IN DE VERKEERDE FILM

Richard en ik bespraken onze plannen voor die zaterdag, vlak na het wakker worden.  

Ik vertelde hem dat ik van plan was om er zelf even opuit te gaan. Toen hij me vroeg wat ik in gedachten had , wist ik dat nog niet zo precies. Toch kon ik al snel  met enige nadruk melden:” Waar ik echt behoefte aan heb is een fijne lange wandeling in de natuur, in mijn eentje.”

Toen ik daarna de gordijnen opende, zag ik de regen met bakken uit de lucht vallen. Ik betwijfelde meteen of een wandeling dan wel zo aangenaam zou zijn en ik overwoog andere opties.  Ik voegde zelfs het woord ‘ zinvol’ toe aan de mix.  Het moest toch mogelijk zijn om mijn wens, om er zelf op uit te gaan, te combineren met andere dingen waar behoefte aan was.

Ik bedacht dat ik wel wat boodschappen kon gaan halen. En omdat ik dan toch al een heel eind op streek was, kon ik meteen wel even doorrijden naar de stad om daar navraag te doen naar opties om onze internetverbinding op orde te krijgen.

Ik vond het al met al een zeer efficiënte manier om er even op uit te trekken op deze regenachtige dag.
Ik weet nu… dat was het niet. Opnieuw stond een zeer educatieve tuimelvlucht op het punt te beginnen.

Het vertrek in de auto verliep nog prima. Ik zong mee met de radio, was vrolijk omdat ik me lekker droog verplaatste door de regen en arriveerde met een grote glimlach in de stad. Ik parkeerde de auto fluitend bij het treinstation omdat ik wist dat de winkel waar ik naar onderweg was zich daar bevond.

Ik keek rond, maar het bord van de Orange winkel was niet aan de gevel waar ik het verwachtte. Ik was er zeker van dat in de buurt moest zijn, dus ik ging op mijn missie om de gevels in de buurt te bestuderen.  

Gedurende een nanoseconde vroeg ik me af of het misschien een goed idee was om navraag te doen in de bar, maar ik verwierp die gedachte. Als het hier ergens was dan kon ik het toch zeker zelf wel vinden!

Ruim vijftien minuten later druppelde de regen van mijn jas en broek alsnog op de deurmat van de bar waar ik uiteindelijk toch maar even navraag ging doen naar de locatie van de Orange winkel.  De winkel had er inderdaad gezeten, werd me verteld, maar bevond zich nu aan de andere kant van de stad, bij de Hyper U.

Ik gaf mezelf op mijn kop, omdat ik het juiste adres niet eerst had opgezocht, zodat ik me nu zeiknat, totaal op de verkeerde plek bevond.  Toch moest ik ook wel even glimlachen toen ik me bedacht dat ik wel mijn solo-wandeling had gehad. Ook al moest ik meteen toegeven dat de lege natte straten en treurige gebouwen van deze wijk niet voldeden aan mijn beschrijving van ‘ in de natuur’ . 

Heel eventjes overwoog ik om de Orange winkel helemaal niet te bezoeken. Maar ik besloot:” Nu ik hier toch ben, kan ik er maar beter gewoon even naartoe gaan.”

Ik reed dwars door het stadshart, onderweg naar de Hyper U en ik had onmiddellijk spijt van de beslissing om dit door te zetten. Het was zo verschrikkelijk druk op de wegen dat het wel een Nederlandse stad leek op zaterdagmiddag.  En geloof me, ik heb nog nooit het verkeer in deze Franse stad zo druk gezien dat het in de verste verte ook maar iets leek op een Nederlandse verkeerstafereel.  Ik voelde me een actrice in de verkeerde film.  

Ik bereikte Hyper U’s parkeerplaats, vond een plekje voor de auto en vond de Orange winkel in de hal van de winkel.  Ik ging naar binnen en vroeg naar goedkope en simpele oplossingen voor ons probleem met de internetconnectie.  Helaas was de enige simpele oplossing bepaald niet goedkoop, dus ik verliet de winkel alweer snel.

Voorbijlopend aan de ingang van de Hyper U, herinnerde ik me dat ik ook nog boodschappen nodig had en ik vroeg me af of er misschien aardige aanbiedingen zouden zijn.  Ik stapte met gemak over mijn weerzin voor de drukte in de winkel heen en liep door de gangpaden.  

Er was geen promotie  te bedenken die mij zo zou interesseren dat ik in deze veel-te-drukke-winkel met veel teveel spullen-die- ik- absoluut- niet- nodig had wilde blijven. Alles wat ik zag gaf alleen maar voeding aan de wens om zo snel mogelijk, zo veel mogelijk afstand tussen mij en de winkel te laten.

Omdat ik nu echt wel mijn tax had bereikt, boog ik af naar de eerste de beste kassa die ik kon vinden, om daar langs de rij te schuiven richting uitgang.

De klanten in de rij hadden er geen bezwaar tegen om mij te laten passeren. Het was de kassamedewerkster van Hyper U die mij in het Frans, vrij letterlijk, toeriep dat ik me op de verkeerde plek bevond! Ze wees me aan dat ik rechtsomkeert moest maken en dan door de hele winkel terug moest lopen om daar de uitgang te nemen voor mensen zonder aankoop.

Ik hoorde haar en begreep haar uitstekend, maar zo dicht bij de uitgang had ik absoluut geen behoefte om de hele winkel nog een keer te zien. Dus acteerde ik mijn beste versie van de buitenlander die nauwelijks Frans praat en ik wenste haar ook een fijne middag toe.  Ik remde daarbij niet af en hield mijn ogen gefocust op de deur.

Ik keerde terug naar Richard ( zelfs met een paar tassen vol boodschappen die ik onderweg bij elkaar had geshopt) in een staat die wij omschrijven als “ gecrasht in het maïsveld”.

Ik voelde me miserabel, moe en uitgewoond, zonder een duidelijke aanwijzing over wat nou deze mentale turbulentie en emotionele noodlanding had veroorzaakt.  Richard was zo lief om me gewoon alleen maar even vast te houden, me rustig aan te kijken en me een paar vragen te stellen over wat dit nou had veroorzaakt.

Ik traceerde het terug naar het moment waarop ik ‘ s morgens had gezegd”  Ik heb behoefte aan een wandeling in de natuur, alleen” waarna ik vervolgens erop uit ging om een rol te spleen in een complete andere film.  Ik ging naar de drukste stad die ik in de hele omtrek kon vinden, waar bijna geen enkel krietseltje groen of natuur te bekennen was. De mensen op de set van die film waren zo aardig om me te wijzen op wat ik allang had aangevoeld:” Je bent op de verkeerde plek!” . Soms voegden ze er zelf behulpzaam aan toe:” Wat jij zoekt is niet hier te vinden.”

Dank je wel, Universum, voor je humoristische demonstratie dat ik er zelf voor koos om in de verkeerde film meet e spleen ( ook al voelde het op het moment zelf niet zo lollig aan) !

Toegeven dat ik moedwillig en opzettelijk in de tegenovergestelde richting van mijn eigen aanwijzingen was gegaan, gaf me weer brandstof om het maïsveld van de mentale noodlanding achter me te laten en weer zin te hebben in nog een rondje ‘ vliegen’ .

Ik ben er zo zeker van dat als ik die wandeling gewoon gemaakt had, ‘ s morgens….....
Als ik had geluisterd naar wat ik werkelijk zei dat ik nodig had, ondanks de mogelijke nadelen van de nattigheid.....
Als ik had opgelet en een uurtje had geïnvesteerd in de wandeling, tegemoetkomend aan mijn behoefte aan het alleen zijn in de natuur.....
Ik zou naderhand iedere stad in hebben kunne gaan, iedere winkel, voor ieder doel en ik zou er de lol van ingezien hebben. Ik zou het waarschijnlijk in minder tijd hebben gedaan, zonder de ergernis over het verkeer en het gevoel in de verkeerde film te zitten. 

JIJ BENT FOUT

Laatst sprak ik met Amelie, een Française die ik goed ken.
Ze vertelde me met veel emotie over een van haar  kleindochters en dat ze zich zorgen maakte over haar gedrag.

Toen zij een paar dagen eerder bij haar zoon logeerde, viel het haar op dat de vierjarige Francine allerlei onaardige dingen zei over haar tweelingzus Veronique.  Amelie vond de woorden en de manier van doen erg onbeschoft  en ongewenst  voor een vierjarige.

 Francine kreeg dus een flink standje van haar oma.  Getuige de levendige emotionele beschrijving die ik ervan te horen kreeg, was het een stevige bestraffing.

Mijn maag draaide zich hierbij om en ik merkte dat ik een wat  andere kijk op de hele gebeurtenis had dan mijn buurvrouw.  

Was het omdat ik me een paar minuten lang verplaatste in de schoenen van een vierjarig meisje met een tweelingzus, ook al heb ik zelf geen tweelingzus?

Was het alleen maar empathie, of raakte ik ook aan mijn eigen ervaring als een vier jaar oud , moedig, nieuwsgierig meisje, in 1976?

Wat het ook was dat een gevoelige snaar bij me raakte, ik voelde mededogen voor dit Franse meisje, dat zoveel te leren heeft over het leven in deze wereld.  Ze experimenteerde met woorden en manieren van doen die ze om zich heen heeft gezien en  kreeg vervolgens op haar kop:” Francine, jij bent fout! Je bent een akelig kind! Houd op! Je mag geen nare dingen over je zus zeggen! Ben je nou helemaal betoeterd!?”

Ik besloot uiting te geven aan mijn gevoelens en mijn gedachten. Voorzichtig introduceerde ik het idee dat er wellicht een andere manier was dan de schuld geven aan het meisje,  de ouders,  de leraren op school en/of de televisie. Een manier met meer mededogen, die wellicht de deur opent naar mooiere en fijnere ervaringen met elkaar.

Ik vroeg aan Amelie:” Wat nou als..... Francines bedoeling met de boodschap dat Veronique stom is en dingen niet goed kan doen,  niet gegeven is om haar zus naar beneden te halen of pijn te doen.....? Wat nou als..... Francine een poging deed, naar haar beste vermogens, om duidelijk te maken dat ze iets nodig heft voor haar eigen ontwikkeling? Wat nou als..... wat ze nodig heeft zoiets is als:” Ik zou graag willen onderzoeken wie ik ben, als een individu en mijn eigen kwaliteiten leren ontdekken en ontwikkelen, als Francine en niet alleen als een-van-de- tweeling” . Wat nou als....  ze daarbij de woorden en strategieën gebruikte die ze om zich heen ziet ....?”

Als al deze “ Wat nou als zinnen” waar zijn... dan zou het waarschijnlijk een behoorlijk verwarrende en ingewikkelde boodschap zijn voor een vierjarige, die op zoek is naar haar waarde in deze wereld, om te verwerken.  Wat nou als zij de boodschap begreep als dat het NIET OK is voor haar om te zeggen dat iemand anders dingen fout doet en slecht is, maar dat het wel OK is voor een volwassene om ze oordelen dat zij slecht is?  

Ze wilde graag ontdekken wat haar individuele waarde is.... ? Ze kreeg het antwoord dubbel op haar boterham:” Jij BENT fout,  JIJ bent fout”.

Amelie luisterde goed naar me toen ik mijn invalshoek vertelde. Ze was ook geïnteresseerd om mogelijkheden te horen om Francine op een andere manier te begeleiden in haar leerproces, door positieve respons te geven over haar waarde in de wereld en haar moed om ermee te leren omgaan.

Ik legde uit welke mogelijkheden ik zag om de kleinkinderen te begeleiden in een liefdevolle en begripvolle manier, waarbij je zelf laat zien welk gedrag je ook graag van haar zou willen zien: kalm, duidelijk, met aandacht voor haar eigen behoeften en die van anderen…...?

Ik zie wel in dat het snel gebeurt om een tweeling als een eenheid te zien ( Ik weet zelf nooit wie nou Francine is en wie Veronique, ook al zijn ze niet bepaald identiek) . Veel tweelingen hebben vermoedelijk een extra uitdaging om zich als individu te ontwikkelen, vergeleken met kinderen die alleen broertjes en zusjes hebben van een andere leeftijd. 

Ik suggereerde daarom dat het misschien zou helpen om af en toe tijd met de kinderen afzonderlijk door te brengen. In zulke waardevolle momenten waarin ze hun eigen uniekheid als individu kunnen laten zien, kun je ze belonen voor de fantastische kwaliteiten die ze daarin laten zien.

Ik ben geen moeder.
Ik heb veel respect en bewondering voor mensen die de uitdaging aangaan om een kind op te voeden.
Ik weet ook dat iedere ouder het beste voor zijn kind wil en al het mogelijke doet om het te helpen op zijn weg naar volwassenheid.

Dit alles maakt wel dat ik me lichtelijk ongemakkelijk voel bij het geven van suggesties over het omgaan met een 4 jarige.

Maar toch......
Ik heb wel nu 40 jaar ervaring als mens. Ik zie ook hoeveel schade de boodschap:” Jij bent fout”  kan doen wanneer een kind dat absorbeert en omwerkt in de overtuiging:” Ik BEN fout”.

Met ‘ zend = ontvang’  in mijn achterhoofd, zie ik nu dat de wereld tegemoet treden vanuit de positie  “ Ik BEN fout”  leidt tot de bijpassende pijnlijke resultaten.

Als een volwassene weet ik nu ook hoeveel moed het me kost om ook maar te durven overweg dat het wellicht mogelijk zou kunnen zijn om te denken:” Wat nou als ik NIET fout ben, maar zelfs wonderbaarlijk mooi en getalenteerd, op een unieke manier?”

Ergens de moed vandaan halen om met Amelie mijn beleving van haar verhaal te delen in mijn kalme, liefdevolle, begripvolle en unieke manier, hielp mij een stapje verder in het geloof in het GOEDE in mijzelf.

Dank je wel Amelie, dat je je belevenis met mij wilde delen. Dank je wel  voor je vertrouwen en dank je wel voor je aandacht voor mijn andere kijk op het geheel!

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG DEEL II

Slechts twee dagen nadat ik met Richard de mogelijkheid besprak om iedere dag even op vakantie te gaan (zie deel I) , voelde ik me plotseling rusteloos en geïrriteerd.
Er was overal rommel en chaos, waar ik ook keek. Ik hoorde mezelf hardop zeggen dat ik er behoorlijk flauw van was om me bezig te houden met deze aanhoudende stroom van zooi. Bovendien ging het meeste van wat ik deed ook nog eens helemaal niet volgens plan, wat de irritatie alleen maar verhoogde.

Ik was me ervan bewust dat het waarschijnlijk niet de chaos zelf was die mij geïrriteerd maakte. Er gaan namelijk ook heel veel dagen voorbij zonder dat ik me stoor aan de rommel. Ik kan zelfs plezier beleven aan het opruimen ervan of doe het zonder er al te veel bij stil te staan.

Dus nam ik het op als een signaal dat ik ergens iets mistte, alleen had ik nog geen idee wat dat dan zou kunnen zijn.  De enig behoefte waar ik me van bewust was,  was de wens om weg te gaan en de rommel achter  me te laten.

Onmiddellijk moest ik glimlachen in mezelf, omdat ik ineens wel heel erg leek op Richard! Dus besloot ik om mijn eigen advies maar eens uit te proberen en de boodschap letterlijk nemen: ”weggaan en de rommel achter me laten!”, maar dan voor een minuut of 20, in een minivakantie.

Ik liep naar de tuin en plofte neer op het gras, uitgestrekt op mijn rug.  Ik koos een simpele kleine camper uit  voor mijn minivakantie in mijn verbeelding, startte en reed weg.

Alleen, binnen een paar seconden parkeerde mijn verbeelding het ding in de hoek van een grasveld aan de rand van een bos. Bij nadere beschouwing was het ineens een zigeunerachtige woonwagen geworden, zonder paard, of een andere vorm van aandrijving.

Het was voor mij meteen duidelijk dat mijn behoefte om de boel de boel te laten niet een behoefte was aan beweging en het ondergaan van nieuwe ervaringen. Het gaf voor mij de behoefte aan om stil te staan. 

Ik besloot dat de setting me toch niet helemaal beviel. Maar nu ik wist wat ik zocht, kon ik de benodigde aanpassingen wel heel snel doen.  Binnen een paar seconden bevond ik me in een mooie, lichte, schone, rommelvrije, ruime strandhut met een prachtig uitzicht en alle buitendeuren gesloten. Geen chaos, alleen ik, zonder bezigheden die moeten gebeuren en daar echt even heel erg van genietend.

Het viel me, achteraf gezien, op, dat ik in de afgelopen dagen weinig tijd- voor- mijzelf had gehad en mijn stemming had me erop gewezen dat het tijd werd om daar wat aan te doen.

15 tot 20 minuten van  in het gras liggen, in de zon, terwijl ik ondertussen in gedachten in mijn strandhuis was, was genoeg om terug te keren naar de realiteit en daar de chaos van te ondergaan met een lach op mijn gezicht.

Ik vroeg me af of  Richard al meerdere campers in gedachten had uitgeprobeerd in verschillende geestverhelderende vakanties-in-iedere dag-tripjes. ….

EEN VAKANTIE IN IEDERE DAG

Als tweelingzielen zien Richard en ik regelmatig dat we hetzelfde thema vanuit verschillende hoeken benaderen.

‘ Tijd- voor- mezelf’ is zo’n thema, dat regelmatig opduikt in ons leven. 

Ik viel recent bijna buiten de grafiek, met zoveel ‘ tijd- voor- mezelf’  dat ik er bijna in verdronk en mijn dagen vervelend lang, saai vond, met weinig voldoening.  

Richard viel aan de andere kant bijna buiten de grafiek, met nauwelijks ‘ tijd – voor – zichzelf’  en hij raakte zo verstrikt in alle activiteiten dat hij zijn dagen regelmatig overvol en saai vond, met weinig voldoening.

Ik waardeer het bijzonder om een wat ‘ tijd- voor- mezelf’ te hebben, iedere dag.  Voor mij is het net zo belangrijk als zuurstof ademen, eten en drinken.    ‘ Tijd- voor- mezelf’ laat ik mijn aandacht drijven op de onderwerpen die in mijn gedachten opkomen.  

Waar ik dat doe? Bij voorkeur op een warme dag in de schaduw van een prachtige boom, of ‘s avonds, loom uitgestrekt in een warm bad. Of, je kan me voorstellen terwijl ik een simpele taak uitvoer, zoals schoonmaken of onkruid wieden. Dingen die ik kan doen zonder er al te veel mijn hoofd hoef te houden bij wat mijn handen doen, zodat ik de wind kan laten waaien in de grijze cellen.  De belangrijkste ingrediënten zijn: ik en mezelf, met aandacht voor mij.

Richard heft zich voorgenomen om iedere dag wat tijd voor zichzelf in te ruimen.  Alleen is dat wel ongeveer het eerste waar een streep door gaat, als in de loop van de dag de taken zich spontaan aandienen.

Ik zie wel dat het hem frustreert dat er altijd wel iets naar voren komt waardoor hij het gevoel heeft dat hij geen tijd voor zichzelf kan vrijmaken. Dat hoeft niet eens een extra taak te zijn, want vaak is het al genoeg dat de dingen die hij van plan was te doen veel meer tijd in beslag nemen dan gehoopt.  

Wat hem daarbij ook  frustreert is dat hij regelmatig tijd ‘ vermorst’  met het kijken naar campers op internet die hem kunnen voeren naar nieuwe en inspirerende plekken in de wereld.

Hij heeft ervoor gekozen om hier de komende maanden in de buurt te blijven, om het oude huis in een frisse en aantrekkelijke staat te hebben, zodat de nieuw eigenaar zich snel aandient. Maar hij zou liever in een camper instappen en wegwezen.

Op een avond  bedacht ik een oplossing, toen ik alle opmerkingen en frustraties over onvervulde behoeftes van hem op me in had laten werken.  Wat nou, als dit allemaal signalen zijn die wijzen op het feit dat hij behoefte heeft aan meer gerichte en afgebakende tijd-voor-zichzelf in de loop van iedere dag?  Deze invalshoek voelde goed om eens verder op me in te laten werken.

Ik deelde mijn gedachten hierover met hem en suggereerde dat het misschien wel een plan zou zijn om zijn eigen advies te volgen, om weg te gaan in een camper naar een fantastische plek en tegelijkertijd hier te zijn voor het huis!

Hoe?

Voor het huis zorgen, neemt hem niet 24 uur per dag  actief in beslag.  Hij is alleen al zo’n 10 uur per dag bezig met het beantwoorden van verzoeken van zijn lichaam: aan slaap, aan voedsel, aan drinken, aan een douche....
Wellicht vinden zijn hersenen het ook wel prettig om, ergens gedurende de dag, even pauze te hebben en wat onderhoud te doen ter compensatie van alle informatie die er voortdurend op afgevuurd wordt en verwerkt moet worden?

En er kan best een minivakantie in ieder dag zijn, om bij te laden!

Gek als hij is op kampeervakanties in een camper, Richard kan ervoor kiezen om zichzelf even terug te trekken in een rustige en comfortabele ruimte. Daar kan hij met zijn intuïtie bepalen welke camper hij die dag zal gebruiken en waar hij naar toe zal gaan. Vervolgens kan zijn verbeeldingskracht hem laten beleven wat hij maar wil, of het nu een vredig en kalm oor dis, of een dolle boel. Reizend in zijn hoofd, kan hij gratis en voor niks, net zo luxe reizen als hij wil.

Zou zo’n minivakantie helpen om je balans te vinden en je energie weer op te vijzelen? Zou het mogelijk zijn dat de uitdagingen in het dagelijks leven gemakkelijker en sneller afgehandeld worden , met de juiste hoeveelheid aandacht en met meer plezier en vertrouwen?

Maar eens zien wat er gebeurt…....

Wordt vervolgd in deel  II

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP ( DEEL 2 VAN 2)

Een ‘ongemakkelijk konijn’ had zich verstopt onder de tafel toen Richard en ik thee dronken met Peter en Nicole.  (Lees meer over dit bezoek in deel I).

Ik wilde graag een manier vinden om het konijn vrij te laten uit zijn ongemakkelijke positie. Konijnen zijn toch veel gelukkiger in vrijheid, nietwaar? En ik zelf ben ook veel gelukkiger wanneer ik vrij kan bewegen!  

Het moet toch mogelijk zijn om de energiestroom op een goede manier te beïnvloeden, wanneer ik me ervan bewust ben dat er een ‘ongemakkelijk konijn’ onder de tafel zit. Zou het niet aardig zijn om dat te doen op een manier die harmonieus is: prettig, ongecompliceerd, trouw aan mezelf en met respect voor anderen? 

Ik sprak erover met Richard en we vonden twee interessante invalshoeken:

• Wat we uitstralen als individuen en
• Wat we uitstralen als een tweelingzielkoppel 

Hoe kan ik persoonlijk dit konijn helpen,  zonder dat het zich dood schrikt?

Zou ik nieuwsgierig en dapper genoeg zijn om voor de directe aanpak te gaan waarin ik het konijn in de schijnwerpers zet van mijn volle aandacht?  Het kan interessant zijn om te zien wat er gebeurt als ik het konijn aan zijn oren onder de tafel vandaan haal een vrolijk uitroep:” Kijk eens wat ik heb gevonden! Een bang konijn! Is dat niet interessant?”

Het is waarschijnlijk boeiend en het zal zeker dingen in beweging brengen. Stel je maar eens voor hoe mensen normaal gesproken reageren wanneer een kind een of ander eng spartelend beest meebrengt naar de woonkamer..... (WHOEEEAAAAHHHHH!) ......

Maar ja, ben ik echt van plan om een volle straal van mijn aandacht richten te op de ‘ongemakkelijkheid’? Ga ik echt vanuit dat een angstig konijn aan de kant gaat als ik hem verblind met helder licht?

Het is veel waarschijnlijker, gebaseerd op mijn ervaring, dat het allemaal nog veel ongemakkelijker wordt. Ik weet immers dat waar ik mijn aandacht op richt, groeit!

Ik heb de ongemakkelijkheid gevoeld en ik vond deze hoeveelheid al niet prettig, laat staan als het nog intenser zou worden. 

Toch geeft dit wel een idee over een wat harmonieuzer aanpak om in de gewenste richting te bewegen.  

Wat zou er gebeuren als ik iets anders zou aanlichten met mijn volle aandacht,  bijvoorbeeld door de liefdevolle en verbonden gevoelens te bevestigen en te waarderen…? 

In het geval van Nicole zou ik misschien hebben kunnen laten merken dat ik zag dat ze warme gevoelens had voor Richards vorige partner , op een kalme en accepterende manier.

De kans is groot dat zo’n positieve boodschap, passend bij de diepgevoelde behoeftes , een duidelijk verschil had gemaakt op de hele dynamiek van dit bezoek. 

Hoe beïnvloeden we, als tweelingzielstel, de dynamiek met anderen?

Richard bracht een andere interessante invalshoek ter sprake.  Hij vertelde hoe het hem was opgevallen dat we onze energie lijken te versterken, met onze tweelingzielverbinding. 

Als wij ons beiden op ons gemak voelen en lekker in ons vel zitten, dan stralen de mensen om ons heen ook.

Als er iets is wat ons dwarszit,  dat zien we dat dubbel en dwars gereflecteerd in de mensen om ons heen. 

Het is een wonderbaarlijk mechanisme, dit versterkende spiegeleffect dat tweelingzielen hebben.
Het helpt ons beiden om meer inzicht te krijgen in de invloed die onze eigen, individuele energie heeft op de gebeurtenissen in ons leven. 

Maar met het versterkende tweelingzielen effect in gedachten, besloten wij dat we ook graag een extra vleugje bewustzijn toevoegen aan onze gezamenlijke energiehuishouding, voordat we ons onderdompelen in een sociaal gebeuren. 

Voelen we onszelf ‘ongemakkelijke konijnen ‘?
Dan gaan we er daar waarschijnlijk meer van tegenkomen! Tenzij we dat eerst kunnen oplossen.

Als een van ons de aanwezigheid van een bang konijn voelt, dan hebben we nu een plan om het vrij te laten.  Dat plan is om op een vriendelijke manier te belichten dat alles wat het nodig heeft om vrij te bewegen op dit moment aanwezig is. 

OMGAAN MET ONGEMAKKELIJKHEID IN GEZELSCHAP

Ik nam een paar flinke teugen verse lucht. Ik had het nodig ook.

We liepen terug naar de auto, nadat we een kop thee hadden gedronken bij twee van Richards vrienden, Peter and Nicole.

Terwijl we naar huis reden spraken over de gevoelens en gedachten die dit bezoek bij ons had opgeroepen. Hij onderschreef mijn beschrijving:” Het was allemaal nogal ongemakkelijk.”

Ik was niet de enige die zich zwaar voelde en leeg.

Het bezoek kwam, later die avond, terug in mijn gedachten: het introductiemoment in de hal, de posities rond de tafel, de onderwerpen van gesprek……
Er was gesproken over een aaneenschakeling van zorgen, drama, ziektes, dood, moeilijkheden en andere dingen die mis kunnen gaan.

Ik herinnerde me dat ik zelf een paar bijdragen aan het gesprek probeerde te leveren,  voornamelijk in de hoop het in een vrolijkere richting te laten afbuigen.

Ook probeerde ik een gesprek te starten met Peter. Wij tweeën maakten immers niet echt deel uit van het gesprek tussen Richard en Nicole, aan de andere kant van de tafel.

Gezien de non verbale reacties op mijn pogingen,  besloot uiteindelijk dat het een beter idee was om de vogels buiten te bestuderen en de mooie jachtige luchten.  Maar eigenlijk zat ik voornamelijk te wachten tot het over was en ik met goed fatsoen weg kon.

Het is wel duidelijk dat ik het hele gebeuren niet zomaar kwalificeerde als een ‘goed ding’.

Sterker nog, in eerste instantie was mijn reactie:” Ik hoop dit snel achter me te laten.” Mijn behoefte om iets dergelijks nog eens mee te maken was bepaald niet groot.

Daarin vond ik de motivatie om het niet zomaar ‘achter me te laten’, maar  om me af te vragen hoe ik de gebeurtenissen van die middag kon zien als een cadeautje. Een cadeautje in de vorm van een leerervaring.

Ik begon het nader te bekijken, met onder andere de wet van de aantrekkingskracht in gedachten.  

Het was overduidelijk,  dat de ongemakkelijkheid te maken had met ‘Richard en die ‘andere’ vrouw’.

Het was ook duidelijk dat we ons alle vier ongemakkelijk voelden en dat niemand daar iets over zei.

Ik denk dat iedereen zich herkende in:” Ik voel me niet genoeg op mijn gemak om mijn ware gevoelens openlijk hier te delen.”

Zend is ontvang...... het resultaat correspondeerde prima met deze boodschap.

Achteraf gezien,  wetend dat mensen hun echte behoeften toch wel communiceren, keek ik er wat beter naar. In de terugspeelmodus gebruikte ik nu een wat gevoeliger oor, en luisterde ik naar  Nicoles  hartenkreten,  diep verborgen onder alle lagen waarmee het werd gemaskeerd.

Door op die manier te luisteren, kon ik veel aangenamere boodschappen horen, over haar behoefte aan verbondenheid, vriendschap , loyaliteit en continuïteit.

Het was duidelijk dat Nicole warme gevoelens had voor Richards vorige partner.

Ze was er waarschijnlijk niet zeker van of deze gevoelens op zijn plaats zouden zijn in mijn aanwezigheid als nieuwe partner.

Een door eraan te twijfelen of deze positieve gevoelens op zijn plaats waren in het gesprek, voelde er verrassend weinig positief en op zijn plaats.

Interessante vraag die ik me vervolgens stelde, was:” Wat zouden ‘de andere vrouw’ en Richard anders kunnen doen in de toekomst,  wanneer we vrienden ontmoeten, die ons kennen uit onze eerdere relatie?”

Ik deelde mijn gedachten daarover met Richard en we bekeken in welke richting we oplossingen konden vinden om te veranderen wat we zelf uitzenden om zo iets te verkrijgen waar we echt plezier aan beleven.”

Wordt vervolgd..... in deel 2

DE SIGNALEN OPPIKKEN MAAKT ECHT HET VERSCHIL

Hoelang is het geleden dat ik een stukje schreef over het dichtdoen van de deur van vertrouwen? Schrijf ik daar niet dat ik vastbesloten was om te luisteren naar de signalen die ik krijg van binnenuit?

Nou, ik kan wel zeggen dat ik gisteren stevige herinnering kreeg over dat goede voornemen.

In ongeveer 2 uur tijd lukte het mij om zeker vier tot vijf signalen volkomen te negeren. Het resultaat daarvan was ik dat ik iets kon ervaren met een hoop educatieve waarde.

We waren van plan om naar Saint Junien te gaan, nadat we voor de schapen hadden gezorgd.

Om de boel een beetje te bespoedigen had ik besloten dat ik wel het ontbijt kon overslaan en genoeg had aan de kop thee ook al had ik eigenlijk wel zin in een bakje yoghurt met muesli. 

We waren ruim genoeg de tijd om naar de markt te gaan in Saint Junien. En dus besloten we om ergens onderweg op een mooie plek een wandeling te maken met de honden.

Richard vroeg me om te stoppen.  Hij vroeg zich af of ik zin had om te wandelen bij een stuk van de vroegere spoorlijn. Ik herinner me nog de gedachte:” Is dit echt een  mooie plek voor een wandeling?”   Maar in plaats van dat ik ervoor koos om daar ook maar iets over te zeggen besloot ik dat het wel prima was.

De wandeling was oké,  maar niet helemaal wat ik ervan gehoopt had.

Ongeveer 15 minuten voordat ze bij de auto terugkwamen, was ik zo hongerig geworden dat het enige waar ik verder nog aan kon denken was:” Waar vind ik eten, snel!”

Gelukkig meldde ik wel aan Richard dat ik liever eerst een stop wilde maken bij een bakker dan meteen doorrijden naar Saint Junien.

Na het eten van een  ‘pain au chocolat’, voelde ik me weer mens.

In Saint Junien, introduceerde Richard me tot het eten van oesters. Ik weet dat hij oesters als een delicatesse beschouwd en het eten ervan op de markt als een fantastische ervaring. Ik had nog nooit oesters gegeten maar omdat hij er zo dol op is was ik wel benieuwd hoe het zou smaken.

Richard at zelf de eerste en prepareerde de tweede voor mij.

Ik weet nog, dat ik me letterlijk in mezelf afvroeg:” Is het een goed idee om dit te eten?”

Ik herinner me ook nog dat het antwoord bepaald niet een duidelijk ‘ja’ was. Maar in plaats van daar even bij stil te staan, liet ik de oester met de snelheid van het licht mijn mond binnen glijden, omdat ik nou eenmaal had besloten dat ik wilde weten hoe het smaakt.

Ik vond dat ik het niet kon beoordelen gebaseerd op de smaak van een oester en dus nam ik er twee of drie voordat ik besloot dat oesters eten niet aan mij besteed is.  

Binnen 10 minuten voel ik me draaierig. Ik was niet ziek maar lichaam was duidelijk bezig moeten vertellen dat er iets niet helemaal in orde was.

Wat ik vervolgens wilde doen was in de auto stappen en naar huis gaan. Maar ik bedacht dat het waarschijnlijk een beter idee was toch eerst even een paar boodschappen te halen, in de supermarkt.

Tegen de tijd dat ik die supermarkt verliet bijna geen energie meer en was’ geluk’ iets uit een vage herinnering.

Richard reed en met mijn ogen dicht vroeg mij af wat er mis was gegaan.....

Ergens onderweg zag ik plotseling en Klein meer en ik voelde dat ik zin had om daar naartoe te gaan. Eerst verwierp die gedachte omdat we hadden afgesproken meteen naar huis te gaan. Maar toen realiseerde ik me dat ik echt behoefte had om even naar het water te gaan. Ik vroeg aan Richard of hij er wilde stoppen en even later stonden naast het meer.

Ik voelde me rusteloos en verdrietig en ik wilde in het gras zitten en even ‘niets’.

Toen ik op het gras lag, besloot een van de honden op mijn gezicht te gaan zitten en dat deed pijn. Ik was geïrriteerd en dat liet ik weet ook.

Het was wel  duidelijk dat ik niet echt plezier had in dat ik aan het ontvangen was.

Langzaam maar zeker realiseerde ik me dat ik in de loop van enkele uren,  tenminste vier duidelijke signalen volkomen had genegeerd. In plaats van te kiezen voor wat ik wilde en hoogstwaarschijnlijk nodig had deed ik opzettelijk iets anders.

Vaststellen dat ik op die manier mijn eigen miserabele middag had gecreëerd, haalde de angel eruit. Mijn energieniveau steeg weer.

De rest van de dag maakte ik er maar weer eens werk van goed op te letten wat mijn lichaam me vertelde en daar naar te handelen.

Het resultaat daarvan was dat ik een fantastische avond had met fijne momenten. Op het eind van de dag bleek uiteindelijk inslaap de grote glimlach was ik eens te meer vastbesloten om op te letten!