Een paar dagen geleden nam ik een paar foto's van Richard.
Er was er eentje bij waar ik bijzonder blij mee was. Ik stuurde deze aan hem op
en vertelde erbij dat deze foto nu op mijn bureaublad staat. Richard kon er
niet over uit! Hij bleef maar herhalen hoe
verschrikkelijk deze foto was, in zijn ogen.
Eigenlijk was dat heel erg grappig. De dingen waar hij over
viel in deze foto, waren precies de dingen die mij er enorm aan bevielen. Inderdaad,
zijn ogen waren niet helemaal wijd open
en inderdaad had hij geen glimlach zoals in de tandpastareclame. Maar voor mij ziet
hij er op deze foto ongelofelijk lief zachtaardig en aantrekkelijk uit.
Gisteren waren wij via Skype aan het praten en hij vond dat ik er zo schattig uitzag. Daarom maakte
hij een schermfoto van mij en hij stuurde het resultaat aan me op. Terwijl ik erop wachtte, beschreef hij het
als een fantastische foto van mij.
Ik was natuurlijk nieuwsgierig! Maar toen ik het opende was
mijn spontane reactie:”VRESELIJK!” en ik wist niet hoe gauw ik het scherm moest
afsluiten.
Richard keek op zijn computer nog eens naar het plaatje en
snapte niet dat er ook maar iets kon zijn dat mij er niet aan beviel. In alle
eerlijkheid, ik vond bijna alles eraan vreselijk, dus ik kon echt
niet zien wat hem er nou zo in aanspraak.
OK, zend = ontvang. En, wat ik ook geloof:” ik kan alleen
ontvangen wat ik ook kan zenden”. Dus als ik een bepaald innerlijk beeld heb
van wat mooi is aan mij, dan is het lastig om te geloven dat iemand anders echt
blij is met iets wat niet in dat beeld voorkomt.
Wel iets om nog eens over na te denken.
Wel iets om nog eens over na te denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten