een dag vertelde Richard me dat hij een favoriet automerk heeft, namelijk de Aston Martin.  Hij houd van deze snelle sportwagen voornamelijk omdat hij zo mooi gevormd is.  Hij is er zo’n groot fan van, dat hij afbeeldingen ervan gebruikt heeft op alle visieborden die hij de afgelopen jaren heeft gemaakt, erop vertrouwend dat dit helpt om je droom waar te maken.

Toen hij me dat vertelde, moest ik breeduit lachen en ik vertelde hem, in het Engels, waarom:

“Richard, weet je wel zeker dat je de spelling goed hebt, van Aston Martin? Het valt me namelijk op dat als jij het uitspreekt in het Engels met jouw Britse accent, het erg veel lijkt op hoe je mijn voornamen uitspreekt  ‘Esther Martine’.  Kan het zijn dat je hart altijd heeft geweten welk sportief, snel en fraai vormgegeven ‘item’ je wilde vinden op de pad… maar dat jij ( of was het het Universum????) de spelling niet helemaal goed had…….?”

ACCEPTEER, LEER EN HANDEL

Gisterenochtend deed ik de deur open van de stal waar de schapen ‘s nachts verblijven nu ze volop aan het lammeren zijn. Elf volwassen schapen en vier kleintjes verlieten de schuur en lieten éen lammetje achter in een hoekje in het hooi. Helaas was het die nacht overleden. 

Ik ontdekte hoe mijn gedachten en gevoelens het pad namen van :”Had ik iets kunnen doen om dit te voorkomen?” Ik doe ze ‘s nachts in de schuur om ze tegen vossen te beschermen. Maar ja, wat als het lam is overleden omdat hij in de verdrukking is gekomen? Wat is veiliger?  De mensen om me heen verzekeren me dat het ‘de natuur’ is en dat lammetjes soms zomaar, zonder duidelijk aanwijzingen overlijden, maar toch….. Toch stel ik mezelf die vraag en voel ik me verantwoordelijk voor hun veiligheid.

Eigenlijk vind ik het wel een goede reflex, om na te gaan of ik iets anders moet gaan doen.  Dat is het startsein voor een denkproces met de mogelijkheid om ervan te leren. Als ik dan de opties en mogelijkheden afweeg en de beste kies, dan kan ik ermee verder; de les is geleerd.

Ik weet alleen ook wel, dat af en toe, ik een vleugje ‘veroordeling’ aan de hele mix toevoeg door te denken:” Ik hád iets ander moeten doen, dan was dit niet gebeurd!”

Dat doet uiteraard geen wonderen voor het gevoel van geluk en zelfvertrouwen. En dergelijke gedachtes cultiveren kan er ook voor zorgen dat ik volledig het zicht verlies op wat ik wél kan doen ( het accepteren, ervan leren en ernaar handelen) . Sterker nog, in dat gevoel blijven hangen kan er juist voor zorgen dat er nog meer situaties ontstaan waarvan ik later spijt heb, omdat ik er niet van geleerd heb en onnozele dingen deed. ( Zend = ontvang……). Deze keer heb ik dat pad maar niet bewandeld.

Vanmorgen, deed ik de deur open van de stal waar de schapen ‘s nachts verblijven en ik stond daar te kijken vol verwondering en plezier naar een fraai schouwspel van de natuur. Er was kort daarvoor een nieuw lammetje geboren, precies op de plek waar gisteren het dode lam lag.  De moeder likte de kleine net schoon. 

Een half uur later zag ik dat er nog een lammetje was geboren dat al meteen bezig was op te willen staan!

Het leven is mooi en vaak is het zo dat het geluk te vinden is in simpelweg even glimlachend stilt e staan bij de schoonheid en kracht door een waas van tranen van verwondering. 

LEVEND

Richard en ik zitten allebei in dezelfde situatie die zowel mooi als angstaanjagend is, als het gaat om het vormgeven van ons leven.

We hebben allebei het verlangen om te leven op een manier die ons aanspreekt: wees trouw aan jezelf, investeer je ware essentie in de wereld en dan vind je op je pad wat je echt nodig hebt. Dat geeft geluk, vertrouwen en daar zijn we dankbaar voor.  Zend =- ontvang en dat principe is onwaarschijnlijk mooi!
We vinden geluk en vertrouwen in het samen kunnen verkennen van dit pad, samen gaandeweg bijlerend en elkaar daarbij kunnen helpen. Dat we dit zo kunnen doen is bijzonder waardevol and we beseffen dat we dit met aandacht, liefde en begrip moeten waarderen.

We voelen vertrouwen en zijn in contact met een diepgevoelde ‘drive’ waarom we dit pad kiezen en dat voelt , op momenten dat we het volledig voelen, heel erg goed.

Maar ja, we zijn beiden niet opgegroeid in deze traditie en we hebben dan ook allebei meer dan 40 jaar ervaring in het vormgeven aan het leven vanuit een geheel andere invalshoek.  Dat is niet maar zo losgelaten.
We hebben ook allebei in de laatste paar jaar in de omstandigheid verkeerd dat we niet de noodzaak hadden om zelf geld te verdienen.  

Waar we ons nu bevinden, in het proces van het vormgeven aan ons leven, is het bewustzijn van deze twee aspecten van ons verleden vaak levensgroot aanwezig en dat is dan ook wel eens behoorlijk stressvol.

Ik geloof, dat dat niet ontkent hoeft te worden. Ik ben me er namelijk van bewust dat  alles waar ik mijn energie in steek, groter wordt. De andere kant opkijken, doen of er niets aan de hand is, zal er alleen maar voor zorgen dat mijn gevoelens met wijde armgebaren gaan zwaaien en steeds harder gaan schreeuwen. Aan de andere kant, er vol induiken en complete verloren raken in een totale gold van paniek, is ook niet de manier die mij veel brengt.

Dus heb ik me aangeleerd om in overleg te gaan met mijn zorgen en angsten. Ik erken ze voor hun aanwezigheid en ik waardeer ze ook voor hun poging om me te waarschuwen dat er iets is dat om aandacht vraagt.  Behalve dat, neem ik ook actie in de gewenste richting en stop ik mijn energie in dingen waar ik ook nu, zelf, daadwerkelijk iets aan kan doen.  Tot slot houd ik voor ogen wat mijn motivatie is om te leven volgens deze nieuwe manier: Ik voel dat ik léef, gebruik makend van mijn volledige potentieel!

VIA SKYPE

Het was alweer een tijdje geleden dat Richard ( mijn tweelingziel) en ik met elkaar spraken over Skype.  Maar omdat de sneeuw de wegen te gevaarlijk had gemaakt om over te rijden, was het de enige manier om elkaar in de ogen te kijken, gisteren.  Zo dichtbij…. Slechts 15 minuten van elkaar vandaan .. en toch zo ver weg!

Hoe dan ook, we hadden er plezier in om elkaar te spreken. Richard merkte na zo’n twintig minuten op hoe opvallend het is dat het mogelijk is om je heel erg verbonden te voelen met elkaar, via technologie.  Ik onderschrijf dat. Objectief gezien, keek ik naar een scherm met bewegend beeld erop dat vaaglijk leek op de Richard in realiteit. Hij had ook alleen maar wat bewegende pixels pomp naar te kijken.  Hoe dan ook, het voelde wel als intens contact.

Richard vroeg zich af of het kwam door het feit dat hij aan het Skypen was zonder verder afleiding: geen blaffende hond, geen haardvuur dat om extra hout vraagt, of andere zaken die om aandacht vragen.  Ik neem aan dat ‘je volledig richten’ op éen taak  absoluut helpt  om je ermee te verbinden. Zend = ontvang, nietwaar? Dus 50% aandacht geven zal hoogstwaarschijnlijk nooit leiden tot het ervaren van een volledige verbinding ermee. En Richard had het onmiddellijk door toen ik afgeleid werd omdat ik een paar screenprints had gemaakt en opgeslagen, tijdens het praten! Hij zag het meteen, zodra ik niet 100% oplette.

Een andere redden is ook dat mensen zich meer verbonden voelen met zichzelf, als ze alleen zijn, zoals aan de computer. En als je je meer verbonden voelt met jezelf ( zend = ontvang)  dan ben je in staat om je ook meer te verbinden met wat je op het scherm ziet.

Als de persoon die je ziet ook nog eens iemand is die je graag ziet, dan zullen de goede herinneringen aan die persoon uit het echte leven, je nog verder helpen om je via de computer verbonden te voelen.

Wanneer die persoon dan ook nog je tweelingziel is, dan voegt dat nog een extra dimensie toe. Wanneer je in de ogen van je tweelingziel kijkt, dan wordt je eigen energie frequentie weerspiegeld. Dus je verbinden met je tweelingziel IS als het ware je verbinden met jezelf. Op die manier is de cirkel weer helemaal rond voor de beste omstandigheden om een volledige verbinding met iemand te voelen, zelfs via de computer.

We maakten er zelfs grapjes over, dat we elkaar wel willen blijven Skypen, zelfs als we in een huis zijn. Gewoon, voor de interessante sensatie.

SNEEUW

"Het leven is wat er met je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt" is een bekende uitspraak van John Lennon.

Vandaag is daar een fraai voorbeeld van en de uitdaging is, zoals zo vaak;”Hoe deal je daarmee?”

Gisterenavond hadden mijn tweelingziel Richard en ik bedacht hoe we de zondag zouden gaan besteden. We hadden besloten dat ik naar hem toe zou komen, na de lunch en dan samen de middag rustig zouden doorbrengen met een lekkere maaltijd tot besluit. .

Vanmorgen, toen ik door het raam naar buiten keek, zag ik een winters landschap met een laag van tenminste 5 centimeter sneeuw, waar nog meer aan toegevoegd werd. Fantastische omstandigheden voor een heleboel activiteiten zoals wandelen met de hond of binnen blijven en daar wat werk verzetten. Maar om 15 kilometer te rijden over de bochtige weggetjes over de heuvels van de Haute Vienne naar mijn lieve tweelingziel, in mijn auto met gewone banden…. Dat is niet echt een briljant idee, helaas.

Uiteraard kunnen we nu vol in de frustratie duiken dat de plannen moeten wijzigen, omdat we het niet leuk vinden dat het niet is wat we willen. Als we dat doen dan verpesten we waarschijnlijk supersnel ons humeur en ‘joy de vivre’ en labelen we de hele dag als ‘verziekt’. En natuurlijk zou het mijn voorkeur hebben om naar Richard toe te gaan, vanmiddag. Maar in plaats van daar al te lang over te zeuren, maak ik liever het beste van de dag en geniet ik van de mogelijkheden die het me wel biedt. Ik kan rustig dit stukje schrijven en ik kan een paar uur investeren in het aantrekken van het betaalde werk dat mijn bestaan financieel gaat ondersteunen, ik kan een uitgebreid warm bad nemen, een lekkere maaltijd zelf maken en Richard spreek ik wel op Skype.

Allemaal dingen die ik goed kan gebruiken en ik ben dankbaar dat ik dit mag ontvangen.

Op die mentale positie kan ik welgemeend zeggen: “ It’s a beautiful day!”

VOORLEZEN

Gisterenavond hadden Richard ( mijn tweelingziel) en ik een gesprek over ‘de toekomst’.

We weten allebei waar we nu staan en we weten ook hoe we willen leven: trouw zijn aan onszelf, levend vanuit een bewustzijn van de Wet van de Aantrekkingskracht en al doende ons licht laten schijnen over andere mensen.

Terwijl we vorm geven aan de vraag ‘wat doen we… vandaag…. volgende week en volgende maand’, borrelen er allerlei vragen naar boven. Wat heeft de prioriteit? Waar steek ik mijn tijd en energie in? Hoe benaderen we het allemaal?

Richard vroeg me om hem te helpen zo’n soort kwestie rond ‘wat moet ik kiezen?’ uit te zoeken. Tijdens dit uitzoeken praatte hij voornamelijk zelf en stelde zichzelf hardop allerlei vragen die hij vervolgens ook zelf beantwoorde. Hij ontdekte allerlei relaties tussen de dingen die hij graag wil en de dingen die hij nodig heeft, allerlei andere dingen ook meewegend.  Al pratend, terwijl ik met volle aandacht naar hem luisterde, vertelde hij op enig moment wat voor hem voelde als de hoofdprioriteit.

Toen hij dat aan me vertelde, kreeg ik een ingeving die ik wilde volgen. Ik schreef op een stuk papier: ”Als je wilt ontvangen” en ik beschreef zijn diepgevoelde hoofdprioriteit , “dan…… zie ommezijde” en ik schreef de rest op de achterkant.

Uiteraard was de vraag ‘hoe krijg ik dat voor elkaar’ in zijn hoofd aanwezig. Dus ik verwachtte wel dat hij nieuwsgierig zou zijn naar de tekst op de achterkant.

En inderdaad. Toen hij mijn handschrift had weten te ontcijferen op de ene kant, draaide hij meteen het blad om daar de rest te lezen. Daar stond:”…. Je moet je diepgevoelde wens ZIJN” ( zend = ontvang J )

“Daar moet ik wel even een nachtje over slapen”, was Richards vriendelijke antwoord.

Ik vroeg hem of hij misschien zin had om voorgelezen te worden door mij, om wat te ontspannen en misschien geïnspireerd te raken.  Dat leek hem wel wat en ik vroeg hem of ik hem kon voorlezen uit een van mijn favoriete boeken: ”Mutant message from down under” by Marlo Morgan. Ik had in de zomer van 2012 een Engelstalige volledige PDFfile voor hem gevonden op internet en die stond op zijn laptop.

Hij stemde toe in die keuze en dus las ik even later de eerste twee hoofdstukken aan hem voor.  Daarin zet de hoofdpersoon van het boek de eerste stappen ( zonder dat te weten) in een bijzondere leerervaring als ze uitgenodigd word om met een groep Aboriginals mee te gaan op een voettocht.

Ik heb het boek al twee keer in het Nederlands gelezen en ik weet dus al dat deze trip haar een complete nieuws visie op het leven zal geven. Voor mijzelf was éen van de belangrijkste dingen die ik heb overgenomen uit dit boek” Als je XXX wilt vinden, moet je XXX ZIJN!”

De regel:”Als je water wilt vinden moet je water ZIJN” stond nog niet in wat ik gisteren heb voorgelezen. Maar ik hoop nog meer uit het boek aan Richard te kunnen voorlezen en dat komen we die zin vast wel tegen!

Trouwens, … dit is éen van de boeken waarin tijdens het verhaal een tweelingzielontmoeting plaatsvindt.  Ook al staat het er niet met zoveel woorden….. nu ik zelf weet wat het is…. ben ik daar 100% zeker van!

BIJTANKEN

Na de nachtrit van Calais naar de Haute Vienne, konden we rond twaalf uur eindelijk in slap vallen in een echt bed.  Hoewel ik dat beter kan formuleren als ‘crashen’.

In slecht een paar uur tijd, gebeurde er van alles dat me de volledig oppepte, zowel geestelijk als lichamelijk. Het verbaasde me hoe mijn lichaam in staat blijkt te zijn om zichzelf te resetten, nu ik echt ging luisteren naar de signalen die ik kreeg , deze interpreteerde en omzette in de juiste acties.

Na de ‘siësta’ van twee uur, voelde ik me nog koud–tot-op-het-bot en ik name een bad om daar wat aan te doen. Vervolgens dronk ik twee mokken thee, gehoor gevend aan een enorme dorst.  Daarna pleegde ik een telefoontje die me duidelijkheid gaf over de plannen voor de rest van de dag, luisterend naar de onrust daarover.

Tegen die tijd was mijn lijf wel weer in staat om te functioneren, maar mentaal was ik nog steeds moe, bezorgd en traag.  Mijn tweelingziel stelde me een vraag en ik reageerde behoorlijk vers van de lever, ook al wist ik wel dat dat niet het politiek correcte antwoord  was en een beetje veel lading meekreeg.

We praatten er nog wat verder over door en we waren ons er allebei van bewust dat ik me steeds triester en ongelukkiger ging voelen. .

Nu heb ik in de afgelopen maanden wel geleerd dat de kortste en leerzaamste manier om om te gaan met deze gevoelens is om ze recht in de ogen te kijken en er de waarde van in te zien. Dus, terwijl ik de stem van mijn tweelingziel hoorde, voelde ik mijn emoties in de richting gaan van boosheid.  De hond werd daar een mooi richtpunt van toen zij juist op dat moment besloot om onophoudelijk tegen een voorbijganger buiten te gaan blaffen.  Als ogen konden doden, dan hadden we die avond geroosterde hond gegeten!

Ik zei hardop dat ik er erg van baalde dat ik me zo gefrustreerd en boos voelde en dat ik zelfs de drang had om het op de hond uit te leven. Ik maakte vervolgens maar wat grapjes over de arme hond.

Dit was kennelijk genoeg om van positie te veranderen in mijn hoofd. Ik realiseerde me plotseling dat, hoewel ik de gevoelens van boosheid niet prettig vond als zodanig, het wel gevoelens zijn met een hoge calorische waarde. In plaats van me mentaal moe en traag te voelen, was mijn mentale kracht duidelijk geactiveerd! Vooruitgang, dus eigenlijk!

Deze andere manier van kijken naar mijn gevoel was genoeg om weer echt te kunnen lachen en me weer helemaal goed te voelen  Ik merkte dat ik trek had en al fluitend maakte ik een lekker broodje met gebakken ei en champignons.

Na deze maaltijd, viel me in dat deze gebeurtenissen te vangen zijn in een prachtige analogie en ik vertelde mijn tweelingziel erover.

“Wat er net allemaal gebeurde is als een vliegtuig dat klaargemaakt wordt voor vertrek, ” begon ik te vertellen, “De piloot werkt een checklist af van allerlei dingen die in een bepaalde volgorde moeten worden gecheckt en opgestart. Mijn checklist was zoiets als:

• Slaap twee uur ( check)
• Warm het lijf op door een bad te nemen ( check)
• Regel het vluchtplan voor de dag met een telefoontje ( check)
• Vul de vloeistoffen aan, drink wat ( check)
• Start de motoren van het denk-en voelproces

opmerkend… he…. Die motor loopt niet helemaal lekker… andersom laten draaien en een beetje bijstellen en…… vroemmmmm… hij loopt op volle toeren als een zonnetje te draaien. Klaar voor vertrek! ( check)

• Vul de brandstoffen aan, eet nog wat( check)

Het enige wat ik deed was luisteren naar de signalen uit mijn lijf en ernaar handelen. Binnen de kortste keren was ik weer klaar voor een nieuwe vlucht!”

Ik bedankte mijn tweelingziel voor het feit dat hij me hielp om te luisteren naar de sputterende motorgeluiden, kalm en vol vertrouwen bij me blijvend. Dat hielp me om het een en ander snel beter af te stellen.

Ik bedankte mijn lijf voor de sterke boodschappen die ik had geregen én voor het vermogen om zo snel te kunnen herstellen!

RIJDEN

We zijn in 24 uur terug gereden naar Frankrijk. Op dinsdagavond staken we het kanaal over met de veerboot. In Calais was wel duidelijk dat de weersomstandigheden niet geweldig waren. Er was al wat sneeuw gevallen en soms hingen er dikke dekens van mist over de weg. Er was slechts éen baan goed schoon.  We twijfelden erg tussen twee opties: snel een motel vinden, een paar uur slapen en dan bij daglicht doorrijden of, doorrijden in de nacht.  We kozen voor de laatste optie, met de restrictie dat als de chauffeur te moe werd, we gewoon zouden stoppen om te slapen. We wisten dat  er in de nacht minder verkeer op de weg zou zijn en date r nog meer sneeuw in de voorspelling was.

Zodoende waren we tegen 08.00 compleet uitgewoond toen het daglicht zich liet zien. Met nog altijd zo’n drie uur rijden te gaan, besloten we wat warms te drinken bij een tankstation en we vielen bijna op de toonbank in slap.  

Daar gebeurde iets heel opmerkelijks. We bestelden onze drankjes in het Frans en wisselden nog wat uit over ‘kapot moe ‘zijn in het Frans tegen elkaar.  Bijzonder vreemd was het om vervolgens te meren dat we allebei wilden omschakelen naar het Engels, maar dat we daar allebei gewoon echt niet toe in staat waren!  Mijn tweelingziel zei tegen me dat hij niet eens kon denken in zijn eigen taal, het Engels.. hij was volledig aan het denken en spreken in het Frans. Ik snapte precies wat hij bedoelde, want ik had met hetzelfde bizarre fenomeen te kampen.  

Pas nadat we een paar passen hadden gelopen naar de auto, hadden we weer toegang tot het Engelstalige del van onze hersenen. We besloten dat het wel even welletjes was en doen onder een deken voor een uur slap, voordat we de laatste kilometers zouden gaan afleggen naar een echt bed!

Onze gezamenlijk conclusie, kort voordat we in horizontale positie ons hoofd op een echt kussen konden leggen was dat doorrijden door de nacht niet de beste keus was geweest. We hadden de keuze gemaakt gebaseerd op ‘angst voor de omstandigheden in de toekomst’ ( het weer en het verkeer) en we hadden daarbij de omstandigheden in het heden ( slaap nodig hebben) helemaal over het hoofd gezien. Die actie had al onze energie opgeslokt. .

Hebben we nu ( eindelijk) de les geleerd dat we ín het moment’ op onszelf moeten passen en dat we aandacht moeten besteden aan de signalen die ons lichaam ons geeft over wat we NU nodig hebben?  Wetend dat  ‘goede energie zijn’ ervoor zorgt dat je goede energie ontvangt? Tja…. Dat gaan we meemaken en ik zal er hier over schrijven.

NODIG

We zijn de hele week onerweg geweest, om familie en vrienden an mijn tweelingziel te ontmoeten in Engeland.

Voor ons allebei was het intens om zoveel mensen te spreken met zoveel verschillende sferen om hen heen op zoveel verschillende locaties in Warwickshire, Cumbria and Yorkshire. We hebben er wel veel an geleerd, al pratend over hoe we het allemaal beleefden. Ik krabbelde regelmatig wat steekwoorden in een schrift om later nog eens naar te kijken en over te schrijven.

MOOIE DAG

Een prachtige dag in Engeland.

Ik ben met mijn tweelingziel meegereden van Frankrijk naar Engeland om wat van zijn vrienden en familie te ontmoeten en om wat tijd met elkaar door te brengen, pratend over het vormgeven van ons leven.

Na twee dagen autorijden, waren we erg blij dat we de eerste dag in Engeland buiten konden doorbengen, met wat  wandelen en rondkijken in de omgeving rond het huis van zijn broer.

We begonnen in een nabij gelegen natuurreservaat met een wandeling. Ondanks de modderige omstandigheden was er een groep vrijwilligers bezig om een stuk van het bos flink uit te dunnen, om zo een betere leefomgeving te creeeen voor de vlinders. We stopten even om een praatje te maken met een van de werkers.  Hij vertelde ons dat hij ook wel eens in Frankrijk was geweest en er met veel plezier had rondgefietst.

We besloten om nog wat meer te zien van het landschap van Warwickshire en we kwamen uit bij een windmolen, met een mooi uitzicht over de heuvels en de velden rondom. Mijn tweelignziel vroeg zich af of het geen raar idée was om een Nederlandse een windmolen te laten zien. Maar ik vond het een lief en mooi exemplaar, volkomen anders dan de types die er in Nederland staan.

We ontdekten dat er een man bezig was om de wieken van de molen handmatig te draaien, voor onderhoud. Hij had een ladder geplaatst in het gat naar boven toe. Mijn nieuwsgierigheid was uiteraard meteen gewekt en ik vroeg me af of ik boven een kijkje zou kunnen namen.  Ik vroeg het aan de man.

Hij begreep wel dat ik dat graag wilde, maar helaas  ‘health & safety’ ( veiligheidregels) ….. Deze wens zou niet in vervulling gaan. Maar het was wel het begin van een gesprek en de man vertelde ons over zijn onderhoudswerkzaamheden aan de molen. Toen hij zei dat hij het al 30 jaar deed, dacht ik onmiddelijk:”Nou, dan zal hij de omgeving ook wel op zijn duimpje kennen, mogelijk heeft hij een paar goede tips waar we de middag leuk door kunnen brengen? “

Hij vertelde ons da er een watermolen vlakbij was, die leuk was om te bekijken en waar ook wat gedronken kon worden. Aangemoedigd door de man’s enthousiasme en kennis, informeerde mijn tweelingziel naar meer info over de kerk die hij in de verte zag liggen. Het bleek om een fraai oud Saksisch kerkje te gaan en de man vertelde hoe je er kon komen. Hij waarschuwde ons echter wel, dat de kerk dicht zou zijn, want uit veiligheidsoverwegingen wordt  alles overal afgesloten tegenwoordig.

We gingen naar het kerkje, al was het maar om de buitenkant van dichtbij te bekijken.  Onder het motto:”je weet nooit” probeerden we toch even de deur…. En…. Hij was open!  We lachten er allebei om  dat we toch de mogelijkheid hadden gekregen nu om ook even binnen te kijken.

In dit lieflijke kerkje zagen we onder meer een imposante graftombe en nog een paar interessante  bustes. Vlakbij, op een tafel, ontdekte ik een aantal brochures en ik keek er wat in, om te zien of er iets bij was wat me trok. Er was een tijdschrift bij dat mijn aandacht trok vanweg een paar koppen die erg passen bij de thema's waar wij mee bezig zijn:”Hoe maak je je geest vrij’en ‘hoe verbeter je je leven, laat je licht schijnen’, zonder religieuzes ondertoon.

Ik liet aan mijn tweelingziel zien, wat ik had gevonden. Hij ontdekte dat het tijdschrift werd gemaakt door eeen dame die slechts een paar kilometer verderop woont.  We besloten dit alles goed in ons op te nemen en er later nog eens meer over op te zoeken op internet.
http://www.mosaic-lifestyle.com/
Vervolgens gingen we naar de watermolen die ons was aangeraden. Mijn tweelingziel bekende me dat hij eerder die dag zich had herinnert dat hij wel eens bij een watermolen hier in de buurt was geweest die hij me best had willen laten zien. Maar helaas wist hij zo niet meer waar die watermolen zich bevond.  Dus, hij was enigszins beduusd toen de locatie van de molen hem op een presenteerblaadje werd aangereikt.

Is dat echt zo verrassend? Het Universum reageert  toch graag om je te geven wat je nodig hebt?  Dit is daar weer een fraai voorbeeld van, zou ik zeggen!

De molen zelf bleek verkocht te zijn en gesloten voor het publiek. Maar in de schuur was inderdaad een centrum ingericht waar we wat konden drinken, praten en lichen in een goede sfeer.

Voordat we naar huis gingen, lieten we de hond nog even uit in het natuurpark van die morgen, tegen de klok in ditmaal.  De vrijwiligers waren er nog steeds bezig met hun werk.  De man die we eerder die dag hadden gesproken herkende ons ook nog. Hij vertrouwde ons toe dat sinds hij met ons had gesproken over zijn fietscvakantie in Frankrijk, hij eigenlijk de hele middag daaraan had teruggedacht.

Een mooie dag, vol kleine cadeautjes.