MOOIE DAG

Een prachtige dag in Engeland.

Ik ben met mijn tweelingziel meegereden van Frankrijk naar Engeland om wat van zijn vrienden en familie te ontmoeten en om wat tijd met elkaar door te brengen, pratend over het vormgeven van ons leven.

Na twee dagen autorijden, waren we erg blij dat we de eerste dag in Engeland buiten konden doorbengen, met wat  wandelen en rondkijken in de omgeving rond het huis van zijn broer.

We begonnen in een nabij gelegen natuurreservaat met een wandeling. Ondanks de modderige omstandigheden was er een groep vrijwilligers bezig om een stuk van het bos flink uit te dunnen, om zo een betere leefomgeving te creeeen voor de vlinders. We stopten even om een praatje te maken met een van de werkers.  Hij vertelde ons dat hij ook wel eens in Frankrijk was geweest en er met veel plezier had rondgefietst.

We besloten om nog wat meer te zien van het landschap van Warwickshire en we kwamen uit bij een windmolen, met een mooi uitzicht over de heuvels en de velden rondom. Mijn tweelignziel vroeg zich af of het geen raar idée was om een Nederlandse een windmolen te laten zien. Maar ik vond het een lief en mooi exemplaar, volkomen anders dan de types die er in Nederland staan.

We ontdekten dat er een man bezig was om de wieken van de molen handmatig te draaien, voor onderhoud. Hij had een ladder geplaatst in het gat naar boven toe. Mijn nieuwsgierigheid was uiteraard meteen gewekt en ik vroeg me af of ik boven een kijkje zou kunnen namen.  Ik vroeg het aan de man.

Hij begreep wel dat ik dat graag wilde, maar helaas  ‘health & safety’ ( veiligheidregels) ….. Deze wens zou niet in vervulling gaan. Maar het was wel het begin van een gesprek en de man vertelde ons over zijn onderhoudswerkzaamheden aan de molen. Toen hij zei dat hij het al 30 jaar deed, dacht ik onmiddelijk:”Nou, dan zal hij de omgeving ook wel op zijn duimpje kennen, mogelijk heeft hij een paar goede tips waar we de middag leuk door kunnen brengen? “

Hij vertelde ons da er een watermolen vlakbij was, die leuk was om te bekijken en waar ook wat gedronken kon worden. Aangemoedigd door de man’s enthousiasme en kennis, informeerde mijn tweelingziel naar meer info over de kerk die hij in de verte zag liggen. Het bleek om een fraai oud Saksisch kerkje te gaan en de man vertelde hoe je er kon komen. Hij waarschuwde ons echter wel, dat de kerk dicht zou zijn, want uit veiligheidsoverwegingen wordt  alles overal afgesloten tegenwoordig.

We gingen naar het kerkje, al was het maar om de buitenkant van dichtbij te bekijken.  Onder het motto:”je weet nooit” probeerden we toch even de deur…. En…. Hij was open!  We lachten er allebei om  dat we toch de mogelijkheid hadden gekregen nu om ook even binnen te kijken.

In dit lieflijke kerkje zagen we onder meer een imposante graftombe en nog een paar interessante  bustes. Vlakbij, op een tafel, ontdekte ik een aantal brochures en ik keek er wat in, om te zien of er iets bij was wat me trok. Er was een tijdschrift bij dat mijn aandacht trok vanweg een paar koppen die erg passen bij de thema's waar wij mee bezig zijn:”Hoe maak je je geest vrij’en ‘hoe verbeter je je leven, laat je licht schijnen’, zonder religieuzes ondertoon.

Ik liet aan mijn tweelingziel zien, wat ik had gevonden. Hij ontdekte dat het tijdschrift werd gemaakt door eeen dame die slechts een paar kilometer verderop woont.  We besloten dit alles goed in ons op te nemen en er later nog eens meer over op te zoeken op internet.
http://www.mosaic-lifestyle.com/
Vervolgens gingen we naar de watermolen die ons was aangeraden. Mijn tweelingziel bekende me dat hij eerder die dag zich had herinnert dat hij wel eens bij een watermolen hier in de buurt was geweest die hij me best had willen laten zien. Maar helaas wist hij zo niet meer waar die watermolen zich bevond.  Dus, hij was enigszins beduusd toen de locatie van de molen hem op een presenteerblaadje werd aangereikt.

Is dat echt zo verrassend? Het Universum reageert  toch graag om je te geven wat je nodig hebt?  Dit is daar weer een fraai voorbeeld van, zou ik zeggen!

De molen zelf bleek verkocht te zijn en gesloten voor het publiek. Maar in de schuur was inderdaad een centrum ingericht waar we wat konden drinken, praten en lichen in een goede sfeer.

Voordat we naar huis gingen, lieten we de hond nog even uit in het natuurpark van die morgen, tegen de klok in ditmaal.  De vrijwiligers waren er nog steeds bezig met hun werk.  De man die we eerder die dag hadden gesproken herkende ons ook nog. Hij vertrouwde ons toe dat sinds hij met ons had gesproken over zijn fietscvakantie in Frankrijk, hij eigenlijk de hele middag daaraan had teruggedacht.

Een mooie dag, vol kleine cadeautjes.