Er was overal rommel en chaos, waar ik ook keek. Ik hoorde mezelf hardop zeggen dat ik er behoorlijk flauw van was om me bezig te houden met deze aanhoudende stroom van zooi. Bovendien ging het meeste van wat ik deed ook nog eens helemaal niet volgens plan, wat de irritatie alleen maar verhoogde.
Ik was me ervan
bewust dat het waarschijnlijk niet de chaos zelf was die mij geïrriteerd maakte. Er gaan namelijk ook heel veel
dagen voorbij zonder dat ik me stoor aan de rommel. Ik kan zelfs plezier beleven
aan het opruimen ervan of doe het zonder er al te veel bij stil te staan.
Dus nam ik het op
als een signaal dat ik ergens iets mistte, alleen had ik nog geen idee wat dat
dan zou kunnen zijn. De enig behoefte
waar ik me van bewust was, was de wens
om weg te gaan en de rommel achter me te
laten.
Onmiddellijk
moest ik glimlachen in mezelf, omdat ik ineens wel heel erg leek op Richard!
Dus besloot ik om mijn eigen advies maar eens uit te proberen en de boodschap
letterlijk nemen: ”weggaan en de rommel achter me laten!”, maar dan voor een
minuut of 20, in een minivakantie.
Ik liep naar de
tuin en plofte neer op het gras, uitgestrekt op mijn rug. Ik koos een simpele kleine camper uit voor mijn minivakantie in mijn verbeelding,
startte en reed weg.
Alleen, binnen
een paar seconden parkeerde mijn verbeelding het ding in de hoek van een grasveld
aan de rand van een bos. Bij nadere beschouwing was het ineens een
zigeunerachtige woonwagen geworden, zonder paard, of een andere vorm van aandrijving.
Het was voor mij
meteen duidelijk dat mijn behoefte om de boel de boel te laten niet een
behoefte was aan beweging en het ondergaan van nieuwe ervaringen. Het gaf voor
mij de behoefte aan om stil te staan.
Ik besloot dat de
setting me toch niet helemaal beviel. Maar nu ik wist wat ik zocht, kon ik de
benodigde aanpassingen wel heel snel doen.
Binnen een paar seconden bevond ik me in een mooie, lichte, schone,
rommelvrije, ruime strandhut met een prachtig uitzicht en alle buitendeuren
gesloten. Geen chaos, alleen ik, zonder bezigheden die moeten gebeuren en daar
echt even heel erg van genietend.
Het viel me,
achteraf gezien, op, dat ik in de afgelopen dagen weinig tijd- voor- mijzelf
had gehad en mijn stemming had me erop gewezen dat het tijd werd om daar wat
aan te doen.
15 tot 20 minuten
van in het gras liggen, in de zon,
terwijl ik ondertussen in gedachten in mijn strandhuis was, was genoeg om terug
te keren naar de realiteit en daar de chaos van te ondergaan met een lach op
mijn gezicht.
Ik vroeg me af of
Richard al meerdere campers in gedachten
had uitgeprobeerd in verschillende geestverhelderende vakanties-in-iedere
dag-tripjes. ….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten