HOE BESTRIJD IK VERVELING?

Ik heb hier op dit moment twee honden in huis. De eerste is mijn eigen Freya, een border collie. De ander is Richard’s Freya, een cocker spaniel.

Ik kan mijn Freya overdag buiten in de tuin laten. Hoewel ze het uiteraard leuker vindt om vermaakt te worden, vindt ze buiten wel manieren om zichzelf te vermaken en hoef ik me er geen zorgen over te maken. De andere Freya daarentegen, vindt het buitengewoon leuk om achter schapen aan te hollen. Met zeven dartele lammetjes in de kudde denk ik niet dat het een slim plan is om deze Freya haar eigen vertier te laten vinden buiten.  

Overdag investeer ik momenteel meerdere uren in activiteiten die in mijn levensonderhoud gaan voorzien, voor de schapen zorgen en het huis in orde brengen voor een bezichtiging volgende week. Dat betekent dat ik ongeveer een uur per dag heb om de honden te vermaken.

De meeste dagen ben ik dan ook 's avonds blij om even niks te hoeven doen.  De honden zien het feit dat ik rustig op de bank zit echter als een gouden kans op wat entertainment.  Zodra ik opsta om een kop thee te halen, moet ik bijna over de honden heen springen onderweg naar de keuken. Als ze zouden kunnen spreken, in plaats van blaffen, dan ben ik er bijna zeker van dat ze zouden zeggen:”Ik verveel me!” Ze blijven deze boodschap tegen me herhalen ongeacht hoe vaak ik over ze heen spring, langs ze heen loop of tegen ze zeg:” kom op, ga je zelf maar vermaken!”

Ik zie mijn moeder terug in mijn eigen gedrag uit de tijd dat ik kind was en me verveelde. Altijd wanneer ik plat op mijn buik met mijn armen wijd op de bank lag uit pure verveling en het enige wat ik voortdurend zei was:” Ik verveel me” dan had zij een standaardantwoord. En uiteraard vond ik daar toen niks aan.

Haar oplossing was:” Nou ga dan iets dóen, vermaak jezelf!”

Af en toeging ik erop in,  klagend:” Maar ik weet niet wát! Ik heb geen zín om iets te doen!”
Dat prikkelde haar soms om met wat suggesties te komen, terwijl ze zelf de was streek of de tafel dekte:”Waarom ga je niet iets tekenen, of een boek lezen?”
Gewoonlijk reageerde ik op zoiets met:”Bleeeuuugh, ik wíl helemaal niet tekenen en ik héb helemaal geen leuk boek meer om te lezen.”

Vandaag moet wel een beetje om deze herinnering lachen, met in mijn achterhoofd de kracht van de wet van de aantrekkingskracht: zend = ontvang.

Een:
Ik realiseer me nu dat wat ik eigenlijk wilde, was dat we sámen iets zouden gaan doen. Maar ja,  daar vroeg ik niet om. Ik gaf alleen uiting aan mijn gevoel van verveling en bleef hangen in wat ik niet wilde.

Twee:
Het is moeilijk om oplossingen te aanvaarden en uit te voeren die niet passen bij het echte probleem.  Er is niks aan, omdat het niet past bij wat je nodig hebt en alleen maar het label ‘leuk!’ trekt meer ‘leuk’ aan.

Drie:
Hoewel voor een ander probleem, gaf mijn moeder toch goed advies. Als mijn onderliggende wens was geweest om zélf meer actief te zijn dan denk ik dat het een goed idee was geweest om gewoon maar’ iets’ te gaan doen. ‘ Iets gaan doen’ zou onmiddellijk het mechanisme in beweging brengen van  ‘leuk!’ trekt meer ‘leuk’ aan . Oftewel,  zodra ik een kleine beetje energie stop in ‘iets doen’, dan vloeit er vanzelf meer energie in de richting van ‘ activiteit’: verveling van dat type…. opgelost!

Terug naar de honden.
Ik ben er vrij zeker van die twee honden ingebakken begrip hebben van dit mechanisme en dat dit precies de reden is waarom ze alles doen wat binnen hun mogelijkheden ligt om mij in beweging te brengen en hen te vermaken. En ik denk dat al mijn acties om ze op andere gedachten te brengen ook inderdaad een bron van vermaak voor ze zijn!