Hier ben ik,
sinds een dag of 10 in de Algarve in Portugal, in mijn onlangs begonnen leven
als nomade. In ruil voor een fijn dak boven ons hoofd, helpen Richard en ik
iemand een paar uur per dag met wat doe-het-zelf- en tuinwerk.
Op deze ochtend
was me gevraagd om wat stengels van papyrusplanten weg te knippen, omdat ze
over het pad hingen. Toen ik het snoeiafval naar het kippenhok bracht, vond ik mijn
pad geblokkeerd door een andere (enorme)
papyrusplant.
Ik besloot dat
deze ook wel wat aandacht en zorg kon gebruiken. Delen van de plant waren helemaal dor en
bruin, in plaats van fris en groen.
Het bleek een
interessante ervaring te zijn in tuinieren.
Ik begon
voortvarend met het terugsnoeien van bossen stengels die over het pad groeiden,
ongeacht of ze nu bruin of groen waren. Op de een of andere manier kreeg ik de
associatie met het knippen van iemand haar. In gedachten zei ik tegen mijn klant dat ik bezig
was om er wat moois van te maken, zodat hij er weer fris uit zou zien en nieuwe
en gezonde scheuten kon maken.
Opeens kreeg ik
een idee hoe ik de dode stengels uit de plant zou kunnen verwijderen en ik
besloot het te proberen. Ik trok aan een enkele dode stengel en die liet heel
simpel in zijn geheel los. Dus, in plaats van het een paar centimeter boven de
grond weg te knippen ( waarbij er dus ook een deel blijft staan) , kon ik op
deze manier simpel de hele stengel verwijderen. Het kostte me minder
moeite dan laag-bij-de-gronds knipwerk met
de snoeischaar en het liet de gezonde delen geheel met rust.
Ik verwijderde
zo’n 3 tot 4 kruiwagens vol dood plantmateriaal ( ja, het is een enorme plant!) toen ik me ineens realiseerde dat deze plant
er lang zo gezond niet uitzag als de planten die ik eerder had bijgeknipt, in
een ander deel van de tuin. Ik vroeg me af waarom deze het hier een stuk
lastiger leek te hebben.
Tijdens het werk,
werd ik me bewust van het antwoord op deze vraag. Dit perk was niet aangesloten
op het irrigatiesysteem van de tuin en de plant had erg weinig water. Verder voelde ik ook aan dat de plant erg
weinig voeding had.
Onderdeel van het
werk hier was om twee kuilen die de hond had gegraven op te vullen met grond en
ik wist nog wat goed verteerde schapenmest te vinden die de plant vast wel zou
lusten. Wat water erbij en de plant was weer even van alle gemakken voorzien.
3 Uur later, zag
de klant er prima geknipt uit en was geheel gesoigneerd. Ik was ermee in mijn
nopjes.
Je kan zeggen dat
het wel apart is om tegen planten te praten. Best, prima. Ik vond het inderdaad
bijzonder ( prettig) om deze klus als een co-creatie te ervaren. Het was niet
alleen maar ‘ ik’ die de plant op eigen houtje rigoureus te lijf ging met de
schaar. Ik voelde aan(-wijzingen) over hoe dit het beste aangepakt kon worden.
Ik deed mijn taak met volle aandacht en vroeg me werkenderwijs af hoe het goed
gedaan kon worden, zowel om de plant
recht te doen, als om het werk voor mijzelf aangenaam te maken).
Zend = ontvang, dus de antwoorden vonden mij. Omdat ik aandacht besteedde
aan wat ik aan het doen was, werd ik het nog gewaar ook!
