OPEN DE DEUR

Richard, mijn tweelingziel, had gisterenavond een lastige avond. Nadat hij slecht nieuws te horen had gekregen, belde hij eerst nog even rustig een paar telefoontjes. Vervolgens dook hij, linea recta, in iets wat hij ‘oude – Richard’ gedrag noemt: geïrriteerd, gefrustreerd, onredelijk en niet benaderbaar.

Als zijn tweelingziel ( of gewoon als een soortgenoot van de menselijke soort??), heb ik een heleboel met hem gemeen en ik begreep meteen intuïtief dat hij dit voor het grootste gedeelte deed als een reactie op een gevoel van machteloosheid.

Ondanks de prikkelbaarheid, liet hij me wel in de buurt toe om hem te steunen. De stemming verbeterde wel, tot het moment dat er iets niet helemaal volgens plan verliep. Daar knalde hij teleurgesteld met een vaart een energetische deur dicht en zag ik hem bezig om zichzelf het leven erg zuur te maken. Hij had het gewicht van de wereld op zijn schouders en het gevoel niks constructiefs te kunnen doen.

Vanmorgen, nadat ik de schuur waar de schapen hadden geslapen ( en waar die ochtend twee lammetjes ter wereld waren gekomen) had geopend, liep ik wat over het terrein.  Ik was met mezelf en het Universum in gesprek over wat ik zou kunnen doen of zeggen om Richard te helpen met zijn ‘oude - Richard’-gedrag, waar hij zo’n hekel aan heeft.

Zend = ontvang.

In de daaropvolgende minuten zag ik beelden langs komen die allemaal te maken hadden met ‘een huis’.  Ik zag het type huis waar Richard graag in zou willen wonen ( ik ook, trouwens) en ik zag hem  van een lichte kamer  naar boven rennen naar een donkere kamer zonder ramen waar hij zichzelf, schreeuwend en stampend, in opsloot.

Ik ging terug naar Richard, die net een douche aan het nemen was.  Hij vroeg hoe het met de schapen ging. Het nieuws van de nieuwe tweeling werd met enthousiasme ontvangen. Hij vertrouwde me toe dat hij, op het moment dat ik weg ging, had aangevoeld dat er een tweeling op me zou wachten. Hij besloot bij een volgende gelegenheid om dat meteen te zeggen en dat hij meer op zijn intuïtieve boodschappen wil vertrouwen.

Ik vertelde hem dat ik zelf ook een intuïtieve boodschap had ontvangen toen ik weg was, over het ‘oude-Richard’-gedrag. Ik vroeg of hij er meer over wilde weten en hij was inderdaad wel nieuwsgierig.

Op de rand van het bed, vertelde ik hem dat het hem wellicht zou kunnen helpen om zichzelf te zien als het huis waarin hij graag wil wonen: simpel, warm, kalm, open, verbonden met ‘buiten’ via een veranda om op te zitten.

Wanneer hij voelt dat hij onderweg is naar zijn donkere raamloze frustratiekamer, dan is hij zich(zelf)  aan het losmaken van  de manier van leven die fijn voelt.  En natuurlijk, hij is vrij om te beslissen dat hij graag in de donkere frustratie kamer wil blijven, zo lang als hij wil. Hij kan er zoveel van zijn kracht en energie in kwijt om tegen de muren aan te rammen. Maar mocht hij zich ervan bewust zijn dat hem dat niet bevalt, dan zou hij zichzelf kunnen voorstellen als in het huis dat hij graag bewoont. 

Hij kan de frustratiekamer bedanken voor het doorgeven van de boodschap dat er iets is dat aandacht nodig heeft en kracht, zich omdraaien, de deur openen en teruglopen naar de woonkamer of de zonnige warme veranda. Dáar ligt de kern van zijn kracht en daar kan hij zijn energie constructief gebruiken.  Door die ruimte weer binnen te gaan, actief, zal hij zich weer in verbinding stellen met zichzelf en als bijeffect daarvan (zend – ontvang) zich weer in verbinding stellen met de wereld om hem heen. Vanuit zijn kracht.  

Hij was tot tranen toe geroerd en zelfs een paar uur later vertelde hij me nog dat het beeld:”Als je in een bepaald type huis wilt wonen… WEES dan dat type huis’ hem erg aanspreekt.  Dank je wel, Universum, voor het delen van je wijsheid en liefde met ons!